Στη Σκιά της Αμφιβολίας – Shadow of a Doubt (1943)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Σενάριο: Thornton Wilder, Sally Benson, Alma Reville, Gordon McDonell
Πρωταγωνιστούν: Teresa Wright, Joseph Cotten, Macdonald Carey
Διάρκεια: 108’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Όταν δε μπορείς να αποφασίσεις τί να δεις στο σινεμά και οι επιλογές είναι λίγες και φτωχές, μια σίγουρη και δοκιμασμένη συνταγή είναι η στροφή στα κλασσικά. Όλο και κάποια επανέκδοση θα παίζει σ’ ένα απ’ αυτά τα σινεμά που πατάνε μόνο ηλικιωμένοι και σινεφίλ. Η επανέκδοση της βδομάδας τυχαίνει να είναι η αγαπημένη του Χίτσκοκ από ολόκληρη τη φιλμογραφία του. Αυτό από μόνο του νομίζω είναι αρκετό για να σε ιντριγκάρει να δεις “Το Χέρι Που Σκοτώνει”.

Η ταινία ξεκινάει με ανάλαφρη διάθεση καθώς η Τσάρλι και η οικογένεια της ανυπομονούν να υποδεχτούν τον αγαπημένο θείο, επίσης Τσάρλι, στο σπίτι για λίγες μέρες. Η Τσάρλι είναι κατενθουσιασμένη καθώς ελπίζει πως ο πολυταξιδεμένος θείος θα φέρει λίγη ζωντάνια και δράση στο σπίτι. Δυστυχώς όμως, δεν είναι η δράση που ήλπιζε, αφού ο θείος φέρεται περίεργα και φαίνεται να κρύβει κάτι. Δύο ντεντέκτιβ θα επισκεφτούν την οικογένεια και η Τσάρλι ανακαλύπτει ότι ο θείος της θεωρείται ύποπτος για μια σειρά δολοφονιών πλούσιων εύθυμων χηρών. Η μέχρι πρότινος ευχάριστη επίσκεψη μετατρέπεται σε εφιάλτη καθώς περίεργα ατυχήματα αρχίζουν να συμβαίνουν θέτοντας τη ζωή της Τσάρλι και της οικογένειας της σε κίνδυνο. Κι ενώ η Τσάρλι θέλει να πιστεύει ότι όλα είναι μια μεγάλη παρεξήγηση, τα φαινόμενα έρχονται να αποδείξουν το αντίθετο.

Η ταινία γυρίστηκε στις αρχές του ’40 όπου ο Χίτσκοκ είχε μεν ήδη αρκετές ταινίες στο ενεργητικό του, αλλά ουσιαστικά μόλις άρχιζε να ανακαλύπτει το μέσο και να δημιουργεί τις πρώτες του “μεγάλες” ταινίες. “Το Χέρι Που Σκοτώνει” έχει όλα τα κλασσικά στοιχεία που αναμένεις από χιτσκοκική ταινία, αλλά σε μια πιο νεανική και αθώα εκδοχή που δίνει ωστόσο δείγμα της μετέπειτα τελειοποίησης στο είδος του θρίλερ.

Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, πως με αργά και σταθερά βήματα βλέπουμε μια αθώα σχέση αγάπης να μετατρέπεται σε θανατηφόρα επικίνδυνο μίσος. Οι κωμικές εμβόλιμες σκηνές που συνήθιζε ο σκηνοθέτης να βάζει στις ταινίες του, συναντώνται κι εδώ εμπλουτίζοντας παραδόξως την ένταση και αγωνία των όσων συμβαίνουν. Το υποψήφιο για όσκαρ σενάριο, κρατάει συνεχώς το θεατή σε αμφιβολία για τις πραγματικές προθέσεις των ηρώων και διατηρεί το σασπένς μέχρι και λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Το τελικό αποτέλεσμα αποδεικνύει γι’ ακόμη μια φορά τη μαεστρία ενός μεγάλου δημιουργού, που η συνέπεια του στο είδος κάνει εύκολη την επιλογή της επόμενης κινηματογραφικής σου εξόδου.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ