Το σεξ, οι ταινίες και το δεύτερο μέρος του Nymphomaniac

Το σινεμά έχει διανύσει πολλά βήματα όσον αφορά το σεξ. Σε αντίθεση με τον περιρρέοντα πουριτανισμό που υπήρχε ανέκαθεν από το κοινό ή τα μέσα που επιβάλλουν μια κάποιου τύπου λογοκρισία ή ακόμα και ολοκληρωτική απαγόρευση, το σινεμά πάντα τολμούσε.

Το σινεμά έχει διανύσει πολλά βήματα όσον αφορά το σεξ. Σε αντίθεση με τον περιρρέοντα πουριτανισμό που υπήρχε ανέκαθεν από το κοινό ή τα μέσα που επιβάλλουν μια κάποιου τύπου λογοκρισία ή ακόμα και ολοκληρωτική απαγόρευση, το σινεμά πάντα τολμούσε.

Ως όφειλε δηλαδή ως τέχνη.

Το 1960 η πασίγνωστη και πολυπαιγμένη πλέον σκηνή του φόνου στο Ψυχώ με την υπόνοια βιασμού, κατέρριψε θεωρητικά τουλάχιστον τον Κώδικά Χέιζ που όριζε τυπικά μέχρι και το 1967 την ηθική με την οποία πρέπει να διέπονται οι ταινίες, όχι μόνο σε σεξουαλικά αλλά και πολιτικά και θρησκευτικά θέματα. Η διασημότητα της εν λόγω σκηνής που είναι άπταιστα δεμένη μέσα στο αριστούργημα του Hitchcock, σόκαρε με την, απροκάλυπτη για την εποχή, αμεσότητα της και έβαλε ένα πρώτο λιθαράκι στην χρησιμοποίηση του σεξ από το σινεμά.

Ακόμα και το 1976 μια χρονιά αρκετά απελευθερωμένη για τη δυτική κοινωνία, η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων και η περίφημη σκηνή στραγγαλισμού για να παραταθεί η στύση και η ηδονή συζητήθηκε έντονα και πολλοί θεατές την απέρριψαν ως ακραία. Ο χρόνος φυσικά έδειξε τελικά το πραγματικό μέγεθος της ταινίας του Nagisa Ôshima.

Nymphomaniac 28 photo by Christian GeisnaesΚαι στη δεκαετία του ’90 όχι πολύ καιρό πριν δηλαδή, ο Larry Clark επέλεξε ανήλικους πρωταγωνιστές για την ταινία του,το Kids. Με σκηνές έντονου ρεαλισμού, και σκηνές σεξ ξένες για το σινεμά μέχρι τότε, που εξυπηρετούσαν όμως την ιστορία του περί ηθικής κατάρρευσης των νέων, έφτιαξε μια ταινία δυναμική και διαχρονική, αναδεικνύοντας παράλληλα ηθοποιούς όπως οι Chloë Sevigny και η Rosario Dawson. Προκάλεσε έτσι για άλλη μια φορά το κοινό και την τότε κριτική επιτροπή των Καννών που δεν του έδωσε τελικά κανένα βραβείο για την ταινία.

Την περασμένη δεκαετία η Monica Bellucci αναδείχτηκε σε σύμβολο του σεξ. Σ’ αυτό συνέβαλε εκτός από τη Μαλένα του Giuseppe Tornatore και το Μη Αναστρέψιμος του Gaspar Noé με την περίφημη και πολυσυζητημένη δεκάλεπτη σκηνή βιασμού για την οποία ειπώθηκαν πολλά. Ότι η ηθοποιός έτρεμε στα γυρίσματα, ότι ήταν περισσότερο βίαιη απ’ όσο χρειαζόταν και ότι η ταινία δεν είχε κανένα απολύτως περιεχόμενο.

Τελικά μέσα στην ιστορία του σινεμά, το σεξ έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές και τις περισσότερες ήταν για να προκαλέσει. Χωρίς να απορρίπτουμε τη λειτουργική του χρήση από αρκετούς σκηνοθέτες στο παρελθόν όπως τον Bertolucci, τον Kubrick και πολλούς ακόμα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι εν λόγω σκηνές γυρίστηκαν για να τραβήξουν το ενδιαφέρον των θεατών και να ικανοποιήσουν την ηδονοβλεπτική ανάγκη τους.

Nymphomaniac 02 photo by Christian GeisnaesΚάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο καθώς η τέχνη ουδέποτε συμβάδιζε με την κοινωνία. Αν το έκανε θα ήταν τόσο εκνευριστικά λαϊκιστική που θα καταντούσε βαρετή. Εν έτη 2014 όμως τα πράγματα έχουν φυσικά αλλάξει. Το σεξ πωλείται παντού. Από τις σεξιστικές διαφημίσεις καλλυντικών, μέχρι την εξαιρετικά διαδεδομένη βιομηχανία πορνό που είναι διαθέσιμη πλέον και στο smartphone και φυσικά την τηλεόραση που τείνει μέσω των σειρών σε συνδρομητικά κανάλια όπως το HBO να ξεχάσει το συντηρητικό παρελθόν της.

Τι θα κάνει τώρα το σινεμά; Τώρα που η πρόκληση είναι σχεδόν παρωχημένη. Τώρα έχει έρθει επιτέλους η εποχή να δείξει το σινεμά ότι θέλει, αδιαφορώντας για την όποια πρόκληση και ηδονοβλεψία. Ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσει επιτέλους το σεξ μόνο για να πει μια ιστορία.

Ο Λαρς Φον Τρίερ, ένας από τους σκηνοθέτες που στήριξαν μια καριέρα στη πρόκληση, έφτασε επιτέλους στο δικό του καλλιτεχνικό οργασμό. Μετά από ένα σχεδόν αριστουργηματικό πρώτο μέρος, βγαίνει στους κινηματογράφους και το δεύτερο που είναι πιο σκοτεινό και σαδομαζοχιστικό χωρίς όμως την υπόνοια της καύλας ή του αισθησιασμού. Παρά τις έντονες σκηνές σεξ, (πιο έντονες από το πρώτο μέρος) συνεχίζει τη διερεύνηση του πάνω στην ηδονή και τη λίμπιντο αφήνοντας μας εντελώς εντυπωσιασμένους και ταυτόχρονα μπερδεμένους χωρίς να μας ερεθίσει ούτε στιγμή. Απορρίπτει έτσι ολοκληρωτικά το ίδιο το δόλωμα που μας έβαλε, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το μεγαλείο του.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ