Ροκ Για Πάντα – Rock Of Ages (2012)

...






 

Σκηνοθεσία: Adam Shankman Σενάριο:
Justin Theroux, Chris D’Arienzo, Allan Loeb
(βασισμένο στο θεατρικό μιούζικαλ του) Chris D’Arienzo Πρωταγωνιστούν: Julianne Hough, Diego Boneta, Tom Cruise, Alec Baldwin, Russell Brand, Catherine Zeta-Jones Διάρκεια: 123’ Χώρα: Η.Π.Α.
[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»κριτική«]

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μεγάλωσα την δεκαετία του ’80. Όχι τόσο για το ντύσιμο, που αυτό σήμαινε όσο πιο κιτς τόσο το καλύτερο – και ναι προσπαθώ να βρω και να κάψω όλες τις φωτογραφίες από αυτή την περίοδο, αλλά όσο για την μουσική της. Τα 80s, αδιαμφισβήτητα, ήταν μια από τις καλύτερες εποχές για την μουσική βιομηχανία όπου το ποπ, αλλά και κυρίως το ροκ, κυριαρχούσαν στα διάφορα charts. Υπάρχει ακόμα πολύς κόσμος που αναπολεί, ακόμα και σήμερα, αυτές τις «καλές εποχές» της μουσικής. Το “Rock of Ages” προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό: να νοσταλγήσεις μια εποχή που πέρασε με τραγούδια που σίγουρα θα έχουν να σου θυμίσουν κάτι από αυτή. Το θέμα είναι όμως ότι, πέρα από τα τραγούδια, τα οποία θα σιγοτραγουδάς καθόλη την διάρκειά της ταινίας, δεν έχει και τίποτε άλλο να σου προσφέρει.

Βασισμένο στο ομώνυμο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, αφηγείται την ιστορία της Σέρι όπου, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, φεύγει από την επαρχία και πάει στο Λος Άντζελες για να κυνηγήσει τα όνειρα της. Εκεί γνωρίζει τους Ντρου, Ντένις, Λόνι αλλά και τον θρύλο του ροκ Στέισι Τζαξ, που θα την βοηθήσουν να τα πραγματοποιήσει.

Μπορεί να ακούγεται σαν το στόρι από ταινία πορνό του ’80, κι αν δεν ήξερες γιατί μιλούσαμε σίγουρα θα σου περνούσε το μυαλό, αλλά δεν είναι. Μη περιμένεις κάτι όμως παραπάνω από ένα υποτυπώδες σενάριο και χάρτινους χαρακτήρες. Δυστυχώς το “Rock of Ages” δεν προσπαθεί και πολύ σε αυτό τον τομέα: ξανθιά μπίμπο πάει στο Λος Άντζελες, τραγουδάει, βρίσκει τον έρωτα της ζωής της, τραγούδια, μαλώνουν, τραγούδια, τα ξαναβρίσκουν, έπικ κλείσιμο με τραγούδια.

Και αυτό είναι όλο.

Περισσότερο μοιάζει σαν ένα δίωρο mixtape που το είχαμε αφήσει κάπου κατά τύχη και το ξαναβρίσκοντάς το μας φέρνει πίσω πολλές, καλές, αναμνήσεις παρά μια ολοκληρωμένη ταινία. Υπάρχουν στιγμές που σατιρίζει το όλο αυτό κιτσερέλα πάρτι που ονομάζεται 80s με τα υπερβολικά χτενίσματα, τα ακόμα πιο υπερβολικά ντυσίματα και την άνθιση των boy bands (που τα μετέφρασαν ως «φλώρικα συγκροτήματα!»), αλλά καμία από αυτές τις στιγμές δεν μοιάζει να είναι πρωτότυπη ή αστεία. Έτσι, αν κάποιος δεν έχει ζήσει την εποχή αυτή, δεν έχει ακούσει και αγαπήσει τα τραγούδια αυτά, τότε σίγουρα δεν έχει και κάποιο λόγο να την δει, και πόσο μάλλον να την απολαύσει μιας και ποντάρει αποκλειστικά στους λάτρεις των 80s και του ροκ.

Ο Tom Cruise στον ρόλο του ροκά Στέισι Τζαξ, πέρα από την υπέροχη εισαγωγή του, ενώ μπορεί να σε μαγνητίσει με την ερμηνεία του στην αρχή, όπως κάνει σε όλες τις γκρούπις που τον ακολουθούν, καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα πως πρόκειται για άλλη μια καρικατούρα ρόλο όπου πέρα από την καλή του φωνή, που θα σε κάνει να αναρωτηθείς πόσα μαθήματα φωνητικής έκανε για να τραγουδήσει στη ταινία, κάτω από αυτό το περιτύλιγμα ροκά, σεξ, ναρκωτικά και εσωστρέφειας δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω. Ο Cruise μπορεί να τον παίζει τον συγκεκριμένο ρόλο σχεδόν άψογα, αλλά δεν θα προσθέτει κάτι παραπάνω στον χαρακτήρα, κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Η Catherine Zeta-Jones θα σε κάνει να αναρωτηθείς πως μια ηθοποιός που πήρε Όσκαρ για την ερμηνεία της σε ένα άλλο μιούζικαλ, το “Chicago”, εδώ φαίνεται ατσούμπαλη και άχαρη και το πρωταγωνιστικό δίδυμο (Julianne Hough και Diego Boneta) μοιάζουν λες και είναι η Barbie και ο Ken ροκ σταρς (ο εξοπλισμός πωλείται ξεχωριστά). Όσο αφορά για τους υπόλοιπους χαρακτήρες; Περισσότερο νόημα θα είχαν αν κρέμονταν ως κιτς διακοσμητικά μπρελόκ στα πλάνα.

Το “Rock of Ages” αν δεν είχε τα τραγούδια και δεν χτυπούσε στο 80s nostalgia, μάλλον θα έμενε στα καλάθια προσφορών όπως κάποιο ξεχασμένο βινύλιο. Καλύτερα να ξεθάψεις κάποιο ξεχασμένο mixtape σου από εκείνη την εποχή ή να βάλεις κάποιο “Rock Band” να παίξεις στην κονσόλα σου. Ή πάρε το soundtrack και παιξ’ το καραόκε! Περισσότερο θα διασκεδάσεις.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτηβδομάδα προβολής (21 – 27 Ιουνίου 2012)

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Αγάπη
    4 Ιουλίου 2012 at 5:19 μμ - Reply

    Ειδικά άμα την δεις σε έναν θερινό, κάτι το αεράκι, κάτι η μουσική, κάτι οι αναμνήσεις μιας τρελής εποχής αξίζει! Εγώ είχα ένα πολύ ενδιαφέρον δυωράκι , αξίζει να την δείτε.

  • ΣΧΕΤΙΚΑ