Runaway Day (2013)

...
runaway day






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπαβέλλας
Σενάριο: Δημήτρης Μπαβέλλας, Ελίνα Ψύκου
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Σκουλά, Μάκης Παπαδημητρίου, Ερρίκος Λίτσης, Κωνσταντίνος Σταρίδας, Εύα Βόγλη, Υβόννη Μαλτέζου, Χρήστος Στέργιογλου, Γιάννης Παπαδόπουλος
Διάρκεια: 82′
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Μικρόκοσμος

 

RunawayDayPosterNewGR_WebΗ Μαρία και ο Λουκάς αποφασίζουν χωρίς κάποιο προφανή λόγο να τραπούν σε φυγή από τα σπίτια τους, καθώς καθένας τους βρίσκεται αντιμέτωπος με τα προσωπικά του προβλήματα. Δραπετεύοντας από τις προσωπικές τους φυλακές αρχίζουν μια περιπλάνηση στη σύγχρονη Αθήνα, εξερευνώντας την πόλη από την αρχή. Αυτή η βόλτα εξελίσσεται από αστεία έως επικίνδυνη. Οι δυο τους αναλώνονται σε μια σειρά από μικρές και μεγάλες παρανομίες ενώ παράλληλα συναντούν ιδιαίτερους χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα την Εύα, ένα μαύρο κοριτσάκι που το έχει σκάσει από το σχολείο και γίνεται αμέσως φίλη με το Λουκά .Ακόμη, διάφοροι άλλοι άνθρωποι βρίσκονται στο κατόπι τους. Όλα αυτά λίγες μόλις ώρες πριν ολόκληρη η πόλη σταδιακά ακολουθήσει το παράδειγμα των βασικών χαρακτήρων και τραπεί μαζικά σε φυγή.

Από τη αρχή της ταινίας φαίνεται ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό. Η πρωταγωνίστρια Μαρία Σκουλά με ζωγραφισμένη την αγωνία στο πρόσωπο της περιφέρεται εκτός σπιτιού προς άγνωστή κατεύθυνση και ψάχνει αυτό που θα την κάνει ευτυχισμένη. Η πορεία της είναι παράλληλη με αυτή του Μάκη Παπαδημητρίου που φαίνεται να προσπαθεί να ξεφύγει από ένα χρέος που τον κυνηγά.

Παρά τους λιγοστούς διαλόγους η ταινία δεν κουράζει ούτε για ένα λεπτό. Αντιθέτως αυτή η ασάφεια και η απουσία γνωστού ή έστω γνώριμου προορισμού είναι που εντείνει την αγωνία μας. Μας κάνει ένα με τους πρωταγωνιστές που συγχυσμένοι, απηυδισμένοι, ή ακόμα και απαθείς δραπετεύουν από την Αθήνα, μια πόλη που φαίνεται σαν μονότονη γκρίζα φυλακή ακόμα κι όταν δεν την βαραίνει η ενοχλητική πολυκοσμία.

Από τεχνική άποψης, η ταινία είναι άριστη. Τόσο στα πλάνα εσωτερικού όσο και εξωτερικού χώρου. Ο σκηνοθέτης μετράει τα περιβάλλοντα του, τα χρησιμοποιεί ως σημεία αναφοράς, τα τονίζει ως μεταφορές μιας ελεύθερης ζωής και αναδεικνύει την συμμετρία αλλά και το χάος σαν χώρο σουρεαλιστικής ευημερίας. Η φωτογραφία διαθέτει εδώ πρωτεύνοντα ρόλο, μια και σε συνδυασμό με την στιβαρή και χωρίς άσκοπες λήψεις σκηνοθεσία κάνουν το φιλμ ουσιαστικό στον εικαστικό του στόχο και ταυτόχρονα αιχμαλωτίζουν με την ασπρόμαυρη high contrast ομορφιά τους.

Οι εμβόλιμες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, σε κινηματογραφικά είδη όπως το θρίλερ ή το νουάρ αλλά και σε κλασσικά φιλμ όπως η Persona του Bergman κάνουν την ταινία απολαυστική σε ένα ακόμα επίπεδό. Αυτό του εγκεφαλικού σινεφίλ κουίζ για κάθε πρόθυμο λύτη. Και οι κωμικές νότες του φιλμ κυρίως με τους δύο αστυνομικούς δένουν στη ταινία σχολιάζοντας το ρόλο των αρχών , την άκαρπη συμμετοχή του σε μια κρίση και την άσκοπη τάξη σε ένα κόσμο (ή μια χώρα) που έχει αρχίσει να αποδομείται για να ξαναχτιστεί εκτός Αθηνών και μητροπόλεων εν γένει.

Παρόμοιο ρόλο (αν και κάπως πιο δραστικό με την αρνητική έννοια) φαίνεται να έχουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο πάντα εξαιρετικός Χρήστος Στεργιογλού αναλαμβάνει το ρόλο ενός παρουσιαστή που πετάει συνέχεια το μπαλάκι. “Τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ θεατή;”

Μπορείς να φύγεις. Μπορείς να ψάξεις. Μπορείς να ανακαλύψεις. Ακόμα κι αν φοβάσαι για το τι θα βρεις, το Runaway Day σου δείχνει τη πόρτα που θέλεις να ανοίξεις.

Διαβάστε τη συνέντευξη του σκηνοθέτη Δημήτρη Μπαβέλλα.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ