5+1 νοτιοκορεατικές ταινίες που πρέπει να δεις

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Την προηγούμενη εβδομάδα, έκανε την εμφάνισή της στις αίθουσες, η νέα ταινία του σπουδαίου, νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη, Chan-wook Park, «Stoker».  Αποτελώντας ένα συνονθύλευμα κεκαλυμένων αισθήσεων, λαγνείας, μυστικής παραφροσύνης και δολοφονικών ενστίκτων, με όλα αυτά ενταγμένα στα πλαίσια μιας τριμελούς οικογένειας (και ενός εν δυνάμει ερωτικού τριγώνου ταυτόχρονα), αποτέλεσε σίγουρα μια από τις καλύτερες, ταινιακές επιλογές τον τελευταίο καιρό, αποδεικνύοντας πως ακόμα και στο αγγλόφωνο ντεμπουτάρισμα, ο Park, ξέρει να χειρίζεται με μοναδική μαεστρία και προσήλωση την κάμερά του.

Με αφορμή λοιπόν το «Stoker», εμείς, αποφασίσαμε να σου παρουσιάσουμε μερικές ακόμη νοτιοκορεατικές αυτή την φορά, παραγωγές, οι οποίες όχι μόνο αξίζουν την προσοχή σου, αλλά κάτι μας λέει πως ακόμα κι αν δεν είσαι fan του συγκεκριμένου κινηματογράφου, σύντομα πρόκειται να γίνεις.  Θα αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος ορισμένες από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες του σύγχρονου, ασιατικού κινηματογράφου, όπως για παράδειγμα το «Oldboy» (το οποίο αν δεν έχεις δει ακόμη, καλά θα κάνεις να το τσεκάρεις), και θα επικεντρωθούμε σε άλλα ταινιάκια, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, για τους δικούς τους λόγους.  Η αλήθεια είναι βέβαια πως κάπου εδώ, θα χωρούσε μια μικρή αναφορά, στον «μοντέρνο» κινηματογράφο της Ασίας, και δει της νοτίου Κορέας, ο οποίος μας έχει δώσει τα τελευταία χρόνια μερικά, από τα καλύτερα, σινεματικά δείγματα, σε παγκόσμιο επίπεδο.  Είναι γεγονός βέβαια πως μιλάμε και για ένα είδος κινηματογράφου, το οποίο δύσκολα γίνεται αρεστό σε όλους, κυρίως, εξαιτίας της υπερβολικής, αλλά πάντα, στιλιζαρισμένης βίας του.  Είτε μιλάμε για σωματική, είτε για ψυχολογική, είτε για πνευματική, η βία στις ταινίες των νοτιοκορεατών δημιουργών, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κάθε υπόθεσης, βάφοντας την συνείδηση του θεατή με αίμα και μπόλικη παράνοια.  Για παράδειγμα, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο ασιατικός κινηματογράφος τρόμου, βρίσκεται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις των σινεφίλ (και οχι μόνο), μιας που η αρχέγονη, φαντασματική παράδοση της κουλτούρας τους είναι η ίδια, είτε μιλάμε για το «Ugetsu Monogatari», το αριστουργηματικό, επικό δράμα του Kenji Mizoguchi, είτε για το «A Tale of Two Sisters», μια ταινία για σκληρά νεύρα, την οποία θα δούμε και παρακάτω.

Όπως και να’χει, είτε πρόκειτα για δράμα, είτε για ιστορία εκδίκησης, είτε για περιπέτεια, είτε για κάποιο καλοφτιαγμένο, horror ταινιάκι, είτε και για τόσα αλλα, το νοτιοκορεατικό cinema (και γενικότερα το ασιατικό), αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα δείγματα εθνικού κινηματογράφου που υπάρχουν, καθώς καταφέρνει να προκαλέσει, οχι μόνο μέσα από τις θεματικές, αλλά και από τις καθαρά σκηνοθετικές, κινηματογραφικές τεχνικές που χρησιμοποιούν οι εκάστοτε δημιουργοί. Ο τρόπος για να το ανακαλύψεις αυτό, είναι εύκολος.  Ξεκίνα με τις ταινίες που σου προτείνουμε παρακάτω, και ανακάλυψε σιγά σιγά την άγρια ομορφιά, μιας εξαίσιας, κινηματογραφικής σχολής.

«Memories of a Murder» (2003)

Η ταινία του Joon-ho Bong (ο οποίος ετοιμάζει και αυτός το δικό του αγγλόφωνο ντεμπούτο, με την μεταφορά του γαλλικού graphic novel «Snowpiercer») αποτελεί αισθητικό υπόδειγμα, πάνω στις crime ταινίες, θέτοντας στο επίκεντρο ένα ντετεκτιβίστικο δίδυμο, το οποίο καλείται να εξιχνιάσει μια σειρά από σεξουαλικούς φόνους, οι οποίοι αφήνουν στο πέρασμά τους βιασμένες και φιμωμένες με το εσώρουχό τους, γυναίκες.  Οι κάτοικοι του μικρού χωριού Gyunggi, είναι σοκαρισμένοι από τα αποτρόπαια εγκλήματα, με την τοπική αστυνομία να δίνει μάχη με τον χρόνο (και την βλακεία της), προκειμένου να ανακαλύψει τον, όπως όλα δείχνουν, serial killer, που έχει βάλει στο μάτι αθώωες γυναίκες.  Το αποτέλεσμα είναι ολοκληρωτικά καθηλωτικό, με τον Bong να δημιουργεί ένα παιχνίδι γάτας-ποντικού, το οποίο άλλοτε βρίσκεται στο προσκήνιο, και άλλοτε στο background, χωρίς ποτέ όμως να φεύγει, αλλά δίνοντας την δυνατότητα στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν και να αναπτύξουν το story.  Μιουταρισμένο σασπένς και μουντή σκηνοθεσία, συνθέτουν έναν απειλητικό, καθημερινό κόσμο, εκεί όπου τα όρια ανάμεσα στον αθώο και τον ένοχο, μοιάζουν μοιραία δυσδιάκριτα.


«A Tale of Two Sisters» (2003)

O Jee-woon Kim, ο σκηνοθέτης ο οποίος ντεμπουταρίστηκε φέτος με το «The Last Stand» και πρωταγωνιστή τον Arnold της καρδιάς μας, έχει σκηνοθετήσει μια σειρά από εξαιρετικά ταινιάκια, μερικά από τα οποία θα δούμε και παρακάτω.  Παρόλα αυτά, μέσα στην φιλμογραφία του, περίοπτη θέση θα έπρεπε να καταλαμβάνει το «Α Tale of Two Sisters», ένα φιλμ τρόμου για δυνατά στομάχια, το οποίο περιστρέφεται γύρω από μια οικογένεια, και τις ιδιότυπες συμπεριφορές, των δυο νεαρών κοριτσιών της.  Στην ουσία, πρόκειται για ένα παραδοσιακό horror ταινιάκι, με τις απαραίτητες δόσεις gore, φαντασμάτων, αίματος και των κλασικών jump scenes, οι οποίες θα σε κάνουν να κοιτάς φοβισμένος πάνω από τον ώμο σου, μέσα στο σκοτάδι του σπιτιού σου.  Ο Kim παραδίδει μαθήματα ορθής τρομολαγνίας, πετώντας στην υπόθεσή του σωρό τα δραματικά και κοινωνικά στοιχεία, πασπαλίζοντάς την στο τέλος, με μια γερή δόση απρόβλεπτης κατάληξης, που θα σε κάνουν να διαβάσεις την ταινία, με εντελώς διαφορετικό τρόπο.  Ενδύκνειται να παρακολουθηθεί με παρέα.  Για δικό σου καλό.


«Bedevilled» (2010)


Κλασική ιστορία εκδίκησης το «Bedevilled», η οποία όμως μας μεταφέρει μακριά από τα αστικά τοπία και την δυσώδη απομόνωση της πόλης, καθιστώντας ξεκάθαρο οτι ο εξανδραποδισμός του ατόμου, δεν υφίσταται μόνο στα πλαίσια μιας μπετονιασμένης κοινωνίας, αλλά και εκτός αυτής, στην ειδυλλιακή φύση ενός νησιού.  Εκεί, μια όμορφη, νεαρή γυναίκα, θα αποφασίσει να επισκεφθεί την παιδική της φίλη, η οποία δεν έφυγε ποτέ από το νησί, κάνοντας οικογένεια και ακολουθώντας τελικά την μοίρα της αγροτικής γυναίκας.  Από την αρχή, οι διαφορές ανάμεσα στην φινετσάτη επισκέπτρια και την ταπεινή χωριάτισσα γίνονται εμφανείς.  Όπως δηλαδή και η ξεδιάντροπα απάνθρωπη ζωή, την οποία η κλειστή κοινωνία του χωριού, εξαναγκάζει την πρωταγωνίστρια, χωρίς την παραμικρή αντίσταση.  Μέχρι που έρχεται και η δική της στιγμή για να «θερίσει».  Άγριο, εμμονικό και πικρά αληθινό, το «Bedevilled» στέκεται απέναντι σε όσα κατηγορεί.  Και καλά κάνει.


«The Good, the Bad, the Weird» (2008)

Αλλαγή πλεύσης για τον Kim, με αυτό το εντυπωσιακό, χρωματικά εκτυφλωτικό ασιακό…western, το οποίο ακολουθεί τις περιπέτειες δυο παράνομων, στην Μαντζουρία του 1940.  Εκεί, οι δυο πρωταγωνιστές, αναζητούν έναν μυθικό χάρτη, ο οποίος δείχνει τον δρόμο για έναν εξίσου μυθικό θησαυρό, απομεινάρι της Δυναστείας των Qing.  Στο κατόπι τους φυσικά, βρίσκεται ένας πολύ κακός τύπος ο οποίος θέλει τον χάρτη για την πάρτη του, καθώς και ένας νομοταγής, ηθικός άνδρας, ο οποίος θέλει να δώσει ένα τέλος σε όλη αυτή την τρέλα.  Εμείς πάλι δεν θέλουμε, γιατί αν κάτι χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη ταινία, είναι μπόλικες δόσεις τρέλας, ακατάπαυστου κυνηγητού και ενός εξαιρετικού OST που θες να το ακούς στο repeat, ξανά και ξανά μετά το τέλος της.  Προτιμήστε την για καταστάσεις μεγάλης παρέας και στοχευμένα καλής, ταινιακής βραδιάς.

«The Man from Nowhere» (2010)

Περιπέτεια τέρμα τα γκάζια, ένας μοιραίος κεντρικός ήρωας, η ανθρώπινη σαπίλα σε όλο της το μεγαλείο και ένα παιδί σε κίνδυνο, συνθέτουν αυτό το αδρεναλινάτο ταινιάκι, το οποίο θα σε κάνει να αναφωνήσεις μαζί μας, «Statham είσαι γατάκι!».  Ο λιγομίλητος πρωταγωνιστής, είναι εκ πρώτης όψεως ένα μοναχικός ιδιοκτήτης ενός ενεχυροδανειστηρίου, ο οποίος με το μόνο άτομο που ανταλλάζει και καμιά κουβέντα, είναι το κούτσικο γειτονόπουλο της πολυκατοικίας.  Όταν μια δουλειά πάει στραβά και η μητέρα της μικρής βρεθεί μπλεγμένη άσχημα (όπως δηλαδή και η μικρή λιγάκι αργότερα), ο ίδιος, θα κάνει αυτοσκοπό να την σώσει, μην αφήνοντας τίποτα όρθιο στο πέρασμά του.  Το «Τhe Man from Nowhere» είναι η επιτομή της στιλιζαρισμένης βίας, με γενναίες δόσεις διαφθοράς και βρώμικου συστήματος, που θα σε κάνουν να ταχθείς στο πλευρό του κοστουμαρισμένου τιμωρού, θες δε θες.  Και βασικά θες.

«Thirst» (2009)

Από την λίστα μας, δεν θα μπορούσε να λείπει μια τουλάχιστον ακόμη ταινία του Chan-wook Park, οπότε επιλέξαμε να σας προτείνουμε το «Τhirst», μια βαμπιρική εκδοχή ενός απαγορευμένου έρωτα, ή αλλιώς μια ερωτική εκδοχή, μιας περίεργης βαμπιρικής σχέσης αλληλεξάρτησης.  Και εδώ ο Park κάνει το θαύμα του, πηγαίνοντας την πεπατημένη του θέματος, πολλά βήματα πέρα, βάζοντας στο προσκήνιο έναν ιερέα, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό και τις ακόλαστες ορέξεις του, όταν του μεταγγίζεται κατά λάθος αίμα βρυκόλακα!  Την προσπάθειά του να κουμαντάρει να ένστικτά του δεν θα βοηθήσει ούτε η γνωριμία του με μια καταπιεσμένη, νεαρή γυναίκα η οποία θα γίνει η σκιά του.  Εναλλακτικό ρομάντζο, ολίγον από σπλάτερ, κεντημένη ατμόσφαιρα και σκηνοθεσία για πολλαπλούς, οπτικούς οργασμούς, το «Τhirst» είναι μια ταινία που σίγουρα πρέπει να συμπεριλάβεις στην λίστα σου.  Bonus το «Ι’m a Cyborg but that’s OK» του ίδιου σκηνοθέτη.  Εικονοποιημένη παράνοια.


Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ