Το Reel.gr στην έναρξη του 8ου SFF-rated Athens!

...

Συνέντευξη στους Παναγιώτη Μήτσικα και Άγγελο Ανδρέου 

Εχθές, λοιπόν, το 8ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας και Φανταστικού άνοιξε τις πύλες του στον κινηματογράφο Microcosmos, και το Reel.gr ήταν -φυσικά – παρόν! Η αυλαία άνοιξε με την ταινία The Host, την καινούρια ταινία της Stephanie Meyer που άφησε τα βαμπίρ στην άκρη και καταπιάστηκε με την εισβολή των εξωγήινων. Λίγο πριν την έναρξη, μιλήσαμε με το διευθυντή με το διευθυντή του Φεστιβάλ, Αλέκο Παπαδόπουλο και αντί να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες  για τις ταινίες, τελικά μας ανάγκασε να κατοικοεδρεύσουμε στις δύο αίθουσες (Microcosmos, Τιτάνια) για τις συνολικά εφτά ημέρες που διαρκεί το Φεστιβάλ!

Κύριε Παπαδόπουλε, ποιος είναι ο στόχος του Φεστιβάλ;

Το φεστιβάλ θέλει να δώσει την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να γνωρίσει το σινεμά του φανταστικού, γιατί στην πραγματικότητα δεν το γνωρίζει. Δε γνωρίζει δηλαδή πόσο πλούσιο είναι και πόση μεγάλη ποικιλία έχει και πόσο σοβαρό κινηματογραφικά και φιλοσοφικά είναι. Υπάρχει πολύ συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα ο κόσμος. Ο λόγος αυτός ξεκινά το 1977, με το πού έγινε ο Πόλεμος των Άστρων τόσο μεγάλη επιτυχία, γενικώς η εμπορική πλευρά του κινηματογράφου αποφάσισε ότι θα ταυτίζει αυτό που λέμε επιστημονική φαντασία με ταινίες οι οποίες κυρίως θα στοχεύουν στον εντυπωσιασμό, θα έχουν πολλά εφέ, θα είναι περιπέτειες ή να δίνουν μια απλή απόλαυση στο θεατή. Και επειδή αυτές οι ταινίες είναι τελικά που παίζονται και στην τηλεόραση, αν ρωτήσετε κάποιον άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, έχει δηλαδή κάποια σχέση με τον κινηματογράφο αλλά δεν το έχει ψάξει παραπάνω, αν τον ρωτήσετε για την επιστημονική φαντασία ή το φανταστικό θα έχει στο μυαλό του αυτό που λέμε διαστημικό γουέστερν. Θεωρεί δηλαδή ότι επιστημονική φαντασία είναι μόνο αυτό. Στην πραγματικότητα όμως, μόνο αυτό δεν είναι! Για την ακρίβεια είναι μια πολύ συγκεκριμένη πτυχή, πολύ ευχάριστη μεν, κι εμείς διασκεδάζουμε όταν τις βλέπουμε, αλλά πρόκειται για το καθαρά εμπορικό κομμάτι. Το θέμα είναι ότι όλο το υπόλοιπο δεν έχει μια παράλληλη πορεία στις αίθουσες ώστε να μπορεί ο κόσμος να το γνωρίσει. Είναι σχεδόν εξαφανισμένο.

Για ποιο λόγο ακριβώς θεωρείτε ότι είναι εξαφανισμένο;

Κοίτα τώρα με βάζεις σε μια συζήτηση για τις ρίζες του καπιταλισμού, ας μην το αναλύσουμε! (γέλια). Κοίτα, κάποια στιγμή υπάρχουν τόσες μόνο αίθουσες και κάπως πρέπει τελικά να κατανείμουν τα προγράμματα τους στα διάφορα είδη. Δεν εννοώ ότι υπάρχει κάποια διάθεση κεντρικού σχεδιασμού, κάποια δέκα μυαλά που ρυθμίζουν τι θα δει ο κόσμος, όχι δεν εννοώ αυτό. Αλλά στην πράξη όταν ο άλλος σου λέει «ε, έπαιξα επιστημονική φαντασία, δεν μπορώ να δείξω άλλη», πρέπει να δείξει και κάτι κοινωνικό, μια περιπέτεια, μια κωμωδία… και με αυτό τον τρόπο καταλαμβάνεται ο χώρος από αυτές τις μεγάλες παραγωγές που γνωρίζει ο κόσμος. Εμείς λοιπόν προσπαθούμε να δώσουμε την ευκαιρία να δει ο κόσμος όλα τα υπόλοιπα. Τα οποία είναι και επαγγελματικότητες ταινίας από πλευράς γυρίσματος. Δηλαδή δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι. Μπορεί να μην έχουν τα budget που έχουν οι χολιγουντιανές παραγωγές αλλά τις κάνουν επαγγελματίες.

Παρ’ όλα αυτά ξεκινήσατε με μια χολιγουντιανή ταινία…

Το The Host λες…

Ναι!

Να σου πω, για μένα αυτό ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα. Από την μια μεριά έχουμε τη Στέφανι Μέγιερς, που έχει δημιουργήσει όλη αυτή την εφηβική προσέγγιση στο βαμπιρικό μύθο και έχει κάνει παγκόσμια επιτυχία, που όμως εδώ γράφει science fiction, ασχέτως αν την ενδιαφέρουν περισσότερο οι ιστορίες σχέσεων, και από την άλλη μεριά έχουμε τον Άντριου Νίκολς. Ο Νίκολς είναι ίσως ο πιο σοβαρός κινηματογραφιστής της νεότερης γενιάς της επιστημονικής φαντασίας του Hollywood αυτή τη στιγμή. Ήταν αυτός που έκανε το Gattaca, μέσα στο πουθενά! Ήταν και μια περίοδος που το Hollywood ζήταγε μόνο σούπερ ήρωες, και ξαφνικά μας δίνει αυτή την ταινία που ήταν πολύ καλή. Έκανε το Truman Show, έκανε το In Time, γενικώς και ενδιαφέρεται για το είδος και το έχει γυρίσει καλά. Άρα υπάρχει ένα περίεργο μείγμα. Δεν ξέρω που έχει οδηγήσει, μπορεί και να μην πέτυχε, μπορεί και να έχει βγάλει κάτι ενδιαφέρον.  Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που ήθελα να είναι στο Φεστιβάλ.

Σε αυτά τα 8 χρόνια του Φεστιβάλ, ο κόσμος έχει μάθει την επιστημονική φαντασία;

Βλέπουμε μια ανταπόκριση στο βαθμό που η προσέλευση στο Φεστιβάλ αυξάνεται. Στην αρχή τα πρώτα τρία χρόνια ήταν μάλλον μια πιο κλειστή διοργάνωση, όχι από την άποψη ότι ήταν για «φίλους και μέλη μια λέσχης της επιστημονικής φαντασίας», αλλά έρχονταν άνθρωποι που ήδη το γνώριζαν το είδος και ενδιαφέρονταν για τις ταινίες του φεστιβάλ. Το 2011 όμως υπήρξε ένα απότομο άνοιγμα. Και αυτό γιατί από εκείνη τη χρονιά και μετά κάναμε κι εμείς μια στοιχειωδώς προώθηση του Φεστιβάλ. Μιλάμε για γνωστοποίηση όχι διαφήμιση. Τότε για πρώτη φορά αισθανθήκαμε ότι το έμαθε πολύς κόσμος ότι υπάρχει. Η προσέλευση διαπλασιάστηκε από τη μια χρονιά στην άλλη, ακριβώς επειδή το έμαθαν. Πέρσι είχαμε επίσης αύξηση και φέτος ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει, γιατί η κατάσταση σήμερα είναι περίεργη. Και δεν τον εννοώ μόνο στενά οικονομικά, αλλά γενικώς τα μυαλά μας είναι λίγο μπερδεμένα τη σήμερον ημέρα.

Μιας και μιλήσαμε για κρίση, η επιστημονική φαντασία και το φανταστικό ίσως θα μπορούσε να αποτελεί και μια διέξοδο προς τα πραγματικά προβλήματα. Εσείς θεωρείτε ότι ο κόσμος έχει φαντασία, ή προσκολλάται τόσο στα προβλήματα που δεν του αφήνουν κανένα περιθώριο;

Εγώ είμαι λίγο πιο μαχητικός. Θεωρώ ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση και όχι να ξεφύγει από αυτή μέσω της φαντασίας του. Αν δε βάλεις τη φαντασία σου να δουλέψει, γιατί ό,τι ήξερες δεν γίνεται πια, ο μόνος τρόπος να ξεκινήσουν να δουλεύουν καινούρια πράγματα είναι να μπορείς να τα φανταστείς. Έχει αποδειχθεί και επιστημονικά ότι αν συνειδητά βάλεις τη φαντασία σου να δουλέψει για οποιοδήποτε θέμα αυτό την κάνει να ακονίζει το μυαλό. Βλέπεις καλύτερα την κατάσταση, αρχίζεις και παράγεις γίνεσαι πιο εφευρετικός και πιο εμπνευσμένος ακόμα και στην πεζή καθημερινότητα σου. Είναι αυτό που γράφω και στο χαιρετισμό του Φεστιβάλ, ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, είναι να ακονίζουμε τη φαντασία μας. Και προφανώς το Φεστιβάλ είναι αυτό ακριβώς που προσπαθεί να κάνει, σου ακονίζει τη φαντασία.

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος ανταποκρίνεται στο είδος της επιστημονικής φαντασίας;

Όχι, δυστυχώς. Είναι μικρή η παραγωγή, τυγχάνει όμως μερικές χρονιές να έχουμε και ελληνικές ταινίες. Φέτος ας πούμε έχουμε τέσσερις ελληνικές ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες είναι και πολύ καλές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Πέρυσι ας πούμε παίξαμε μόνο μία. Σε μεγάλου μήκους έχει καιρό να γυριστεί στην Ελλάδα τέτοια ταινία, από mainstream κινηματογραφιστές. Πέρσι ωστόσο είχαμε τον Σούπερ Δημήτριο που ήταν μια πολύ επιτυχημένη παρωδία, φέτος έχουμε το Kame Cumando το οποίο έχει ήδη προκαλέσει πάρα πολύ μεγάλο διχασμό! Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι λένε τα χειρότερα και άλλοι που λένε ότι είναι μια καλή ενδιαφέρουσα ταινία. Όταν υπάρχει αυτή η διχογνωμία, θεωρούμε ότι αυτή την ταινία αξίζει να τη δεις, χωρίς να ξέρεις σε ποιο άκρο θα βρεθείς. Γι΄αυτό άλλωστε έχουμε και ειδικό βραβείο, το Βραβείο Διχογνωμίας, που απονέμουμε στην ταινία την οποία είχε τις πιο ακραίες απόψεις ανάμεσα στο κοινό, θετικές και αρνητικές. Αυτή η ταινία αξίζει να βραβευθεί γιατί έχει κάτι, έχει μια δύναμη, γιατί το βασικό σε ένα καλλιτεχνικό έργο είναι να διαταράσσει.

Υπάρχουν ταινίες που έχετε ξεχωρίσει από το φετινό πρόγραμμα;

Ναι, αλλά δε θα σας πώ! Ε, δε ρωτάμε τέτοια πράγματα στο διευθυντή του φεστιβάλ! (γέλια). Είναι δύσκολο να τις βάλω σε μια αντικειμενική σειρά, γιατί είναι και τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Δηλαδή, έχουμε κωμωδία όπως το Space Milkshake, έχουμε ταινίες που χρησιμοποιούν το χιούμορ χωρίς όμως να είναι κωμικές, που ταυτόχρονο είναι και φανταστικό , είναι και σινεμά του Φρανκ Κάπρα. Έχουμε και ρομαντική κομεντί, το Baikonour, αλλά ταυτόχρονο αυτή η ταινία έχει μέσα σκηνές, τις οποίες σας εγγυώμαι ότι το ελληνικό κοινό δεν έχει ξαναδεί!

Όταν λέτε «δεν τις έχουμε ξαναδεί»;

(γέλια) Δε θα σας πω. Αλλά πραγματικά δεν έχετε ξαναδεί τέτοιες σκηνές! Έχουμε και το Phase 7, το οποίο είναι μια καλοδουλεμένη ταινία που κάνει πολλά κοινωνικοπολιτικά σχόλια με χιούμορ. Όλα αυτά δείχνουν πόσο διαφορετικός είναι αυτός ο κινηματογράφος. Και γι’ αυτό κάνουμε και επαναπροβολές. Παίζουμε φέτος 8 ταινίες που της έχουμε παίξει και τα προηγούμενα χρόνια. Ξέρεις, αυτό δε συνηθίζεται σε φεστιβάλ. Κάποιοι μάλιστα μου είπαν ότι αυτό μπορεί εκληφθεί ως σημάδι φτώχιας, δεν έχεις τι να δείξεις και παίζεις τα ίδια. Αλλά αυτό μου φάνηκε πάρα πολύ μαρκετινίστικη λογική. Και αποφασίσαμε να τα παίξουμε γιατί μας το ζητάει συνέχεια ο κόσμος. Μας λέει «α αυτή την ταινία μου την είχε πει ένας φίλος μου, μήπως υπάρχει πουθενά;», δηλαδή μας κάνει συνέχεια τέτοιες ερωτήσεις γιατί ακριβώς δεν κυκλοφορούν. Οπότε είπαμε φέτος να κάνουμε επαναπροβολές. Όλες αυτές προβάλλονται στο Τιτάνια και είναι η μια καλύτερη από την άλλη. Και φυσικά στηριζόμαστε και στις ταινίες μικρού μήκους. Που φέτος είναι λίγο λιγότερες, αν και δεχθήκαμε πάνω από 300 συμμετοχές! Διαλέξαμε συνολικά 36 από αυτές. Λιγοστέψαμε τον αριθμό για να μπορέσουμε να προβάλλουμε αυτές τις ταινίες δύο φορές, επειδή αξίζουν πολύ, να δοθεί η ευκαιρία να τις δουν όλοι.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ