Σε Βλέπω – Saw (2004)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος



Σκηνοθεσία: James Wan
Σενάριο: Leigh Whannell, James Wan
Πρωταγωνιστούν: Cary Elwes, Leigh Whannell, Danny Glover


Διάρκεια: 103’
Χώρα: Η.Π.Α., Αυστραλία

 

Δύο άγνωστοι, ο Άνταμ και ο Λόρενς, ξυπνούν αλυσοδεμένοι σε ένα βρωμερό δωμάτιο και διαπιστώνουν με φρίκη, πως στη μέση του χώρου όπου βρίσκονται, υπάρχει ένα αιματοκυλισμένο πτώμα! Σταδιακά ανακαλύπτουν πως έχουν πέσει στα χέρια του JIGSAW. Ένας διεστραμμένος δολοφόνος, που δεν αρκείται στο να σκοτώνει τα θύματά του, αλλά αρέσκεται να παίζει μαζί τους. Και αυτή τη φορά ο Άνταμ και ο Λόρενς, είναι τα πιόνια στο παιχνίδι του: έχουν 8 ώρες καιρό για να ερμηνεύσουν τους γρίφους που τους δίνει και να αντιληφθούν, ότι όποιος θέλει να ελευθερωθεί θα πρέπει να… κόψει το πόδι του μ’ ένα πριόνι, παρατημένο στο δωμάτιο…

Το 2004 ήταν μια σημαντική χρονιά για τα θρίλερ. Κι αυτό γιατί βγήκε το Saw. Μια ηδονοβλεπτική ματιά σε πολύ πρωτότυπες σκηνές τρόμου, ένα ευφυές σενάριο με μια εντελώς απρόσμενη ανατροπή και ο James Wan στο πρώτο του ουσιαστικό βήμα σαν σκηνοθέτης. Η ταινία μαγνητίζει από την αρχή, με την εναρκτήρια σκηνή που γεννάει πολλά ερωτήματα και με την κλειστοφοβικότητα της που απειλεί το θεατή για να πάρει γρήγορα τις σωστές αποφάσεις. Οι flashback σκηνές που ακολουθούν, χτίζουν την ιστορία και παράλληλα τρομάζουν είτε με την αντιστροφή τους μέτρηση ή με τη χρήση του φωτός και των σκιών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ταινία προσπάθησαν να μιμηθούν πολλές στα επόμενα χρόνια, χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία. Το Saw έδειξε το δρόμο για ένα νέο είδος θρίλερ και πρόσθεσε κανόνες σε ένα ήδη πολυπαιγμένο είδος και αυτό είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ