Σ. Κρεγκ Ζάλερ: «Όλα όσα γράφω έχουν χιούμορ»

O κινηματογραφιστής, μουσικός, συγγραφέας και τώρα σκηνοθέτης Σ. Κρεγκ Ζάλερ, σε μια συνέντευξη για το "Bone Tomahawk", ένα από τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα των τελευταίων ετών

Κινηματογραφιστής, μουσικός, συγγραφέας και τώρα σκηνοθέτης, ο Σ. Κρεγκ Ζάλερ έφτιαξε μια από τις πιο δυνατές ταινίες της χρονιάς που απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια από φανς τόσο των θρίλερ, όσο και των γουέστερν, αλλά και το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας από το Φεστιβάλ του Σίτζες της Ισπανίας. Το Τσεκούρι από Κόκκαλο με πρωταγωνιστές τους Κερτ Ράσελ, Μάθιου Φοξ και Ρίτσαρντ Τζένκινς, κυκλοφορεί στους θερινούς κινηματογράφους στις 21 Ιουλίου από την WEIRDWAVE.

Το Τσεκούρι από Κόκκαλο είναι ένα ολοκληρωμένο ντεμπούτο. Πώς εξελίχτηκες σαν σκηνοθέτης;

Σπούδασα στην κινηματογραφική σχολή του NYU όπου και επικέντρωσα στα κινούμενα σχέδια και στην κινηματογράφηση. Βγήκα από τη σχολή και δούλεψα σε διάφορες ανεξάρτητες ταινίες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έκαναν τίποτα. Δούλεψα σαν κινηματογραφιστής και έμαθα πώς να κάνεις μια ταινία με μηδενικό μπάτζετ να μοιάζει σαν να είχε κάποιο μπάτζετ, αλλά υπήρξε ένα σημείο που συνειδητοποίησα πως αν δεν υπάρχει υλικό, το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ καλό.

Ανεξάρτητα του τι θα έκανα σαν κινηματογραφιστής κατάλαβα πως δεν θα μπορούσα να αλλάξω το τελικό αποτέλεσμα και έτσι ξεκίνησα να επικεντρώνομαι όλο και πιο πολύ στο γράψιμο. Έγραψα ένα γουέστερν, που το έλεγαν “The Brigands of Rattleborge” το οποίο και μου έφερε μια συμφωνία για τρεις ταινίες με την Warner Brothers. Την ίδια περίοδο ήμουν επίσης και σε μια death metal μπάντα, τους Charnel Valley, ενώ σκηνοθετούσα και κάποια θεατρικά.

Για πρώτη σου ταινία, έχεις στο καστ τους Κερτ Ράσελ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Μάθιου Φοξ και Πάτρικ Γουίλσον. Πόσο τρομακτικό ήταν να μπαίνεις στο σετ την πρώτη μέρα;

Κατά κάποιον τρόπο το έκαναν λιγότερο τρομακτικό. Το αληθινά τρομακτικό ήταν πως γυρίσαμε την ταινία σε 21 μέρες, με το μπάτζετ μας να είναι λιγότερο από 2 εκατομμύρια δολάρια. Μπήκα στην ταινία γνωρίζοντας πως έπρεπε να βγάζω έναν συγκεκριμένο όγκο δουλειάς κάθε μέρα, και η εμπειρία που είχα, ήταν να έρχονται διαφορετικοί άνθρωποι από το πλήρωμα μου εκείνες τις 2-3 εβδομάδες προετοιμασίας πριν την παραγωγή, και όλοι να μου λένε πως δεν θα τα καταφέρουμε και πως θα πρέπει να αρχίσω να κόβω σελίδες. Και τους έλεγα πως αν αρχίσουμε να αποτυγχάνουμε στην πράξη, τότε και μόνο θα αρχίσω να κόβω σελίδες.

11

Ένας από τους τρόπους που μπορείς να καταφέρεις να γυρίσεις μια τέτοια ταινία σε 21 μέρες είναι να έχεις ηθοποιούς τέτοιου διαμετρήματος. (…)

Ένας από τους λόγους που έχεις μαζί σου τύπους σαν τον Κερτ Ράσελ, Ρίσαρντ Τζένκινς, Σιντ Χάιγκ, Ντέιβιντα Αρκέτ και Πάτρικ Γουίλσον, είναι επειδή τους αρέσει το υλικό. Κανείς δεν ήξερε για εμένα μέχρι να με γνωρίσουν από κοντά. Μετά από αυτό απέκτησαν την αυτοπεποίθηση ότι θα μπορούσα πραγματικά να τα καταφέρω γιατί είχα τις γνώσεις να κάνω ανεξάρτητες ταινίες για πολύ λιγότερα χρήματα, από όσα είχα εδώ. Τους άρεσαν πολύ οι διάλογοι και οι χαρακτήρες και ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Θυμάμαι ένα σχόλιο που μου έκανε ο Ρίτσαρντ Τζένκινς όταν πρωτογνωριστήκαμε, που μου είπε: «Αυτοί δεν είναι χαρακτήρες στη σελίδα, αυτοί είναι γαμ*νοι άνθρωποι». Και ο Κερτ είχε πει κάτι παρόμοιο: «Αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με αυτούς τους χαρακτήρες έτσι όπως είναι γραμμένοι, είσαι απαράδεκτος ηθοποιός και θα πρέπει να αποσυρθείς»

Διάλεξες να μην δείξεις καθαρά με την κάμερα τους τρωγλοδύτες. Και τελικά αυτό τους κάνει να φαίνονται λίγο πιο τρομακτικοί.

Με τους τρωγλοδύτες ήξερα πως ήθελα να δημιουργήσω κάτι νέο που θα έχει τη δική του μυθολογία, και υπάρχει μια ωφελιμιστική προσέγγιση στην κουλτούρα τους, αλλά τους ήθελα να είναι μυστηριώδεις. Δεν είχα καμία επιθυμία να το εξηγήσω. Υπάρχουν πληροφορίες που δίνω στους ηθοποιούς που όμως δεν με ενδιαφέρει να τις μοιραστώ τώρα ώστε να εξηγήσω με τι δούλευαν, αλλά πιστεύω πως έκαναν πολύ καλή δουλειά.

Υπάρχουν μερικές σπουδαίες ατάκες στην ταινία. Το χιούμορ είναι στεγνό.

Όλα όσα γράφω έχουν χιούμορ. Όταν αντιμετωπίζεις μια σοβαρή κατάσταση, αν όλοι είναι συνοφρυωμένοι και σκυθρωποί όλη την ώρα, και δεν βλέπεις τη ζωή ή τον έρωτα σε αυτούς τους χαρακτήρες, τότε δεν υπάρχει λόγος να νοιαστείς γι αυτούς. Αυτή ήταν η εμπειρία μου βλέποντας το “The Revenant” όπου και αναρωτιόμουν για ποιο λόγο να ενδιαφερθεί κανένας για ό,τι και να συμβεί σε οποιονδήποτε ήρωα της ταινίας.

Δεδομένου πως υπήρχε πολύ λίγη μουσική στην ταινία, πώς αποφάσισες πού και πότε θα μπαίνει μουσική;

Γενικά νιώθω πως ως ένα βαθμό με την μουσική «κλέβεις», με την έννοια του συναισθηματικού εκβιασμού. Επιτρέψτε μου να πω πως υπάρχουν πολλές ταινίες, πολύ, πολύ καλύτερες από το Τσεκούρι από Κόκκαλο οι οποίες έχουν πολύ μουσική. Αυτό όμως που ήθελα να κάνω, ήταν να προσπαθήσω να για κάτι πραγματικά ειλικρινές. Αν ένιωθες φόβο ή θλίψη να οφειλόταν στο περιεχόμενο της σκηνής. Μπήκα σε αυτό γνωρίζοντας πού ήθελα να υπάρχει μουσική και που ήταν βασικά σε στιγμές που την περισσότερη ώρα στεκόμαστε λίγο πιο πίσω και μακριά από τον χαρακτήρα.

Σίγουρα η πιο αξιοπρόσεκτη εισαγωγή μουσικής είναι όταν φτάνουν στην πόλη, και εκεί είναι που μπαίνει δυνατά για πρώτη φορά, μετά από τα σαράντα λεπτά της ταινίας, όπου κάμερα και κοινό απομακρύνονται από τους χαρακτήρες και υπάρχει μια διακοπή, υπάρχει μια ανάσα, και σε αυτό το διάστημα ήθελα να βάλω μουσική. Υπήρχαν και κάποια άλλα σημεία, που βασικά δεν είχαμε το χρόνο να βρούμε τις κατάλληλες τοποθεσίες, και έτσι δεν ήταν τόσο τρομακτικές, όσο τις είχα αρχικά σκεφτεί, που έβαλα μερικούς ατμοσφαιρικούς βόμβους.

BONE TOMAHAWK

Πες μας κάποια γουέστερν που σου αρέσουν. Σου αρέσουν και ταινίες όπως το CANNIBAL HOLOCAUST?

Σε όρους γουέστερν είμαι μεγάλος φαν του είδος αλλά και μέγας αναγνώστης. Αυτό που με παρακίνησε να γράψω ήταν τα γουέστερν που δεν μου άρεσαν. Μου αρέσουν πολύ τα THE WILD BUNCH, ONCE UPON A TIME IN THE WEST, RIDE THE HIGH COUNTRY, TALL TEA, πολύ από Anthony Mann, Budd Boetticher, Sergio Leone, Sam Peckinpah, – οι περισσότερες από τις ταινίες αυτών των τύπων. Όσο για το διάβασμα είμαι μεγάλος φαν του Max Brand, η πρόζα του είναι καταπληκτική, και πολλά από τα πράγματα του είναι πολύ ενδιαφέροντα σε όρους συνθετότητας των χαρακτήρων.

Τώρα για το CANNIBAL HOLOCAUST, είναι αρκετά ζοφερό να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ακρωτηριασμένα ζώα μέσα στην ταινία, αλλά γενικά είναι αποτελεσματική. Απλώς θα ευχόμουν να μην υπήρχαν όλα αυτά τα πράγματα με τα ζώα. Για μένα αυτή η ταινία πετυχαίνει αυτό που ήθελε. Σε όρους βίας η ταινία που με σόκαρε όταν ήμουν παιδί και με έκανε να την κλείσω, ήταν μια ταινία από το Χονγκ-Κονγκ που την έλεγαν MEN BEHIND THE SUN.

Είναι για ένα Ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που κάνουν πειράματα σε Κινέζους κρατούμενους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – η ταινία είναι απαίσια, αλλά πολύ καλοφτιαγμένη. Το στιλ είναι πολύ στεγνό. Δεν υπάρχει τίποτα άσχημο όταν η βία γίνεται ιδιαίτερα κομίστικη (graphic), και παρουσιάζεται με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, κάτι που κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα γιατί δεν μοιάζει με ταινία του Lucio Fulci ή του Argento, αφού αυτά τα σφιχτά πλάνα πάνω στο αίμα, κατά κάποιον τρόπο το κάνει πιο εύκολο. Απλώς συμβαίνει μπροστά σου, και έτσι αυτό που υπήρχε πάντα στο μυαλό μου ήταν πώς αυτή η ταινία με ξεπέρασε και γιατί με ξεπέρασε.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ