Επτά Ψυχοπαθείς – Seven Psychopaths (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Martin McDonagh
Σενάριο: Martin McDonagh
Πρωταγωνιστούν: Colin Farrell, Woody Harrelson, Sam Rockwell,Christopher Walken
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Ην. Βασίλειο

 

Ο Μarty (Farrell) είναι ένας Χολιγουντιανός σεναριογράφος της συμφοράς, o οποίος αναζητεί μάταια την έμπνευση για την επόμενη ιστορία του.  Όταν μάλιστα αγκαζάρει κάθε φορά και από ένα καινούργιο μπουκάλι whiskey, τότε καταλαβαίνει κανείς οτι η πολυπόθητη έμπνευση έχει βγάλει φτερά προ πολλού.  Και ενώ στύβει το μυαλό του προκειμένου να προχωρήσει το υποτυπώδες story του με τίτλο, «Seven Psychopaths», ο αποτυχημένος ηθοποιός φίλος του, Billy (Rockwell), κάνει οτι περνάει από το χέρι του, προκειμένου να τον βοηθήσει μέσα από τρελές καταστάσεις, αφυπνίζοντας έτσι την σεναριογραφική του ιδιότητα.  Παράλληλα ο Billy, αρέσκεται να απαγάγει σκυλιά, μαζί με τον μυστηριώδη φίλο του, Hans (Christopher Walken), προκειμένου να βγάζουν τα προς το ζειν.

Και ενώ τα πράγματα μοιάζουν από την αρχή στριμόκωλα, έρχεται να προστεθεί στην οτινανική ιστορία και ένα αφεντικό της μαφίας, ο σκληροτράχηλος Charlie (Woody Harrelson), ο οποίος χάνει το αξιαγάπητο Shih-Tzu του από τον Billy ο οποίος το απαγάγει.  Αυτό που δε ξέρει βέβαια o Billy, είναι οτι το αφεντικό του σκυλιού, είναι ένα φαλακρό καθίκι, που δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να σκοτώσει όποιον βρεί στο πέρασμά του, προκειμένου να πάρει το κατοικίδιό του πίσω.

Και έτσι ξαφνικά οι πρωταγωνιστές, μπλέκουν σε ένα μαφιόζικο κυνηγητό, ιδανικού, ταινιακού story.  Και κάπως έτσι το σενάριο του Marty αρχίζει να γράφεται από μόνο του.  Με τη μόνη διαφορά οτι ο Marty και η παρέα του, το ζουν πραγματικά.

Ο Άγγλος σκηνοθέτης Martin McDonagh, δημιουργεί μια ακόμη δικού του στυλ, μαύρη κωμωδία, έπειτα από την πρώτη του προσπάθεια που στεύθηκε με cult επιτυχία, το 2008, με το «In Bruges».  Ο Άγγλος σκηνοθέτης πετυχαίνει για ακόμη μια φορά να κατασκευάσει ένα σύμπαν χαρακτήρων και καταστάσεων, τόσο εξωφρενικά καρικατουρίστικο, που στην τελική καταλήγει να είναι και τόσο εξωφρενικά ρεαλιστικό.

Επιστρατεύοντας και πάλι τον Colin Farrell στον ρόλο του αλκοολικού αρσενικού, ο βραβευμένος με Oscar σκηνοθέτης (για το short story του, «Six Shooter») επανέρχεται με τον-για κάποιον ανεξήγητο λόγο- μούσο του, και προετοιμάζουν το έδαφος για μια ταινία που δεν έχεις ξαναδεί.  Εκτός ίσως και αν θυμάσαι το «Stranger than Fiction» του Marc Forster, οπότε τότε ίσως έχεις μια ιδέα για το τι μπορεί να σε περιμένει.

Η πρωτοτυπία της ταινίας έγκειται στο γεγονός οτι το σενάριο του πρωταγωνιστή της, ταυτίζεται από ένα σημείο και μετά, με το σενάριο του ίδιου του McDonagh, εξού δηλαδή και ο ίδιος τίτλος.  Όπως ακριβώς στη ταινία του Forster, οπού ο Will Ferrell βρίσκει τη ζωή του εγκλωβισμένη στην αφηγηματική γραφή μιας συγγραφέως, έτσι και εδώ η εκβιασμένη σκέψη του πρωταγωνιστή, ο οποίος προσπαθεί να εμπνευστεί για τη νέα του ταινία, λειτουγεί καταλυτικά προκειμένου εμείς ως θεατές, να αντιληφθούμε οτι πρόκειται στην ουσία για την ίδια συγγραφική σκέψη, που οδήγησε τον McDonagh να γράψει το σενάριο του «Seven Psychopaths».  Ή αν θέλετε αλλιώς, Marty και Martin είναι το ένα και το αυτό πρόσωπο.  Oh the names!

Προκειμένου να καταφέρει ο σκηνοθέτης να προσδώσει στη ταινία του μια διάσταση μαύρης κωμωδίας και ευτραπελικής διάθεσης, συγκεντρώνει ένα απαράμιλλης κουλότητας cast, το οποίο όμως καταφέρνει να δέσει μεταξύ του με τρόπο παλιοφιλικού παρελθόντος και γνήσιας, φαλοκρατικής αντιμετώπισης των γυναικών.  Προφανώς και ο McDonagh γνωρίζει καλά τα κλισέ των πιστολίδικων περιπετειών, εκεί που οι γυναίκες κρατούν ρόλους ερωμένης, πόρνης ή μεγαλοβυζικής συζύγου, με αποτέλεσμα να τα μεταφέρει όλα εδώ, δημιουργώντας ένα εσκεμμένα, αφόρητα κλισέ σενάριο, κλείνοντάς μας όμως και το μάτι συνωμοτικά.

Οι πρωταγωνιστές είναι όλοι ένας κι ένας.  Ο Farrell με τη γνωστή, σμιχτοφρύδικη έκφραση και το μπουκαλάκι του στο χέρι, είναι ίσως ο πιο αδύναμος κρίκος (λυπάμαι πολύ) του ετερόκλητου cast, όμως όλοι οι υπόλοιποι καταφέρνουν να καλύψουν το κενό του.  Όπως ο Rockwell ο οποίος κρατάει τις καλύτερες ατάκες, καθώς και τον πιο νευρωτικό και ψυχάκικο χαρακτήρα μέσα στη ταινία.  Η “όμορφη” πινελιά δίνεται από τον Walken, τον μοναδικό χαρακτήρα με ένα συμπαγές παρελθόν που δικαιολογεί τη παρουσία του, ενώ η πιο κλασική εμφάνιση είναι αυτή του Harrelson ο οποίος υποδύεται τον χαρακτήρα που ξέρει καλύτερα: το κακό αφεντικό της μαφίας.  Η έκπληξη παρόλα αυτά, έρχεται από τη μικρή συμμετοχή του υπέροχου Tom Waits, καθώς και από τη παρουσία του μικρού Shih-Tsu σκύλου, που μοιάζει να βρίσκεται σε μόνιμη νιρβάνα.

Το «Seven Psychopaths» είναι μια ταραντινίστικης αισθητικής ταινία, με μπόλικους διαλόγους, μερικές καλές ατάκες, σπλάτερ στιγμές, πρωταγωνιστική χημεία και έναν έξυπνο, αφηγηματικό τρόπο που συνδυάζει ιδανικά το “φαίνεσθαι” με το “είναι”.  Οτι πρέπει δηλαδή για μια fun βραδία στον κινηματογράφο.  Δείτε την.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ