Έξι ταινίες που ίσως να μην έχεις δει φέτος, αλλά πρέπει

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Όσο πλησιάζουμε όλοι και πιο κοντά στην ημερομηνία έναρξης των φετινών Blogoscars, (15 Φεβρουαρίου, μην ξεχνιόμστε), τόσο οι λίστες όλων των συμμετεχόντων bloggers, θα παίρνουν φωτιά.  Ποιον να βάλεις στην πρώτη θέση του Α’ Ανδρικού;  Ποιο ήταν το καλύτερο σενάριο;  Ποια σκηνοθεσία σου πήρε τα μυαλά, και ποια τέλος πάντων ήταν η καλύτερη ταινία για την φετινή χρονιά;

Εμείς εδώ στο Reel, είπαμε να σε βοηθήσουμε λίγο, και να σου προτείνουμε να ρίξεις μιας ματιά σε έξι ταινιάκια, τα οποία ενδεχομένως και να μην έχεις δει, προκειμένου οχι μόνο να σου λύσουμε τα χέρια στις επικείμενες λίστες σου, αλλά ακόμα και αν δεν θα συμμετάσχεις στα Blogoscars, να δεις μερικά εναλλακτικά, λιγότερο (ή και καθόλου) εμπορικά films, τα οποία όμως αξίζουν της προσοχής σου.  Τσέκαρε λοιπόν τις δικές μας προτάσεις, και διάλεξε την ταινία που ανταποκρίνεται στα δικά σου γούστα.

«Bernie»

Το 1996 στο Carthage του Τέξας, η 81χρονη εκατομμυριούχος Marjorie Nugent, δολοφονήθηκε από τον φίλο και «σύντροφό» της, Bernie, τον καλόκαρδο και ευγενή…νεκροθάφτη της γειτονιάς.  Αξιαγάπητη παρουσία καθώς ήταν ο στρουμπουλός Bernie με το μουστάκι, συμμετείχε σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, προσέφερε κοινωφελή εργασία, τραγουδούσε με μελιστάλακτη φωνή στις κηδείες των γειτόνων και αποτελούσε γενικώς, υπόδειγμα πολίτη της μικρής κοινωνίας.  Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να χαρίσει και λίγη γαλήνη στην πρόσφατα χηρεύσασα, Marjorie, μια σκληρή και απόμακρη γυναίκα, εκείνη άρχισε αμέσως να διεκδικεί την αμέριστη προσοχή του, αποκόβοντάς τον από την προσωπική του ζωή και καθιστώντας τον κάτι μεταξύ υπηρέτη και wannabe εραστή.  O Bernie φτάνοντας στον αμήν μια μέρα, θα πάρει το όπλο και…μπαμ μπαμ.  Όσα σας είπα παραπάνω μη σας ανησυχήσουν, διότι δεν πρόκειται για spoiler, μιας που η ταινία βασίζεται σε πραγματικό γεγονός.  Στον ρόλο του Bernie, ένας εκπληκτικός Jack Black, που υποδύεται τον ρόλο του με μπρίο, σκέρτσο και τσαχπινιά, ενώ μετά από αρκετό καιρό βλέπουμε και την Shirley McLaine, στον ρόλο της δύστροπης πρωταγωνίστριας.  Έξυπνη σκηνοθεσία σε ντοκιμαντερίστικους ρυθμούς, μαρτυρίες αληθινών γειτόνων και ερμηνείες έκπληξη (ακόμα και από τον McConaughey με το μικρό του πέρασμα), συνθέτουν ένα αλλόκοτα κωμικοτραγικό ταινιάκι, που θα σας βάλει σε ένα «dead funny mood».

«Ruby Sparks»

Ο Calvin (Paul Danno), είναι ένας νεαρός, ταλαντούχος συγγραφέας, ο οποίος έχει γίνει το next big wonder, της σύγχρονης, αμερικάνικς λογοτεχνίας.  Το πρόβλημά  είναι οτι τον τελευταίο καιρό η έμπνευση, μοιάζει να τον έχει εγκαταλείψει.  Όταν ξαφνικά αρχίσει να βλέπει στον ύπνο του μαι γυναικεία παρουσία, θα αποφασίσει να γράψει γι’αυτήν και να της δώσει «σάρκα και οστά» μέσα από την γραφομηχανή του, πιστεύοντας οτι αυτή είναι το πολυπόθητο ξεμπλοκάρισμα.  Βέβαια, η αλήθεια είναι, οτι μάλλον της παρα-δίνει ζωή, μιας που σε λίγες μέρες η Ruby (Zoe Kazan), κάνει την «εμφάνισή» της στο σπίτι του, ετοιμάζοντας πρωϊνό και κυκλοφορώντας στους διαδρόμους με το πουκάμισό του!  Και κάπως έτσι το όνειρο κάθε άνδρα γίνεται πραγματικότητα: να έχει μια γυναίκα που μπορεί κατά το δοκούν να την «ξαναγράφει» και να την κουμαντάρει όπως εκείνος θέλει.  Θα αποδώσει όμως μια τέτοια σχέση;  Το «Ruby Sparks» είναι ένα indie ρομάντζο, γεμάτο από πρωτοτυπία και φρεσκάδα.  Η εγγονή του Elia Kazan, Zoe, αναλαμβάνει το σενάριο και μαζί με το boyfriend της, Paul Danno, πρωταγωνιστούν σε ένα ταινιάκι αμφίσημων, σχεσιακών ευτράπελων και γλυκόπικρων καταστάσεων.  Ένα love story, χωρίς περιττές σάχλες.  Και με τον Antonio Banderas σε ρόλο cool πατέρα.  Τι άλλο θες;

«The Imposter»

Το «The Imposter» είναι ένα από τα καλύτερα, φετινά ντοκιμαντέρ και πραγματεύεται την ιστορία του Frederic Bourdin, γνωστού και ως «Χαμαιλεών», ενός Αλγερινού μετανάστη ο οποίος το 1997, παρουσιάστηκε σε μια οικογένεια του Τέξας, ως ο χαμένος τους γιος, Nicholas Barclay, ο οποίος είχε εξαφανιστεί από την περιοχή, τρια χρόνια πριν.  Η ταινία, αναπαριστά κάθε στιγμή, από την απόφαση του Bourdin να οικειοποιηθεί την ξένη ταυτότητα του παιδιού, μέχρι την υποδοχή που έτυχε από την οικογένεια, αλλά και τις πρώτες αμφιβολίες σχετικά με το ποιος πραγματικά είναι, οι οποίες άρχισαν να καλλιεργούνται στο μυαλό, ενός τοπικού ντετέκτιβ.  Το πραγματικά απίστευτο της υπόθεσης, είναι οτι ο Bourdin, ουδεμία σχέση είχε με τον χαμένο Nicholas, ο οποίος ήταν ξανθός με γαλάζια μάτια, φτάνοντας στο σημείο να παραδεχτεί στην οικογένεια του παιδιού, οτι το χρώμα των ματιών του άλλαξε, εξαιτίας φριχτών βασανιστηρίων τα οποία είχε υποστεί σε ένα στρατόπεδο!.  Το «Τhe Imposter» είναι μια από τις πιο «αποκαλυπτικές» ταινίες της χρονιάς, και παρουσιάζει με τρόπο ρεαλιστικό και καθόλα πιστευτό, το πως ο άνθρωπος βρίσκει παρηγοριά, ακόμα και στο πιο απρόσμενο πρόσωπο: αυτό, ενός ξένου.

«Sound of  My Voice»

Όταν ένας δημοσιογράφος και η κοπέλα του, αποφασίσουν να ερευνήσουν εις βάθος μια αίρεση, η αρχηγός της οποίας δηλώνει οτι προέρχεται από το μέλλον, θα βρούν τους εαυτούς τους πολύ πιο βαθιά μπλεγμένους, απ’οτι αρχικά πίστευαν.  Τι είναι αλήθεια, τι ψεμα και τι φαντασίωση, σε αυτό των ήπιων τόνων, δράμα;  Η ταχύτατα ανερχόμενη σεναριογράφος και ηθοποιός Brit Marling, υποδύεται εδώ την απόκοσμη, ξανθομαλλούσα Maggie, η οποία με φωνή πράη και παρουσιαστικό αλλαφροϊσκιωτο, προετοιμάζει τους ακόλουθούς της, για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου την οποία η ίδια, όντας από το μέλλον, έχει ήδη ζήσει.  Στόχος της, ήταν πάντα η επιστροφή στο παρελθόν και το δασκάλεμα όσων θέλουν να την ακούσουν και να σώσουν τελικά τους εαυτούς τους.  Δράμα δωματίου θα χαρακτήριζε κανείς το «Sound of My Voice», μικρό και θαυματουργό, είναι μιας πρώτης τάξεως υλικό για τον τρόπο και την ευκολία με την οποία οι άνθρωποι πέφτουν θύματα των προσωπικών τους ανησυχιών, προσδοκιών και της αιώνιας επιθυμίας γνώσης των μελλούμενων.  Χωρίς πολλά πολλά, αλλά με καθαρά αφηγηματική σκηνοθεσία και εσκεμμένα ψευτοφιλοσοφίζοντες διαλόγους, πετυχαίνει την δημιουργία ενός εγκλωβιστικού περιβάλλοντος από το οποίο δεν μπορείς (και μάλλον δεν θέλεις τελικά) να βγεις.  Στο πλευρό της Marling και ο Christopher Denham, τον οποίο φέτος απολαύσαμε στο πλευρό του Ben Affleck στην ταινιάρα του, «Argo».

«Compliance»

Από τις πιο σκληρές, φετινές ταινίες, και το «Compliance», το οποίο βασίζεται επίσης σε πραγματική ιστορία.  Όταν ένας φαρσέρ τηλεφωνήσει σε ένα φαστφουντάδικο και κατηγορήσει την νεαρή ταμία για κλοπή, όλα θα πάρουν τον ωμό κατήφορο, όταν θα συμβουλεύσει δια τηλεφώνου, την υπεύθυνη του καταστήματος, να υποβάλει την άτυχη κοπέλα σε μια σειρά εξευτελιστικών διαδικασιών, προκειμένου ο άγνωστος του τηλεφώνου που δηλώνει αστυνομικός, να ικανοποιήσει την σαδιστική του μανία, χωρίς κανείς από την άλλη πλευρά της γραμμής να αμφισβητήσει την εξουσία του.  Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όπως αυτά συνέβαιναν επί τουλάχιστον μια δεκαετία(!), και κατά τα οποία ένας τύπος τηλεφωνούσε σε διάφορες αλυσίδες ταχυφαγείων, δηλώνοντας αστυνομικός και «εξαναγκάζοντας» τα θύματά του στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου, να υπόκεινται σε γδύσιμο και έλεγχο των…απόκρυφών τους, εξαιτίας της υποψίας κλοπής.  Τα περιστατικά που είχαν δηλωθεί έφταναν τουλάχιστον τα 70, σε 30 διαφορετικές πολιτίες, και όταν τελικά ο άγωνστος συνελήφθει το 2004, αποκλύφθηκε η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης: το επάγγελμά του, ήταν σωφρονιστικός υπάλληλος.  Σκληρό και επίπονο, το «Compliance» βασίζεται σε ένα σενάριο το οποίο είναι απίστευτο.  Με την διαφορά οτι ότι είναι τραγικά αληθινό…

«Excision»

Για το «Excision» έχουμε ξαναπεί κάτι, αξίζει όμως να κάνουμε μια ακόμη αναφορά.  Η Pauline (AnnaLyne McCord), είναι μια διαταραγμένη έφηβη, με όνειρα καριέρας χειρούργου και τελείως διαστρεβλωμένη άποψη γύρω από τα αγόρια, το σεξ και την «φυσιολογική» συμπεριφορά.  Έχοντας μια μητέρα control freak (την πορνοστάρ Traci Lords),  έναν πατέρα αδιάφορο και μια νεαρότερη αδελφή που πάσχει από σοβαρό πρόβλημα υγείας, η Pauline πασχίζει να γίνει αποδεκτή μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο ακυρώνει την διαφορετικότητα ως την χειρότερη ασθένεια.  Σουρεαλιστική σκηνοθεσία, extra δόσεις gore και αίματος, μια καταπληκτική McCord που τσαλακώνεται φουλ με λιγδωμένο, καστανό μαλλί, σπυράκια, απλυσιά και καμπούρα, μια παρέλαση b ηθοποιών και ένα σενάριο που απογειώνεται χάρη στο εξωφρενικά ανόσιο περιεχόμενό του, συνθέτουν μια ταινία για γερά στομάχια και ανοιχτά μυαλά.  Το δε τέλος της, άλλο πράγμα.  Δείτε την, μόνο αν πιστεύετε οτι αντέχετε.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ