SMAC (2015)

Χαρακτήρες προκατειλημμένα γραμμένοι και το ίδιο το σενάριο τοποθετημένο με τρόπο που εκβιάζεται η δραματικότητά του

 ★☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Ηλίας Δημητρίου
Σενάριο: Ηλίας Δημητρίου
Πρωταγωνιστούν: Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Γιάννης Κοκιασμένος, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Γεωργάκης
Διάρκεια: 110′
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Carousel Films

pegasus_LARGE_t_1581_106743819Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα απαρτίζεται από μια σειρά παράλληλων κόσμων που συνύπαρχουν και ενίοτε εισβάλλουν ο ένας στον άλλο. Το φάσμα τους συμπεριλαμβάνει μεσοαστούς που ζουν ακόμα στο σύμπαν μιας ευοίωνης καθημερινότητας, πρώην αστούς που κατέληξαν στο δρόμο, και μετανάστες που ζουν σε υπόγεια κάτω από την εκμετάλλευση του ενοικιαστή τους.

Σ’ αυτό το περιβάλλον των αντιθέσεων, που οξύνονται από την παραίτηση της πόλης ως αποτέλεσμα και της οικονομικής κρίσης, είναι φαινομενικά εύκολο να γυριστεί μια ταινία που να απεικονίζει τα παραπάνω. Ο λόγος όμως που δεν είναι καθόλου, εντοπίζεται στην αποτυχία αποφυγής εύκολων επιλογών και ανακύκλωσης γνωστών μοτίβων, που σε τελική ανάλυση θα κάνουν την υποτιθέμενη αυτήν ταινία να μην έχει σχέση με οτιδήποτε υπάρχει πράγματι εκεί έξω. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο «Smac».

Όταν όλοι χαρακτήρες είναι προκατειλημμένα γραμμένοι, και το ίδιο το σενάριο τοποθετημένο με τρόπο που να εκβιάζεται η δραματικότητά του, είναι αναπόφευκτο στο τέλος να χάνεται η όποια δύναμη της ταινίας. Η κεντρική ηρωίδα είναι μια υψηλόβαθμη τραπεζική υπάλληλος, καλοκάγαθη όμως καθώς βοηθά έναν άστεγο να βρεθεί στη θαλπωρή του σπιτιού της. Ο τελευταίος, είναι πρώην εργολάβος κι επειδή ως γνωστόν όλες οι κατασκευαστικές εταιρίες έχουν καταστραφεί, δεν μπόρεσε να αποφύγει τις συνέπειες έτσι φυσικά είναι μονόδρομος το να είναι άστεγος, για να «διατηρήσει την αξιοπρέπειά του» (sic).

Ενώ αρχικά είναι συγκινητική η συναναστροφή των δύο αυτών ηρώων που σμίγουν τις μοναξιές τους, σε ένα κόσμο αποξένωσης, η πορεία της αφήγησης οδηγεί τη δράση στον εύκολο μελοδραματισμό. Η σκηνοθεσία υπαγορεύει στο θεατή πώς να νιώσει, πότε ακριβώς, χωρίς να επιτρέπει το όποιο συναίσθημα να προκύψει αβίαστα και φυσικά.

Η μανιέρα της ταινίας δεν αλλάζει και καταλήγει σε ένα συμφιλιωτικό τέλος, θέλοντας μάλλον να μας πείσει πως παρά τις διαφορές και τα λάθη οι άνθρωποι μπορούν να σμίξουν και να ζήσουν αρμονικά. Αυτό όμως κι αν είναι κάτι που δε συμβαίνει ποτέ.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ