September (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Πέννυ Παναγιωτοπούλου
Σενάριο: Κάλλια Παπαδάκη, Πέννυ Παναγιωτοπούλου
Πρωταγωνιστούν: Κόρα Καρβούνη, Μαρία Σκουλά, Νίκος Διαμαντής, Χρήστος Στέργιογλου, Γιούλικα Σκαφίδα, Νίκος Αρβανίτης, Αννα Καλαϊτζίδου, Αναστάσης Τζερτζεμελής, Ειρήνη Κολλάκου
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Odeon

 

«Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;» 11 χρόνια μετά το υπέροχα γλυκόπικρο «Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς μου» η Πέννυ Παναγιωτοπούλου επιστρέφει προσπαθώντας να δώσει μια απάντηση σε μια ερώτηση που, λίγο πολύ, όλους μας έχει ταλανίσει με μια πιο αλληγορική αλλά και παράλληλα μια τόσο αληθινή, παραδίδοντας μια ελεγεία για τη μοναξιά και την ανθρώπινη ευτυχία με την νέα της ταινία «September».

Η Άννα είναι μια τριαντάχρονη γυναίκα που ζει μαζί με τον σκύλο της, τον Μανού, σε μια συνοικία κάπου στην Αθήνα. Ζει μια εξαιρετικά συνηθισμένη και απλή μοναχική ζωή με τον σκύλο της. Είναι ο σύντροφος της, αυτός που της δίνει νόημα στην ζωή της, καθώς η ίδια βλέπει τους άλλους γύρω της, αποκομμένη, να ζουν τις ζωές τους. Να είναι ευτυχισμένοι. Ξαφνικά όμως ο σκύλος της πεθαίνει και η ίδια χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Νιώθει χαμένη, όμως και για πρώτη φορά, ίσως μετά από πολύ καιρό, νιώθει την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Και έτσι προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην απέναντι οικογένεια. Ερωτεύεται την άλλη γυναίκα, τα παιδιά, και την ζωή που ζούνε. Θέλει να μάθει το πως είναι πραγματικά να ζεις.

Η Παναγιωτοπούλου μιλά και στις δυο της ταινίες για τον χαμό και τις προκλήσεις και τις αλλαγές που έρχεσαι να αντιμετωπίσεις με την νέα πραγματικότητα. Και ο Σεπτέμβριος είναι μια αλληγορία, μια συναισθηματικά μεταβατική περίοδος όπου μας κάνει να επανεξετάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πράγματα, να κοιτάξουμε μπροστά και να κάνουμε μια νέα αρχή. Και έτσι λειτουργεί και στην ταινία. Αυτό που ζει η Άννα είναι ο δικός της Σεπτέμβρης, η δική της κάθαρση και αναγέννηση.

Τα πλάνα της Παναγιωτοπούλου έχουν ένα απαράμιλλο λυρισμό και μελαγχολία καθώς είναι πολύ προσεκτική στο πως πλαισιώνει την ιστορία της αποφεύγοντας το υπερβολικό στυλιζάρισμα και τους μελοδραματισμούς. Δεν την νοιάζει μια πομπώδης «φωνακλού» ταινία για να αποδώσει τα συναισθήματα και όσα βιώνουν οι χαρακτήρες της. Ακόμα και μια σιωπή, ένα βλέμμα καταφέρνει να πει πολλά περισσότερα από όσα 1000 γραμμές διαλόγων. Η Παναγιωτοπούλου περνά την Άννα όχι ως κάτι το ανθρώπινο, αλλά ως ένα συναίσθημα όπου όλοι μας κουβαλάμε, ακόμα και ας μη μας αρέσει. Είναι η προσωποποίηση της μοναξιάς και της αποξένωσης. Είναι αυτό που όλοι μας θέλουμε να πετάξουμε στα σκουπίδια με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά αυτό καταφέρνει να γαντζωθεί πάνω μας στο πρώτο σημάδι αδυναμίας που θα δείξουμε.

Η Κόρα Καρβούνη είναι εξαιρετική. Χωρίς να χρειάζεται να πει πολλά, μόνο με το στωικό της βλέμμα, δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της. Σπαραχτικά αποκαλυπτική, μοναδικά συγκλονιστική και καθηλωτική, αντιμετωπίζει τους δαίμονές της. Ο ρόλος της βασίζεται περισσότερο στις ματιές και στις εκφράσεις της, με τους διαλόγους να μην έχουν τόση ζωτική σημασία για τον χαρακτήρα της, όπου καταφέρνει να μεταφέρει όλα τα συναισθήματά της στο κοινό με εξαιρετική ευκολία χωρίς να λέει και πολλά. Έχει όμως και την βοήθεια των συμπρωταγωνιστών της, της Μαρίας Σκουλά και του Νίκου Διαμαντή.

Η μοναξιά είναι γένος θηλυκού και η Παναγιωτοπούλου φαίνεται να το γνωρίζει καλά. Μπορείς μόνο να την αντιληφθείς μέσα από την παρουσία των άλλων. Και αυτό προσπαθεί να δείξει με τον Σεπτέμβριό της. Γιατί η μοναξιά μοιάζει κάτι το ξένο, κάτι το απόμακρο και άγνωστο, στον καθένα από εμάς μέχρι που έρχεται, σου χτυπά την πόρτα, και σου ζητά να ξαπλώσει στον καναπέ σου.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ