Rush (2013)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Ron Howard
Σενάριο: Peter Morgan
Πρωταγωνιστούν: Daniel Brühl, Chris Hemsworth, Olivia Wilde
Διάρκεια: 123’
Χώρα: Η.Π.Α., Γερμανία, Ην. Βασίλειο
Διανομή: Odeon

 

Η ζωή, η επιτυχία, η ευτυχία και τα…γκάζια βρίσκονται με την καρό σημαία! Ή μήπως όχι; Η ταινία του, δυο φορές βραβευμένου με Οσκαρ, Ron Howard διαφημίζεται ως μια ποπκορν περιπέτεια ταχύτητας, με δύο λαμπερούς πρωταγωνιστές. Τον Thor-Chris Hemsworth και την πανέμορφη γλάστρα, Olivia Wilde. Πριν από όλα λοιπόν σας ξεκαθαρίζω, ότι την Olivia την βλέπεις περισσότερη ώρα στο τρέιλερ, από ότι στην ταινία. Από την άλλη, όσες φίλες μας τρέξουν για να απολαύσουν τον Chris δεν θα απογοητευτούν, αλλά την παράσταση κλέβει μακράν ο εκπληκτικός Daniel Brühl (του Good Bye Lenin!) στον ρόλο του Niki Lauda. Όσο για τα γκάζια, η εκκίνηση είναι αργή, αλλά το τέλος δε θα σε αφήσει παραπονεμένο.

Η ταινία αφηγείται τη μεγάλη κόντρα στην Φόρμουλα 1 του ’70 ανάμεσα σε Niki Lauda και James Hunt(Chris Hemsworth), δυο αντρών, ο ορισμός του «δυο όψεις, ενός νομίσματος». Ο άγγλος Hunt είναι ωραίος, δημοφιλής, καλοπερασάκιας, γόης και ζει τη ζωή του στο έπακρο. Ο αυστριακός Lauda θυμίζει καρτούν, είναι αντικοινωνικός, χωρίς φίλους, με δυσκολία να επικοινωνήσει με οτιδήποτε δεν έχει 4 τροχούς, αλλά αν τρέχει λάδι στις φλέβες σου σε κάνει να πετάς. Και οι δύο όμως ζουν για ένα πράγμα, να γίνουν πρωταθλητές της Φόρμουλα 1. Αναπόφευκτα, η συνάντηση των δύο στις πίστες θα οδηγήσει σε σύγκρουση, σε μια ιστορική κόντρα, με τον θάνατο να παραμονεύει σε κάθε στροφή.

Και αν η Olivia Wilde εμφανίζεται, απλά για να εμφανιστεί, ο πολύς Chris Hemsworth είναι απολαυστικός στον ρόλο του αυτοκαταστροφικού, καλοπερασάκια, James Hunt, αλλά βγαίνοντας από την αίθουσα, αυτό που σου έχει μείνει είναι ο Daniel Brühl. Μεταμορφώνοντας τον Lauda σε μια καρτουνίστικη αριθμομηχανή, ικανή να επικοινωνήσει μόνο με άλλες μηχανές. Με την στωικότητα του να συνδυάζεται με σπαρτιατική πειθαρχία σε κάθε έκφραση της ζωής του και τις συζητήσεις του να καταλήγουν σε ένα φανταστικό «ίσον» για να κλείνει την εξίσωση των όσων έχει πει, με τους υπόλοιπους ανθρώπους να αποτελούν απλά τις μεταβλητές. Φυσικό επακόλουθο, 9 στις 10 ατάκες του να σε πιάνουν αδιάβαστο.

Η όλη ταινία, λοιπόν, εξιστορεί αυτήν την κόντρα. Δύο τρόποι ζωής, δύο κοσμοθεωρίες, δύο διεκδικητές του τίτλου, ένας πρωταθλητής. Το πρόβλημα είναι ότι το πρώτο μισό της ταινίας περνά δημιουργώντας τις προσδοκίες αυτής της σύγκρουσης, η οποία στο τέλος δεν είναι τόσο εντυπωσιακή ως τέτοια, αλλά επισκιάζεται από την προσωπικότητα του Lauda/ Brühl. Ο κάθε ένας, στο τέλος θα πρέπει να δώσει τη μάχη με τους προσωπικούς του δαίμονες για να βγει νικητής. Όχι κακό, αλλά γίνεται λίγο κοινότυπο. Από την άλλη, το ίδιο ισχύει και για τους αγώνες, οι οποίοι θα τραβήξουν το ενδιαφέρον αρκετών. Η ταινία δεν θα είναι τόσο γρήγορη όσο τη περιμένεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα πιο εντυπωσιακής κούρσας, να γίνεται με μια σακαράκα σε επαρχιακό δρόμο της Ιταλίας και όχι σε κάποια πίστα. Παρόλα αυτά, η ταινία χτίζει σασπένς και αγωνία για τον τελικό αγώνα, ο οποίος είναι εντυπωσιακός, σε περιβάλλον που σε κάνει να νιώσεις κλειστοφοβία, σα να είσαι συνοδηγός.
Δε θα πας στην πιο γρήγορη ποπκορν περιπέτεια της χρονιάς, αλλά θα φύγεις έχοντας απολαύσει την βόλτα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ