Selma (2014)

Αποφεύγει τους εύκολους μελοδραματισμούς, και προσφέρει μικρές αλλά ουσιαστικές λεπτομέρειες τόσο για τον άνθρωπο Martin Luther King

 ★★★☆☆ 

Σκηνοθεσία: Ava DuVernay
Σενάριο: Paul Webb
Πρωταγωνιστούν: David Oyelowo, Carmen Ejogo, Tom Wilkinson
Διάρκεια: 128
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

Selma_posterΤην ώρα που έχουν ήδη κερδίσει κάποια δικαιώματα, ο Martin Luther King Jr. και η ομάδα Southern Christian Leadership Conference πιέζουν τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Lyndon B. Johnson να κάνει κάτι παραπάνω, καθώς ενώ έχουν κερδίσει το Συνταγματικό δικαίωμα του να ψηφίζουν, σε πολλές περιοχές του Νότου αυτό είναι ανήκουστο καθώς η ντόπιοι αξιωματούχοι δεν το επιτρέπουν. Όταν αυτό δεν γίνεται αποδεκτό, οργανώνουν μια μεγάλη σιωπηλή ειρηνική πορεία από τη μικρή πόλη Selma προς την πρωτεύουσα της Alabama, Montgomery.

Επιτέλους μια καλή βιογραφική ταινία για τον Martin Luther King Jr. Στη σκηνοθετική καρέκλα κάθεται η Ava DuVernay που τα καταφέρνει ικανοποιητικά, χωρίς να κάνει το κάτι παραπάνω, και τελικά δεν κατάφερε να μπει στην πεντάδα των υποψηφιοτήτων για Καλύτερη Σκηνοθεσία. Η φωτογραφία του Bradford Young ξεχωρίζει και βοηθά στην ρεαλιστική αποτύπωση της εποχής. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος κατέληξε –μετά από πολλές αλλαγές- στον David Oyelowo (The Paperboy, Jack Reacher και μια μικρή παρουσία στο φετινό Interstellar ως διευθυντής στο σχολείο), που είναι το δυνατό ατού της ταινίας.

Σωστή προσέγγιση χαρακτήρα, με μια υποβόσκουσα αλλά εμφανή ήρεμη δύναμη που διοχετεύεται σωστά, καθώς όχι μόνο βλέπεις διαφορετικά πρόσωπα στο προσωπικό και πολιτικό σκέλος της ταινίας, αλλά ακόμα περισσότερο με τις (πάντα παρούσες) διακυμάνσεις και αμφιβολίες περί σωστών χειρισμών… Το υπόλοιπο cast είναι σωστά δομημένο, αλλά δυστυχώς οι περιφερικοί χαρακτήρες παραμένουν χάρτινοι και δεν καταφέρνουν να ανεβάσουν την όλη ταινία σε ένα καλύτερο επίπεδο.

Το καλό κάποιων βιογραφιών τα τελευταία χρόνια είναι πως δεν αφηγούνται ολόκληρη τη ζωή ενός ιστορικού προσώπου, αλλά επικεντρώνονται σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, καταφέρνοντας έτσι να εμβαθύνουν περισσότερο σε σημαντικές λεπτομέρειες. Και το Selma καταφέρνει να μην είναι αγιογραφία, ενός λατρεμένου και αγιοποιημένου προσώπου. Αλλά, παρά τις καλές προθέσεις όλης της παραγωγής, από την Oprah Winfrey (που για ακόμη μια φορά δεν διστάζει να ερμηνεύσει ένα σημαντικό δεύτερο χαρακτήρα, όπως και στο -χειρότερο, αλλά εξίσου ιστορικά σημαντικό- The Butler), έως το ζεύγος Brangelina με την εταιρία παραγωγής τους Plan B, το Selma φαντάζει ουσιαστικά άνισο και σχεδόν ασύνδετο.

Προφανώς τα γεγονότα είναι συγκλονιστικά και ορισμένα σημεία ανατριχιαστικά και επίκαιρα, αλλά ορισμένες στιγμές ρίχνουν το επίπεδο με αποτέλεσμα να σε “πετάνε” από την ταινία… Αποφεύγει τους εύκολους μελοδραματισμούς, και προσφέρει μικρές αλλά ουσιαστικές λεπτομέρειες τόσο για τον άνθρωπο Martin, όσο και για τις δύσκολες αποφάσεις των ακτιβιστών της εποχής. Υπάρχει πάθος και ευψυχία και θα αποτελέσει υλικό προβολών σε (αμερικάνικα και μη) σχολεία, αλλά ορισμένες υπερφορτωμένες σκηνές και μικρές εμμονές με τη χριστιανική πίστη, καθώς και το εντέλει στρογγύλεμα οποιασδήποτε πιθανόν αμφιλεγόμενης στιγμής, κρατάνε το Selma στα επίπεδα μιας καλοπροαίρετης ακαδημαϊκής αξιόλογης ταινίας.

Δημήτρης Βαρελάς

...μικρός έπεσε στη χύτρα με τις ταινίες... έκτοτε καμία θέληση εξόδου...
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ