Βραβεία κοινού SFF-rated Athens + Συνέντευξη με τον Ken Ochiai

...

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας

Την Τετάρτη 17 Απριλίου, το 8ο SFF-rated Athens έριξε αυλαία και σας διαβεβαιώνουμε ότι επρόκειτο για μία αρτιότατη διοργάνωση, με πολύ καλό επίπεδο ταινιών, με απήχηση στους φίλους του φανταστικού-και όχι μόνο.

Κορωνίδα της τελευταίας ημέρας, εκτός φυσικά από τα βραβεία του κοινού τα οποία θα σας αναφέρουμε παρακάτω, ήταν η μυστική προβολή του φεστιβάλ, που μας είχε αφήσει σε αναμμένα κάρβουνα και οι προσπάθειες μας να τη μαντέψουμε ήταν περίπου όσο επιτυχείς όσο το να προσπαθούμε να λύσουμε κύβο του ρούμπικ σε κάτω από 30 δευτερόλεπτα.

Η ταινία αυτή λοιπόν, ήταν το ρωσικό The Ugly Swans, παραγωγή του 2006 και δικαίωσε απόλυτα τις προσδοκίες μας. Το μπάτζετ ήταν μικρό, υπήρχαν αναφορές στο σινεμά του Αντρέι Ταρκόφσκι, ενώ το σενάριο ήταν βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο των αδερφών Στρουγκότσκι, γνωστών συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας στη Ρωσία.

Ο συγγραφέας Βίκτορ Μπάνεφ, οδηγείται σε αποστολή των Ηνωμένων Εθνών σε μία μικρή πόλη, ομιχλώδη και βροχερή. Ο πραγματικός σκοπός του ταξίδιού του αυτού είναι να βρει την αδερφή του, Ίρα, που είναι εσώκλειστη σε σχολείο για προικισμένα παιδιά, το οποίο διευθύνουν μεταλλαγμένοι. Όταν οι αρχές αποφασίζουν να καταστρέψουν την πόλη και τους κατοίκους της, ο Βίκτορ αποφασίζει να κάνει τα πάντα για να σώσει την αδερφή του.

Όσον αφορά τα βραβεία του κοινού, αυτό της καλύτερης ταινίας απονεμήθηκε στο εξαιρετικό Shuffle. Ένα πολύ ιδιαίτερο φιλμ, για έναν άνδρα που κάθε φορά που κοιμάται ξυπνάει σε άλλη ηλικία μεταξύ των 8 και των 92 ετών. Πολλές ανατροπές και σωστή δόμηση του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, μέσα από τις διαφορετικές ηλικίες στις οποίες τον βλέπουμε.

Στις ταινίες μικρού μήκους, υπήρχαν δύο κατηγορίες: καλύτερη ταινία και καλύτερη ιδέα. Για πρώτη φορά στην ιστορία του SFF-rated, η ίδια ταινία κέρδισε και στις δύο. Ο λόγος για το ιαπωνικό Memory Sculptor, που έχει ως κεντρική ιδέα την ιστορία μιας γυναίκας, που βλέποντας τον άντρα της έτοιμο να την αφήσει για άλλη γυναίκα, προσλαμβάνει δύο πράκτορες που σβήνουν αναμνήσεις, για να την βοηθήσουν.

Μάλιστα, επικοινωνήσαμε με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Ken Ochiai, ο οποίος μας έδωσε μία μικρή συνέντευξη.

Η ταινία σας, Memory Sculptor, κέρδισε το βραβείο κοινού ως η καλύτερη ταινία μικρού μήκους, αλλά και ως η καλύτερη ιδέα. Τι σας ενέπνευσε για να καταπιαστείτε με αυτό το θέμα;

Με επηρέασε πάρα πολύ ένα ιαπωνικό ποίημα που διάβασα πριν 5 χρόνια, το Eraser. Γράφτηκε πριν αρκετές δεκαετίες και είναι η ιστορία μίας γόμας που πρέπει να διορθώσει το λάθος ενός μολυβιού και αφήνει ανέγγιχτες μόνο τις σωστές προτάσεις. Μετά σκέφτηκα την ιδέα ενός πράκτορα που σβήνει αναμνήσεις σπάζοντας λάμπες, που αντιπροσωπεύουν νευρώνες του εγκεφάλου. Όταν το ανέφερα στον συνεργάτη μου, φτιάξαμε την ιστορία του Τζιν, ενός ειδικού πράκτορα που «λαξεύει» τη μνήμη των ανθρώπων.

Σκοπεύετε το Memory Sculptor να γίνει και ταινία μεγάλου μήκους;

Ναι, μαζί με τον συνεργάτη μου, Νιρ Στουντνιτσκι γράφουμε ήδη την αγγλική βερσιόν της ταινίας και θα την παρουσιάσουμε ανά τον κόσμο για να δούμε εάν κάποιος παραγωγός ενδιαφέρεται, καθώς η ταινία έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες.

Αφήσατε την Ιαπωνία μόλις τελειώσατε το λύκειο, για να κυνηγήσετε καριέρα κινηματογραφιστή στις ΗΠΑ. Πόση εμπιστοσύνη είχατε στον εαυτό σας;

Όταν έφυγα από τη χώρα μου, δε μιλούσα καν αγγλικά, δεν είχα χρήματα ή οικογένεια εκεί. Δεν είχα αυτοπεποίθηση, παρά μόνο πάθος στην αγάπη μου για τον κινηματογράφο και φυσικά την οικογένεια μου στην Ιαπωνία που με υποστήριζε και με ενθάρρυνε εντυπωσιακά!

Εσείς τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μία καριέρα κινηματογραφιστή;

Στην εποχή μας, με ένα φορητό υπολογιστή και μία κάμερα, ο καθένας μπορεί να κάνει σχετικά ικανοποιητικές ταινίες. Παρότι το χαρτί και το μολύβι υπάρχουν εδώ και τόσα χρόνια, δε σημαίνει ότι όλοι μπορούν να βγάλουν τα προς το ζην γράφοντας. Η ιστορία έχει αποδείξει, πως ένα πολύ καλά δομημένο θέμα με πρωτότυπο τρόπο αφήγησης είναι ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσεις στα δισεκατομμύρια.

Η μετάβαση από μία ταινία μικρού μήκους σε μία μεγάλου μήκους, όπως το Tiger Mask που γυρίσατε, είχε δυσκολίες;

Η μετάβαση θα έλεγα πως δεν ήταν καθόλου δύσκολη. Ο τρόπος παραγωγής της ταινίας είναι σίγουρα διαφορετικός, ειδικά στο θέμα του χρόνου που αφιερώνεις. Γύρισα το Memory Sculptor σε 4 μέρες, ενώ το Tiger Mask σε 30. Ήταν εξαιρετικό για εμένα να αφιερώσω παραπάνω χρόνο σε μία ταινία, γιατί μπορώ να ενσωματώσω καλύτερα τις σκέψεις και το πάθος μου.

Ποιοι σκηνοθέτες αποτελούν την έμπνευση σας;

Steven Spielberg, Billy Wilder, Cristopher Nolan, David Fincher, Akira Kurosawa και Alexander Payne.

Τα σχέδια σας για το μέλλον; Θα συνεχίσετε να σκηνοθετείτε ταινίες μικρού μήκους η θα επικεντρωθείτε περισσότερο στις μεγάλου;

Το Tiger Mask θα προβληθεί σε πολλές ασιατικές χώρες αυτό το φθινόπωρο. Αυτό τον χρόνο, πρόκειται να σκηνοθετήσω 2 ταινίες μεγάλου μήκους, μία μικρού μήκους και μερικά διαφημιστικά. Αναμφίβολα θα συνεχίσω να σκηνοθετώ ταινίες μικρού μήκους. Αλλά επίσης, θέλω πάντα να δοκιμάζω κάτι καινούργιο, οπότε το να σκηνοθετήσω μία θεατρική παράσταση, να γράψω ένα παιδικό βιβλίο και να βρω μία γυναίκα να παντρευτώ  είναι οι επόμενες προκλήσεις μου!

Δείτε εδώ την ανασκόπηση τέταρτης και πέμπτης ημέρας

Δείτε εδώ την ανασκόπηση δεύτερης και τρίτης ημέρας

Διαβάστε τη συνέντευξη του διοργανωτή του φεστιβάλ

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ