Σε Λάθος Χρόνο – Locke (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Steven Knight
Σενάριο: Steven Knight
Πρωταγωνιστούν: Tom Hardy, Olivia Colman
Διάρκεια: 85’
Χώρα: Ην. Βασίλειο/ΗΠΑ
Διανομή: Spentzos, Seven

 

image001Μέσα στον ετήσιο σωρό των χολιγουντιανών υπερπαραγωγών και της οφθαλμολαγνικής επιβεβαίωσης μιας πλειοψηφίας ταινιών, που στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στην επιφανειακή εκπροσώπηση της έβδομης Τέχνης, υπάρχουν πάντα εκείνες οι λαμπρές εξαιρέσεις, διαυγείς μέσα στην σεναριακή τους απλότητα και την σκηνοθετική τους ταπεινότητα.  Αποτελώντας την καλύτερη αφορμή για να επισκεφθεί κανείς τις αίθουσες αυτή την εβδομάδα, το “Locke” είναι μια από αυτές τις ταινίες.  Ευτυχώς για εμάς.

Η κάμερα και η σεναριακή πένα του Steven Knight καταγράφουν την νυχτερινή πορεία ενός άνδρα στους αυτοκινητοδρόμους της Αγγλίας, την αναμέτρησή του με τον χρόνο, αλλά με όλα όσα θεωρούσε δεδομένα μέχρι τότε.  Τελικός του προορισμός το Λονδίνο και «εισιτήριο» ένα μοναχικό, αυτοκινητιστικό ταξίδι που θα τον οδηγήσει στην πλήρη συνειδητοποίηση και τον αναπόφευκτο συμβιβασμό με την άλλη πλευρά του εαυτού του: αυτή που είναι έτοιμη να ρισκάρει και να χάσει τα πάντα.

Υπόδειγμα μινιμαλιστικής κινηματογραφικής γραφής και low-budget αφήγησης και λειτουργικής φωτογραφίας από τον Χάρη Ζαμπαρλούκο, το “Locke” αποτελεί ένα ακόμη κλασικό παράδειγμα λαμπρής εξαίρεσης μεν, καταδικασμένης να παραγκωνιστεί από τους θεατές δε.  Τόσο η αίσθηση αστικού road movie-ικού ρυθμού που αποπνέει, όσο και η παρουσία ενός και μόνο ηθοποιού (συγκεκριμένα του υποδειγματικού Tom Hardy που κατορθώνει να πατήσει τόσο στέρεα στο οne man show του, όσο στέρεες είναι και οι τσιμεντέντιες βάσεις των ακριβοθώρητων κτιριών της κατασκευαστικής στην οποία εργάζεται), καθιστούν αυτή την ταινία δίκοπο μαχαίρι για το εγχώριο κοινό, το οποίο δύσκολα θα συμβιβάσει την έλλειψη της κοινότυπης δράσης, με την περιορισμένη χωρικά παρουσία/δράση του ήρωα.

Το πραγματικά εντυπωσιακό με την δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Knight, είναι πως δίχως την χρήση εξεζητημένων πλάνων και πρόζας, δημιουργεί ένα έντονα θριλερικό περιβάλλον το οποίο πλάθεται μέσω της αποτελεσματικής χρήσης των fade ins και fade outs, των βραδινών αντικατοπτρισμών του δρόμου και της διαρκούς χρήσης των κοντινών πλάνων που βοηθούν στην ανάδειξη του πρωταγωνιστή σε έναν διαχρονικό, παντοτινό ήρωα, που μοιάζει να δρα εκτός συμβατικού χωροχρόνου.

Δεν είναι εύκολο να ηγηθείς ενός φιλμ με μοναδικά «όπλα» την φωνή και τις εκφράσεις του προσώπου σου, πόσο μάλλον όταν το υπόλοιπο cast δεν οπτικοποιείται ποτέ, αλλά παραμένει καθόλη την διάρκεια της ταινίας περιορισμένο σε ένα πρόσκαιρο σύμπαν φωνών. Το είχαμε δει να συμβαίνει και στο κλειστοφοβικό “Buried”, το έξυπνα αποδοσμένο ψυχολογικό θρίλερ του Rodrigo Cortes, που όμως στερούνταν μιας πληθωρικής, πρωταγωνιστικής φιγούρας η οποία ενσαρκώνεται απόλυτα στο εδώ από τον ταλαντούχο Tom Hardy.

Έχοντας χαμηλώσει, θαρρείς, τον τόνο της φωνής του και υιοθετώντας μια πιο μπάσα, σχεδόν μηχανική χροιά, ο Hardy δίνει από την αρχή το στίγμα ενός ανθρώπου συγκρατημένου και εγκεφαλικού, παραπέμποντας σε έναν βαθμό στις άχρωμες, μεταλλικές φωνές των GPS που εκπληρώνουν διαρκώς τον ρόλο τους ως κατευθυντήριοι εντολείς.  Έτσι και ο Ivan Locke, περιορισμένος στην θέση του οδηγού, βλέπει-ή ακόμα καλύτερα ακούει-την ζωή του να πηγαίνει κατά διαβόλου, μέσω των ακατάπαυστων εναλλαγών των τηλεφωνικών κλήσεων που δέχεται και του, όπως όλα δείχνουν, αχαρτογράφητου πια μέλλοντός του.

Eκτός από την σαγηνευτική, σχεδόν ονειρική σκηνοθεσία και την λιτή, αλλά εκλεπτυσμένη ερμηνεία του Hardy, ο Knight εντάσσει τεχνηέντως και τον ψυχολογικό παράγοντα στο σεναριακό προσκήνιο, με τον ήρωα να βιώνει στιγμιαία ξεσπάσματα μονολόγων που αποκαλύπτουν πτυχές του παρελθόντος του, στήνοντας έτσι ένα υποτυπώδες background, που παίζει τον δικό του ρόλο στο παρόν του ήρωα.

Μακάρι όλα τα low-budget films να μπορούσαν να σταθούν στο ύψος που στέκεται το “Locke”, οδηγώντας-κυριολεκτικά και μεταφορικά-την όποια κινηματογραφική σύλληψη, λίγο πιο μακριά.

Άρτια σκηνοθεσία, φωτισμός του δρόμου, «νυχτερινές» μελωδίες δια χειρός Dickon Hinchliffe και ο Tom Hardy σε μια ακόμη αξιέπαινη ερμηνεία, συνθέτουν την κινηματογραφική απλότητα του “Locke”, ενός ευφυούς φιλμικού αποτελέσματος, που μάλλον μικρό αντίκρισμα θα βρει στο δικό μας εγχώριο κοινό.  Δυστυχώς.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ