Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη – Salmon Fishing in the Yemen (2011)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης
Σκηνοθεσία: Lasse Hallström
Σενάριο:Simon Beaufoy, (βασισμένο στο βιβλίο του) Paul Torday
Πρωταγωνιστούν: Ewan McGregor, Emily Blunt, Amr Waked
Διάρκεια: 107’
Χώρα: Ην. Βασίλειο

 

Το Salmon Fishing in the Yemen είναι η πιο πρόσφατη απόπειρα του Λάσε Χάλστρομ να μας πείσει πως υπάρχει λόγος να κάνει ακόμα ταινίες. Εντάξει, είμαι υπερβολικός: το Σοκολά ήταν μια χαρά ταινιούλα, αλλά νοσταλγώ τις εποχές του Γκίλμπερτ Γκρέιπ.

Στο Salmon Fishing in the Yemen, παρακολουθούμε μία κυβερνητική σύμβουλο και έναν επιστήμονα ειδικό στους σολωμούς (!) να ενώνουν δυνάμεις προκειμένου να πραγματοποιήσουν το όραμα ενός σείχη που φτιάχνει ένα τεχνητό ποτάμι στη μέση της ερήμου και θέλει να μεταφέρει χιλιάδες σολωμούς από τη Σκωτία προκειμένου να διδάξει ψάρεμα στους συμπατριώτες του. Οκ, ακούγεται τρελό, αλλά λένε ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, οπότε ποιος είμαι εγώ που θα το κρίνω; Όπως και να ‘χει, το Salmon Fishing in the Yemen είναι πάνω κάτω ότι θα περίμενες από τον Χάλστρομ. Ρομάντζο σε τόνους dramedy με μία κατά βάση σαχλή υπόθεση που βαστιέται (μετά βίας) όρθια από δύο άξιους πρωταγωνιστές.

Η ταινία ξεκινάει με κάποιες ανεπαίσθητες υποσχέσεις αλλά σύντομα βουλιάζει αργά αλλά σταθερά κάτω από την απίστευτη ελαφρότητα της σκηνοθεσίας του Χάλστρομ. Είναι λες και η ταινία να περιφέρεται μόνη της χωρίς σκηνοθέτη: Κανένα στυλ, κανένα ιδιαίτερο «όραμα» (έστω και στα στενά πλαίσια της ροματνικής κομεντί), απλά ένα συνοθύλευμα από πλάνα. Στον τομέα του σεναρίου τα νέα δεν είναι εξίσου. Το ρομάντζο μεταξύ Γιούαν ΜακΓρκέγκορ και Έμιλυ Μπλαντ εξελίσσεται προβλέψιμα και οι αξιοπρεπείς ερμηνείες από τους δύο συμπαθέστατους ηθοποιούς δύσκολα σε σώζουν από το χασμουρητό. Σε γενικές γραμμές, ισχύει ό, τι ισχύει συνήθως στις σύγχρονες ρομαντικές κομεντί: όσο η ταινία ποντάρει περισσότερο στο κωμικό στοιχείο λειτουργεί αρκετά καλά, καθώς υπάρχει μπόλικο φλεγματικό χιούμορ. Όταν όμως περνάει στο ρομάντζο και στο δράμα βαλτώνει. Δεν υπάρχει πρωτοτυπία στην πλοκή και οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων δεν αναπτύσσονται επαρκώς, αρκετές «δραματικές» σκηνές μοιάζουν αστήριχτες σεναριακά και βεβιασμένες (π.χ. η σχέση μεταξύ του Γιούαν ΜακΓρκέγκορ και της γυναίκας του). Άσε που υπάρχουν σκηνές που βρίθουν απιθανοτήτων (όπως μια σκηνή όπου ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ αφοπλίζει ένα τρομοκράτη χρησιμοποιώντας το… καλάμι ψαρέματος!).

Πέρα από τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, υπάρχουν ομολογουμένως στην ταινία και αρκετές χαριτωμένες στιγμές, ικανές να προκαλέσουν χαμόγελα. Επίσης υπάρχει και η Κρίστιν Σκοτ Τόμας σε ένα ρόλο τραβηγμένο από τα μαλλιά, παρ’ ολα αυτά απολαυστικό, στον οποίο καταφέρνει να είναι πειστική. Το όλο σύνολο όμως δε λειτουργεί καθώς το σενάριο είναι ιδιαίτερα προβλέψιμο, ο ρυθμός σέρνεται στο πάτωμα και η σκηνοθεσία δεν έχει ιδιαίτερα οπτικά χαρίσματα. Το έργο θέλει να περάσει μηνύματα για το αδύνατο όραμα που μπορεί να γίνει δυνατό χάρη στην πίστη των ανθρώπων αλλά το γεγονός ότι η ταινία είναι προχειροφταγμένη, κάνει τα μηνύματά της να φαίνονται ακόμα πιο cheesy και κοινότοπα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ