Star Trek: Into Darkness (2013)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: J.J. Abrams
Σενάριο: Roberto Orci, Alex Kurtzman, Damon Lindelof
Πρωταγωνιστούν: Chris Pine, Zachary Quinto, Benedict Cumberbatch, Zoe Saldana, Karl Urban, Simon Pegg, John Cho, Anton Yelchin, Bruce Greenwood, Peter Weller
Διάρκεια: 132’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: UIP

 

“Space: the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its five-year mission: to explore strange new worlds, to seek out new life and new civilizations, to boldly go where no man has gone before.” Μικρός πάντα με έπιανε ένα χαζό χαμόγελο ακούγοντας κάθε φόρα, λίγο πριν αρχίσει η σειρά Star Trek, κάποιον από τους Κυβερνήτες του Enterprise να λέει αυτό το μικρό ποιηματάκι. Είτε προέρχονταν από το στόμα του Κερκ είτε από τον (προσωπικά αγαπημένο) Πικάρντ, η σειρά κατάφερνε πάντα να μας ταξιδέψει στις πιο σκοτεινές γωνιές του σύμπαντος, κι ακόμα παραπέρα.

Η μεταφορά της στην μεγάλη οθόνη ήταν όχι μόνο αναμενόμενη αλλά και αναγκαία μιας και η μικρή οθόνη της τηλεόρασης έμοιαζε να περιορίζει το όραμα του δημιουργού της Gene Roddenberry. Το ταξίδι του Enterprise στον κινηματογράφο σηματοδοτήθηκε με επιτυχίες και κάποιες, μεγάλες ίσως αποτυχίες. Αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως, μετά από τόσα χρόνια ταξιδιού, το Star Trek, μια από τις μακροβιότερες σειρές στην ιστορία του κινηματογράφου, χρειάζονταν ένα reboot. Και αυτό ήρθε με τον J.J. Abrams ο οποίος πήρε την σειρά στην πιο δύσκολή της περίοδο και την αναβίωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χαροποιώντας τους φανς και όχι μόνο. Το σίκουελ ήταν αναμενόμενο και ο Abrams λίγο πριν φύγει για έναν γαλαξία πολύ πολύ μακριά, αποχαιρετά τo Enterprise και το πλήρωμά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Όταν το πλήρωμα του θρυλικού Enterprise καλείται να επιστρέψει στη Γη, ανακαλύπτει πως μια απίστευτα τρομοκρατική δύναμη που εδρεύει στην ίδια την οργάνωσή τους, απειλεί τον κόσμο με πλήρη καταστροφή. Έχοντας, ταυτόχρονα, και προσωπικά ζητήματα να λύσει, ο Κυβερνήτης Κερκ αναλαμβάνει επικεφαλής ενός ανθρωποκυνηγητού σε έναν εμπόλεμο κόσμο για να σταματήσει ένα άτομο – όπλο μαζικής καταστροφής. Καθώς οι ήρωές μας εμπλέκονται σε ένα στρατηγικό παιχνίδι ζωής και θανάτου, η αγάπη θα αμφισβητηθεί, φιλίες θα καταστραφούν και θυσίες θα πρέπει να γίνουν από τη μόνη οικογένεια που γνώρισε ποτέ ο Κερκ: το ίδιο το πλήρωμά του.

Όπως σε κάθε μπλοκμπάστερ σίκουελ, τα πάντα πρέπει να είναι πιο μεγάλα, καλύτερα και πάντα πιο δυνατά. Κάποια από αυτά τα πετυχαίνει αλλά πάλι μένουν ίδια αλλά δεν παύουν να είναι εξίσου διασκεδαστικά. Έτσι ο Abrams προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του κάνοντας εξίσου μια δυνατή εισαγωγή κι εδώ, βάζοντας μας κατευθείαν στο κλίμα και στην δράση της ταινίας μένοντας πιστός, αλλά παράλληλα επεκτείνοντας και την μυθολογία της σειράς. Φυσικά η δράση είναι ασταμάτητη με τον Abrams να καθοδηγεί τους χαρακτήρες τους από το ένα cliffhanger στο άλλο, το οποίο κρατά την αγωνία και το ενδιαφέρον αρκετά ψηλά.

Αλλά, όπως λέει και ο τίτλος, η ταινία μπαίνει σε κάποια σκοτεινά μονοπάτια τόσο για τους χαρακτήρες όσο και για την πλοκή της καθώς απασχολείτε αρκετά με ζητήματα περί ηθικής αλλά και για την αξία της ανθρώπινης ζωής και του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Όλα αυτά τα ηθικά διλλήματα παίρνουν μορφή στα πρόσωπα των Κερκ και Σποκ όπου οι διάλογοι μεταξύ τους παραμένουν ίσως και το καλύτερο σημείο της ταινίας. Το τρίδυμο Roberto Orci, Alex Kurtzman και Damon Lindelof μένουν πιστοί στην μυθολογία, δράττοντας την ευκαιρία να κάνουν με την ταινία αυτή ότι ακριβώς έκανε και το Star Trek τόσα χρόνια πριν: να χρησιμοποιήσουν ένα φουτουριστικό σενάριο για να σχολιάσουν πράγματα της καθημερινότητας και σύγχρονα θέματα. Η τρομοκρατία αλλά και η δημιουργία πολέμων από ισχυρούς για να εξαλείψουν μια επικειμένη απειλή είναι μερικά από τα ζητήματα με τα οποία το τρίδυμο σχολιάζει με καυστικό τρόπο μερικές φορές κι όλα αυτά χωρίς να προσπαθεί να κηρύξει τον λόγο περί ηθικής.

Η χημεία μεταξύ των ηθοποιών, κάτι που το ριμέικ του 2009 πέτυχε στην εντέλεια, συνεχίζεται ακόμα κι εδώ με το αποκορύφωμα της σχέσης του Κερκ και Σποκ όπου, για άλλη μια φορά παίρνει την πρωτιά. Το μεταξύ τους bromance μπορεί να φτάνει σε κάποια ομοερωτικά επίπεδα, αλλά καταφέρνουν και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον παρόλες τις διαφωνίες τους και τους τσακωμούς τους. Από την άλλη μπορεί κάποιοι χαρακτήρες παραμερίζονται όπως αυτοί του Γιέλτσιν και του Σούλου και άλλοι να παίρνουν έχουν περισσότερο χρόνο στη ταινία, όπως οι Σκότι και Ουχούρα, αλλά οι ισορροπίες συνεχίζουν να διατηρούνται.

Οι Πάιν και Κουίντο είναι το ίδιο καλοί στους ρόλους, όπως και πριν άλλωστε όπως και όλο το καστ. Για άλλη μια φορά όμως είναι οι κακοί που κλέβουν όλες τις εντυπώσεις. Ο Κάμπερμπατς στον ρόλο του Τζον Χάρισον με την βαριά, αργόσυρτη αγγλική προφορά του, δίνει έναν νέο αέρα σε έναν από τους πιο εικονικούς και καλύτερους κακούς που έχει δει η σειρά. Χωρίς να θέλω να σποιλεριάσω κάτι, ο Κάμπερμπατς θα ικανοποιήσει αρκετά ακόμα και τους πιο die hard trekkies με την αποκάλυψη του πραγματικού του χαρακτήρα.

Εκεί που περίμενες έναν Σούπερμαν να φέρει την άνοιξη σε αυτό το μπλοκμπαστερικό καλοκαίρι, το “Star Trek Into Darkness” είναι αυτό που κλέβει και με διαφορά τον τίτλο του καλύτερου μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού. Αν και το 3D, για άλλη μια φορά, δεν προσφέρει τίποτα στην εμπειρία, η δράση, οι χαρακτήρες, το στόρι και τα εφέ σίγουρα θα τους ικανοποιήσουν όλους. Μια ένσταση μόνο: αυτό το σήμα κατατεθέν glaring εφέ/φίλτρο του Abrams καταντάει κουραστικό. Είναι να απορείς πως βλέπουν ο ένας τον άλλον μέσα στο Enterprise με τέτοιο φως χωρίς γυαλιά ηλίου! Αλλά ακόμα κι έτσι “beam me up Scotty!”

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ