Sicario: Ο Εκτελεστής – Sicario (2015)

Ένα crime, action thriller με "ασήκωτο" ειδικό βάρος, από έναν άνθρωπο που μπορούμε πλέον να αποκαλούμε "μαέστρο".

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Denis Villeneuve
Σενάριο: Taylor Sheridan
Πρωταγωνιστούν: Emily Blunt, Benicio Del Toro, Josh Brolin
Διάρκεια: 121
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Spentzos, Seven

Sicario_posterΗ αλήθεια είναι πως ο Denis Villeneuve δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ στην έως τώρα φιλμογραφία του. Αρχής γενομένης από το Maelstrom, συνεχίζοντας με το περίτεχνο Polytechnique, έπειτα με το αριστούργημα Incendies, στη συνέχεια με το Prisoners και το Enemy. O Καναδός (της γαλλικής πλευράς, του Quebec), έχει εξελιχθεί σε αρτίστα της σκηνοθετικής τέχνης, με ιδιότυπη αγάπη στα σκληρά, σπαραξικάρδια πλάνα, πολλές φορές με εικόνες που κάνουν το στομάχι μας να δένεται κόμπος. Στη νέα του ταινία, «Sicario», όλα τα παραπάνω βρίσκονται στη θέση τους, παρότι η θεματολογία του φιλμ δεν είναι κάτι που θα περιμέναμε από τον σκηνοθέτη. Επιπλέον, μπορεί να παρατηρηθεί μία σχετικώς –και λίγο αφηρημένα- παρόμοια προβληματική με το Prisoners: οι προεκτάσεις και οι ενέργειες που μπορεί να προκαλέσει σε έναν άνθρωπο, το εξαιρετικά έντονο συναίσθημα της εκδίκησης.

Στην προαναφερθείσα ταινία του 2013, δύο άνθρωποι που τα παιδιά τους έχουν απαχθεί, μετατρέπονται σε «τέρατα» μόλις βρίσκουν αυτόν που ευθύνεται για την απαγωγή τους. Στο «Sicario» αρχίζουμε με μία αστυνομική επιχείρηση εναντίον σπείρας ναρκωτικών και την αποστομωτική εικόνα ανθρώπινων πτωμάτων σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ο αποτροπιασμός της πρωταγωνίστριας μας –και αστυνομικού του FBI- Kate (Emily Blunt) είναι έκδηλος και, εν τέλει, ο αποφασιστικός λόγος για να συμφωνήσει στην επακόλουθη πρόταση μίας κυβερνητικής ομάδας κρούσης, να συμμετάσχει σε μία επιχείρηση σύλληψης του «βαρώνου» των καρτέλ ναρκωτικών στα σύνορα με το Μεξικό. «Δε θες να πληρώσουν αυτοί που το έκαναν αυτό;», θα ρωτήσει ο υπέρ-κυνικός Matt (Josh Brolin), ο αρχηγός της επιχείρησης. Κάπως έτσι, μπαίνουν σε κίνηση τα γρανάζια της εκδικητικής διάθεσης, με την Kate να προσπαθεί να δικαιολογήσει κάποιες ακραίες εξάρσεις βίας της ομάδας στη συνέχεια. Πέρα από τον Matt, βεβαία, πρόσωπο-κλειδί είναι ο Alejandro (Benicio Del Toro), ένας ογκώδης, λακωνικός εκτελεστής που γνωρίζει τα καρτέλ εκ των έσω. Εκδικητικά κίνητρα, μπορούμε να εντοπίσουμε και σε αυτόν το χαρακτήρα, αλλά δε χρειάζεται να σας πούμε κάτι παραπάνω.

Το σημαντικό και συνάμα απροσδόκητο στοιχείο εδώ, είναι το εντυπωσιακά καλογραμμένο, σκοτεινό και βραδυφλεγές σενάριο του Taylor Sheridan, με πολλούς από τους διαλόγους να αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, στον τομέα του μινιμαλιστικού πάρε-δώσε. Γιατί απροσδόκητο; Διότι ο Sheridan πραγματοποιεί το σεναριακό του ντεμπούτο στο «Sicario», έχοντας επιδείξει μέχρι τώρα μια καριέρα με πυλώνες τις συμμετοχές του στο Sons of Anarchy και το Veronica Mars. Παρ’όλα αυτά, το σενάριο δεν είναι το μοναδικό ατού του φιλμ, καθώς μία ταινία του Villeneuve που δε σε εντυπωσιάζει οπτικά, δεν είναι ταινία του Villeneuve. Πως να μη συμβαίνει αυτό, όταν στη διεύθυνση φωτογραφίας έχουμε την παρουσία ενός ανθρώπου-ορχήστρα, ενός μύθου που «παίζει» στο δικό του επίπεδο. Η δουλειά του Roger Deakins είναι κομψοτέχνημα υψηλής μαεστρίας, όχι μόνο στα μακρινά πλάνα των αυτοκινητοδρόμων, αλλά κυρίως σε μία σκηνή με γυαλιά νυχτερινής οράσεως, τόσο εντυπωσιακή που η αντίστοιχη στο «Zero Dark Thirty» θα έπρεπε να κοπεί από το μοντάζ μόνη της και να αποχωρήσει. Μιλώντας για μοντάζ, οφείλουμε να εξήρουμε τη δουλειά του Joe Walker, μόνιμου συνεργάτη του Steve McQueen, με τα τεχνικά, «αόρατα» cut του να προσδίδουν τον απαραίτητο ρυθμό για να μη βαλτώσει –σε κανένα, μα κανένα- σημείο το έργο.

Όσον αφορά το soundtrack, άλλος ένας εγνωσμένης αξίας συνεργάτης έχει προσελκυθεί σ’αυτους τους ιδιότυπους «Avengers» που έχει μαζέψει ο Villeneuve. Δεν είναι άλλος από τον Johan Johansson (Theory of Everything, Prisoners) με μία από τις πιο γεμάτες σασπένς συνθέσεις των τελευταίων ετών.

Ένα crime, action thriller με «ασήκωτο» ειδικό βάρος, από έναν άνθρωπο που μπορούμε πλέον να αποκαλούμε «μαέστρο» και η απόδειξη πως η Emily Blunt μπορεί πλέον να κρατήσει πανεύκολα τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μεγάλη παραγωγή.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ