Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει – Star Wars: The Force Awakens (2015)

Μια νέα ελπίδα μόλις γεννήθηκε

 ★★★★★ 

Σκηνοθεσία: J.J. Abrams
Σενάριο: Lawrence Kasdan, J.J. Abrams, Michael Arndt, George Lucas (based on characters created by)
Πρωταγωνιστούν: Daisy Ridley, Adam Driver, John Boyega, Harrison Ford, Mark Hamill, Carrie Fisher
Διάρκεια: 135’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

starwarsΕίναι τρομερά σπάνιο να αναβιώνουν οι παιδικές σου φαντασιώσεις. Ακόμα περισσότερο όταν τους δίνεται η ευκαιρία να πάρουν νέα μορφή, δημιουργώντας καινούριες προοπτικές για περιπέτεια. Μια κινηματογραφική ταινία δρα αποκλειστικά σα ναρκωτικό στο παιδικό μυαλό, ή καλύτερα, στο μυαλό με αχαλίνωτη φαντασία. Γιατί του προσφέρει ένα ολοκληρωμένο σύμπαν στο οποίο δεν υπάρχει το αδύνατο, και παντού συμβαίνει μαγεία.
Τότε αυτή η ταινία έχει πετύχει το σκοπό της, και συνδέεται άρρηκτα με τη ζωή του νεαρού ανθρώπου, ακολουθώντας τον αδιάκοπα. Γι’ αυτό το λόγο είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς τη σημασία ταινιών σαν το Star Wars, όταν δεν τις έχει δει ή όταν τις είδε ετεροχρονισμένα, με περισσότερη λογική από όση χρειάζεται. Δεν είναι πια ένα έργο, αλλά μια ξεχωριστή ύπαρξη, που επηρεάζει ισάξια εκατομμύρια άλλες.

Δεν υπάρχει λοιπόν ένα κοινότυπο ρίσκο στην επαναπροώθηση μιας ιστορίας που –θεωρητικά- έχει κάνει τον κύκλο της. Καθώς τα χρήματα για να συμβεί αυτή δεν είναι το ζήτημα (είναι γνωστό εξάλλου πόσα εκατομμύρια παράγει το franchise του Star Wars), όλη η προσοχή στρέφεται στην πράξη και στον πυρήνα της: πώς να γίνει ακόμα καλύτερος ο κόσμος αυτού του οικοδομήματος, χωρίς να διαταραχθεί η σταθερή ισορροπία του.
Παραδόξως, κατά την προετοιμασία επικράτησε η «οπαδική» λογική η οποία συνιστά το σεβασμό στους ήδη υπάρχοντες χαρακτήρες, σημαντικό περιορισμό των ψηφιακών εφέ στα απολύτως απαραίτητα, και διατήρηση μιας άρτιας κινηματογραφικής ποιότητας σε συνδυασμό με ένα σενάριο που δε θα αναλώνεται σε τετριμμένα κλισέ.

Έμελλε να φανούν όλα στο πανί.

Από την αρχή ως το τέλος τα ρίγη συγκίνησης είναι αδύνατο να περιγραφούν. Όπως γράφεται και στην πρώτη παράγραφο, η εμπειρία της προβολής έμοιαζε με ένα ταξίδι στο χρόνο. Το παραμικρό στοιχείο στα κάδρα ήταν μια ανακάλυψη, ενώ ταυτόχρονα κυριαρχούσε η θαλπωρή της επιστροφής σε ένα μέρος γνώριμο.
Ως είθισται, η δράση της ιστορίας κινητοποιείται αμέσως χωρίς πολυλογίες, έτσι και ο θεατής σύντομα βρίσκεται –κυριολεκτικά- σε θέση μάχης. Από αυτό το γεγονός ξεκινάνε οι καινοτομίες που εισάγει ο Abrams στη νέα σειρά ταινιών. Κανείς δε μένει αμέτοχος σε όσα εκτυλίσσονται. Η διαχρονική σύγκρουση Φωτός-Σκότους πλέον αφορά τους πάντες, και όλοι οφείλουν να επιλέξουν πλευρά. Η σύνδεση με τη σύγχρονη πραγματικότητα που είχε ανάγκη η νέα ιστορία, απεικονίζεται με τον πλέον βλοσυρό τρόπο. Το Κακό επιστρέφει πιο αποφασισμένο από ποτέ, όπως ακριβώς συναντάμε το φασισμό στην καθημερινότητα μας.

Η αναφορά στο φασισμό δεν είναι καθόλου τυχαία. Το κομμάτι του Σκότους είναι με διαφορά το πιο ανατριχιαστικό από κάθε άλλη ταινία. Αν στα προηγούμενα μέρη τα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά ήταν σε προφανή βαθμό, εδώ δείχνουν με κάθε μέσο τη δύναμή και την πυγμή της επιβολής τους. Μπορεί η σκοτεινή πλευρά να έχει μια δελεαστική διάσταση, όταν ξεδιπλώνεται στην ολότητά της όμως, ξαφνικά τα χαμόγελα παγώνουν. Δεν υπάρχει διαβούλευση με τη Σύγκλητο, ούτε στοιχειώδης συνεννόηση με οποιαδήποτε διοίκηση. Αποφασίζει το μίσος με τη λαχτάρα της καθολικής εξουσίας.

Από τη μεριά του Φωτός, το έναυσμα δίνει μια αναπάντεχη πηγή. Ο Abrams δίνει ανθρώπινο –με κάθε έννοια- πρόσωπο στους Stormtroopers. Δεν είναι πια ένας σωρός από σώματα που ξεψυχά ανά χιλιάδες. Έχουν όχι μονάχα συναισθήματα, αλλά πανικοβάλλονται, αντιδρούν, αντιστέκονται. Παράλληλα –κατά την άποψη του γράφοντα: επιτέλους- μια γυναίκα τίθεται στο επίκεντρο της δράσης. Ο χρόνος συμπληρώνει τη μοίρα της, παρουσιάζοντάς της το πεπρωμένο που βρίσκεται στα χέρια της. Ο χαρακτήρας της Daisy Ridley είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη χαρμόσυνα αναπάντεχη εξέλιξη στο «The Force Awakens», που τοποθετεί ισάξια τη γυναίκα στην αφήγηση. Συμπρωταγωνιστής της ένας Αφρο-αμερικανός, που παρότι στο παρελθόν έχουν υπάρξει αντίστοιχοι ήρωες, ποτέ δεν είχαν κεντρικό ρόλο όπως συμβαίνει εν προκειμένω.
Ολοκληρώνοντας την αναφορά στις καινοτομίες που φέρνει ο Abrams, θα υπογραμμιστεί η χρήση του χιούμορ στην ταινία, που είναι επίσης η καλύτερη από ποτέ. Ακομπλεξάριστη και ευφυής, χαλαρώνει στα κατάλληλα σημεία την τάχιστη ένταση του μοντάζ, αποδεικνύοντας πως θα είχε αποτύχει παταγωδώς το εγχείρημα αν έπαιρναν τους εαυτούς τους εντελώς στα σοβαρά. Το παιχνίδι των χαρακτήρων έτσι, λειτουργεί αβίαστα και απολύτως εύστοχα. Συμπεραίνοντας, εκείνο που κατάφερε ο σκηνοθέτης είναι να πάρει τα κρυφά πλεονεκτήματα των ταινιών και να τα αναπτύξει στο πλήρες εύρος τους, εκπληρώνοντας την επιθυμία των οπαδών –όπως αναφέρεται και παραπάνω- ως προς το σεβασμό του παρελθόντος, με τον αντίστοιχο επαναπροσδιορισμό του. Έτσι, είναι πραγματικά αδύνατον να μείνει κάποιος παραπονεμένος από το αποτέλεσμα, που κυριολεκτικά «σβήνει» την prequel τριλογία.

Η υπαρξιακή κρίση που βιώνεται όσο ποτέ άλλοτε σήμερα, μεταφέρεται στους βασικούς χαρακτήρες της αφήγησης. Ο έντονος προβληματισμός τους για την ταυτότητά τους αποτελεί βασικό πυλώνα της δράσης. Τα πρότυπα μετατρέπονται σε ιδεώδη που πρέπει πάση θυσία να φτάσουν. Το άγχος της ενδεχόμενης αποτυχίας γίνεται δημιουργική πάλη, εσωτερική και φυσική. Ο πόλεμος δεν είναι τίποτε άλλο από τη σύγκρουση προσωπικών εγωισμών ανθρώπων με συσσωρευμένη δύναμη. Η πολιτική αντιπαράθεση συμβαίνει μονάχα κατ’ επίφαση, κι αναλώνει πολύτιμο χρόνο. Ήρθε η στιγμή της δράσης.

Μια νέα ελπίδα.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ