Σιωπηλό Σπίτι – Silent House (2011)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Chris Kentis, Laura Lau
Σενάριο:Gustavo Hernández (για την ταινία «La Casa Muda»), Laura Lau
Πρωταγωνιστούν: Elizabeth Olsen, Adam Trese, Eric Sheffer Stevens
Διάρκεια: 86’
Χώρα: Η.Π.Α., Γαλλία

 

Μια νεαρή γυναίκα, η Σάρα, θα βρεθεί εγκλωβισμένη μέσα στο εξοχικό της οικογένειας της, χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και με έναν άγνωστο εισβολέα να την καταδιώκει.

Ριμέικ του ομότιτλου φιλμ από την Ουρουγουάη που διεκδίκησε το 2010 μια θέση στην πεντάδα της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα Όσκαρ, ως επίσημη πρόταση της Ουρουγουάης, και που θεωρείται ότι βασίζεται σε ένα αληθινό συμβάν που έλαβε χώρα σε ένα χωριό της Ουρουγουάης στα μέσα των 40ς.

Το «Σιωπηλό Σπίτι» είναι ιδιόμορφη ταινία, πράγμα που μάλλον οφείλεται και για τη λαίλαπα αρνητικών σχολίων που συνόδεψε την πρεμιέρα της. H βασική της ιδιομορφία έγκειται φυσικά στο ότι πρόκειται για μια ταινία που φαίνεται να έχει γυριστεί σε μία λήψη. Εμπνευσμένοι από το «Rope» του Άλφρεντ Χίτσκοκ και το «Russian Ark» του Αλεξάντερ Σουκούροβ, οι σκηνοθέτες του «Σπιτιού» Κρις Κέντις και Λόρα Λο, υιοθέτησαν μια τεχνική με την οποία η ταινία φαντάζει σαν ένα μεγάλο μονόπλανο γυρισμένο σε αληθινό χρόνο, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για λήξεις των 12 με 15 λεπτών που ενώθηκαν μεταξύ τους στο μοντάζ με τρόπο που να μοιάζει σαν μια λήξη. Το αποτέλεσμα αυτής της τεχνικής βέβαια έχει τα θετικά και τα αρνητικά του, γιατί από την μία σε βάζει πολύ έντονα στο κλίμα της ταινίας, δημιουργεί αγωνία και ένταση, αλλά από την άλλη κουράζει τρομερά τον θεατή, ο οποίος ουσιαστικά στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας παρακολουθεί την Ελίζαμπεθ Όλσεν να περιφέρεται τρομοκρατημένη μέσα σε ένα σκοτεινό, βικτοριανό σπίτι.

Μιας και την ανέφερα, πόσο καλή ηθοποιός είναι αυτή η Ελίζαμπεθ Όλσεν! Σχεδόν θαύμα άμα σκεφτεί κανείς την κινηματογραφική πορεία των αδερφών της Μέρι Κέιτ και Άσλει. Η Ελίζαμπεθ είναι το πραγματικό διαμάντι της οικογένειας, πράγμα που είχε γίνει προφανές στο ευρύ κοινό από την πρώτη της εμφάνιση στο «Martha Marcy May Marlene». Στο «Σιωπηλό Σπίτι» τώρα, η Όλσεν είναι η κινητήρια δύναμη, βασικά είναι όλη η ταινία, με τις βουβές κραυγές της να προκαλούν ανατριχίλα και το απεγνωσμένο βλέμμα της να σε γεμίζει τρόμο.

Φτάνουν όμως αυτά; Φυσικά και όχι. Μπορεί η ταινία να μην έχει να ζηλέψει κανένα άλλο θρίλερ στο θέμα «ατμόσφαιρα», αλλά τα ασταμάτητα πήγαινε-ελα μέσα στους ίδιους χώρους ενός σπιτιού εξαντλούν τον θεατή μετά τα πρώτα 20 λεπτά. Και φυσικά οι πρωταγωνιστές είναι σα να μην έχουν δει ποτέ θρίλερ στη ζωή τους και παίρνουν την μία ριψοκίνδυνη και ηλίθια απόφαση μετά την άλλη. Ευτυχώς όμως, το «Σιωπηλό Σπίτι» παίζει ένα πολύ πιο τίμιο παιχνίδι σχετικά με άλλα θρίλερ της κατηγορίας του. Σου δίνει τροφή καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, έτσι ώστε κι εσύ ως θεατής να ανακαλύψεις λιθαράκι λιθαράκι τι κρύβεται πίσω απ’ όλη αυτή την τρέλα που παρακολουθείς, να ξεδιπλώσεις από μόνος σου το μυστήριο του σπιτιού, να ανακαλύψεις το μυστικό του. Το twist του φινάλε μπορεί να θεωρηθεί προβλέψιμο, ακριβώς επειδή η ταινία δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να το κρύψει, αλλά οδηγεί στην απαραίτητη κάθαρση που δικαιολογεί την υπομονή που έκανες καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Αν και παίζει λίγο με τα νεύρα σου, το «Σιωπηλό Σπίτι» είναι ένα αξιότιμο θρίλερ, αγχωτικό και ατμοσφαιρικό, που ξεδιπλώνει πολύ ωραία την υπόθεση του αν και χρειάζεται υπομονή για να τη βγάλεις καθαρή μέχρι το φινάλε. Ευτυχώς δε ζορίζει χρονικά (διαρκεί λιγότερο από μιάμιση ώρα) και υπάρχει πάντα μια Ελίζαμπεθ Όλσεν για να χαζεύεις τις στιγμές που βαριέσαι.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ