Σφαγείο – Abattoir (2016)

Σεναριακά κενά, κακές ερμηνείες και μια generic σκηνοθεσία σε μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς

 ★☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Darren Lynn Bussman 
Σενάριο: Christopher Monfette
Πρωταγωνιστούν: Jessica Lowndes, Joe Anderson, Dayton Callie, Lin Shaye
Διάρκεια: 98′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Tawneer

thumbnail_abattoir-gr-posterH Julia Talben (Jessica Lowndes) δημοσιογράφος με ρετρό στυλ (Lana Del Rey doppelganger) που ασχολείται με τα κτηματομεσιτικά στην εφημερίδα που γράφει, ανακαλύπτει πως κάποιος αγοράζει και ξηλώνει (απ’ τα θεμέλια σχεδόν) δωμάτια τα οποία έχουν υπάρξει τόποι εγκλημάτων. Χωρίς να μπορεί καν να υποψιαστεί που θα την οδηγήσει η έρευνα που ξεκινά τυφλωμένη από την επιθυμία να επιλύσει την δολοφονία της οικογένειας της αδερφής της (της οποίας το σπίτι υπέστη το ξήλωμα που προανέφερα) παίρνει στον λαιμό της και τον αστυνομικό πρώην φίλο της και ξεκινά να βρει αυτόν που κρύβεται πίσω από τις αγορές αυτές.

Σε ένα σύμπαν ζοφερό (σκοτεινά σπίτια ακόμη και μέρα μεσημέρι, καταλαβαίνεις), γεμάτο διαταραγμένους ανθρώπους και διεφθαρμένους αστυνομικούς, η Joules ψάχνει να βγάλει άκρη σε μια περιοχή που δεν μπορείς να βασιστείς σε κανέναν. Με μόνο στοιχείο το όνομα Jebediah Crone, η κοπελιά (που δεν έχει κανένα ένστικτο επιβίωσης) καταλήγει να τρέχει για να γλιτώσει τη ζωή της μέσα στα δάση και την ομίχλη, χωρίς όμως να μπορεί να κατηγορήσει (ούτε εκείνη αλλά ούτε και ο θεατής) κανέναν άλλον παρά το ξερό της το κεφάλι.

Light splatter-ιά (οξύμωρο σχήμα γιατί μόνο light=φως δεν έχει η ταινία), μοιάζει να είναι στο ίδιο σύμπαν με το «Seven», χωρίς τη βροχή. Η σκηνοθεσία generic του είδους, χωρίς εκπλήξεις (ίσως λίγο τα flashbacks στις δολοφονίες που είναι ελαφρώς σκληρές παρότι δεν μας δείχνουν ανοιγμένα κρανία και εντόσθια πεταγμένα στις 4 γωνιές του ορίζοντα).

Οι ερμηνείες κυμαίνονται από το «όχι κάτι το ιδιαίτερο» έως το «κακό», ενώ με εξέπληξε η συμμετοχή της Lin Shaye, που στήριξε σχεδόν μόνη της τη σειρά ταινιών «Insidious» (αναμένεται η 4η της συνέχεια, σύντομα) και δεν την είχα να παίζει (καλά ομολογουμένως) σε δευτεράντζες σαν αυτή.

Το σενάριο έχει πολλά κενά, γεγονός που δεν βοηθά να μπεις στο κλίμα γιατί σκέφτεσαι μπαλώματα για τα κενά κι έτσι, δεν μπορώ να πω ότι φοβήθηκα, ίσως μόνο εκνευρίστηκα που φέρονται τόσο απερίσκεπτα οι πρωταγωνιστές (λαμπερό παράδειγμα ανατρεπτικού χαρακτήρα με τρελό ένστικτο επιβίωσης είναι η μεγάλη κόρη στο «Lights out» που είδαμε πρόσφατα).

Θα το πρότεινα για μεταμεσονύχτια τηλεοπτική προβολή, Παρασκευή, που θέλεις να ξενυχτίσεις (ένεκα Σαββατοκύριακου) και ψάχνεις να «καείς» στην τηλεόραση, και αν!

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ