Robocop (2014)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Jose Padilha
Σενάριο: Joshua Zetumer, Edward Neumeier, Michael Miner
Πρωταγωνιστούν: Joel Kinnaman, Gary Oldman, Michael Keaton, Abbie Cornish
Διάρκεια: 118’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

robocop_poster2-610x902 Όταν κάποτε το παρόν έμοιαζε ακόμη μακρινό μέλλον και οι δυστοπικοί ορίζοντες ήταν ανοιχτοί, η φαντασία των χολιγουντιανών δημιουργών αποτελούσε την καλύτερη πρώτη ύλη για μια πληθώρα φουτουριστικών περιπετειών, βγαλμένων απευθείας, από τους πιο cult και ως επί το πλείστον, πιο ρομποτικούς κόσμους που μπορούσαν να συλλάβουν.

Το 1987 ο Paul Verhoeven σκηνοθέτησε τον Peter Weller στον εικονικό-ακόμα και 27 χρόνια μετά-ρόλο του RoboCop, ενός αστυνομικού που συνεχίζει να ζει μέσα από ένα ατσάλινο, ρομποτικό σώμα, μετά τον φριχτό, θανάσιμο τραυματισμό του, από ενέδρα που του είχε στήσει μια συμμορία.  Μέσα από την διαρκή πάλη ανάμεσα στην ανθρώπινη και την μηχανική του υπόσταση, ο Officer Alex Murphy μετατρέπεται σε μια εκδικητική μηχανή που καλείται να αντιμετωπίσει από την μια πλευρά, το οργανωμένο έγκλημα του περιθωριοποιημένου Ντιτρόϊτ, καθώς και την άλογη, τεχνολογική του δράση που απειλεί να καταπιεί ακόμη και τα τελευταία ψήγματα της ανθρώπινης συνείδησής του, από την άλλη.

Η ταινία του Verhoeven μνημονεύεται μέχρι και σήμερα, ως ένα από τα πλέον κοινώς αποδεκτά δημιουργήματα, εφιστόντας την προσοχή στο διαρκές δίλημμα καλής και κακής χρήσης της τεχνολογίας, αλλά και στο τι σημαίνει τελικά να είσαι άνθρωπος.  Θέτοντας παράλληλα επί τάπητος, ένα ουσιαστικό, φιλοσοφικό ζήτημα και μπλέκοντάς το στα πλαίσια μιας sci-fi ταινίας (ενός κινηματογραφικού είδους που ασχολείται στον πυρήνα του με την θεματική της ατομικής ύπαρξης), το “RoboCop” λειτούργησε ως επιτυχημένη συνταγή, επειδή ακριβώς ήξερε τι ήθελε το κοινό του.  Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το remake του, εν έτει 2014.

Ο νέος “RoboCop”, δια χειρός Jose Padilha (“Elite Squad”), ακολουθεί τα ίδια σεναριακά βήματα του αυθεντικού του προκατόχου, τοποθετώντας αυτή την φορά την δράση του, στο μακρινό ακόμη, 2028.  Παρά το γεγονός πως η ταινία προσπαθεί να αποτελέσει μια αξιοπρεπεπή προσπάθεια, η πραγματικότητα είναι μια: μερικές φορές καλύτερα να αφήνουμε τα πράγματα ως έχουν.

Καταρχάς, η μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας, έγκειται στο θέμα του σεναρίου.  Στην προσπάθεια να καταπιαστεί με όλες τις εκφάνσεις και τις συνθήκες που επικρατούν στην νέα ζωή του ήρωα, το αποτέλεσμα καταλήγει μάλλον κατακερματισμένο, καθώς καμία πτυχή της καθημερινότητας του Murphy δεν φαίνεται να παίρνει τον χρόνο της και να αναπτύσσεται επαρκώς.  Τόσο οι διαρκείς εναλλαγές μεταξύ του αντίκτυπου στην οικογένεια, όσο και η ρηχή αντιμετώπιση της ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης που υφίσταται από την εταρεία Omnicorp, στον βωμό της δόξας και του χρήματος, αποτελούν μερικά μόνο από τα σκόρπια κομμάτια ενός ανολοκλήρωτου, μέχρι το τέλος, παζλ.

Φυσικά, όσο και να μιλάμε για τον κινηματογράφο των προηγμένων οπτικών εφέ, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αυθεντική διάσταση του πρώτου υλικού στο οποίο τα πλέον απλά στοιχεία και το εξαιρετικό προσθετικό μακιγιάζ, κάνουν όλη την δουλειά, φέρνοντας στον προσκήνιο την απαιτούμενη εσωτερική σύγκρουση του πρωταγωνιστή.

Και επειδή μερικές εκρήξεις και μια πρέζα φαντασμαγορίας δεν φέρνουν την άνοιξη, ο νέος “RoboCop” πλήττεται από μια βάναυσα αργή εξέλιξη και ελάχιστες ενδιαφέρουσες στιγμές.  Αν σε αυτό προσθέσουμε την παγωμένη παρουσία του, κατά τα άλλα καλού, Joel Kinnaman στον κεντρικό ρόλο, την άχρωμη συμβολή του Michael Keaton, καθώς και τον γελοία προπαγανδιστικό Samuel L. Jackson, τότε το νέο “RoboCop” λειτουργεί μόνο ως ένα ποπκορνικό, ‘μια από τα ίδια’ δίωρο και τίποτα περισσότερο.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ