Σταχτοπούτα – Cinderella (2015)

O Branagh αποδεικνύει περίτρανα το ταλέντο του για ακόμη μια φορά

 ★★★☆☆ 

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh
Σενάριο: Aline Brosh McKenna, Chris Weitz
Πρωταγωνιστούν: Lily James, Cate Blanchett, Helena Bonham Carter
Διάρκεια: 105
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

Cinderella_2015_official_posterΘάρρος και καλοσύνη είναι δύο από τα όπλα που χρειαζόμαστε στη ζωή μας για να ξεπεράσουμε ακόμα και τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Αυτό τουλάχιστον πιστεύει η μητέρα της Σταχτοπούτας, λόγια τα οποία σαν γλυκιά κληρονομιά, θα αποτελέσουν όχι μόνο ένα δυνατό στήριγμα για την Σταχτοπούτα, αλλά και τους ακρογωνιαίους λίθους πάνω στους οποίους ο σκηνοθέτης Kenneth Branagh, θα στηρίξει την ολόφρεσκη live-action εκδοχή του κλασσικού παραμυθιού.

Αδιαμφισβήτητα, μιλάμε για μια ιστορία τόσο βαθιά ριζωμένη στο συλλογικό ασυνείδητο, που τουλάχιστον μέσα στο υποσυνείδητο όλων μας, αποτελεί το σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης κατηγορίας ταινιών, ύμνο στον ρομαντισμό, την αγάπη, και την ελπίδα που μόνο μέσα από αυτές ο άνθρωπος μπορεί ίσως να αισθανθεί τον ιδανικό κόσμο τον οποίο σίγουρα ονειρεύεται. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια, που ο μύθος της Σταχτοπούτας μεταφέρεται στο κινηματογράφο, το οποίο είναι και λογικό έχοντας στο νου την επαναφηγηματική δυναμική του μύθου, αν σκεφτεί κανείς τα αμέτρητα βράδια που ακούγαμε ξανά και ξανά αυτό το παραμύθι από τους γονείς μας όταν ήμασταν μικροί. Πόσο αναγκαία λοιπόν μπορεί να φαντάζει μια ακόμα κινηματογραφική μεταφορά; αυτή τη φορά πιο αναγκαία και χρήσιμη από ποτέ, αφού απευθυνόμενη τώρα σε μεγάλο ποσοστό στον «σύγχρονο» θεατή, ο οποίος έχει αποξενωθεί με όλες αυτές τις αξίες που τόσο όμορφα έσπερναν αυτά τα παραμύθια όλα αυτά τα χρόνια στα παιδικά μυαλουδάκια μας, η Σταχτοπούτα είναι σίγουρα αυτό που έλειπε από τις σύγχρονες σκοτεινές αίθουσες.

Η νέα εκδοχή δεν προσπαθεί σε καμία περίπτωση να αλλάξει την κλασσική ιστορία. Ο Branagh αφού πρώτα εμπότισε τη σκηνοθετική του προσπάθεια με θάρρος και καλοσύνη (ίσως και λίγη κινηματογραφική μαγεία), δημιουργεί ένα φιλμ στο οποίο, ακολουθώντας την τακτική της καλής νονάς-νεράιδας με το φόρεμα της Σταχτοπούτας, προσδίδει στην ταινία ότι ακριβώς χρειάζεται για να τονίσει την διαχρονικότητα της, δημιουργώντας πίσω από τον φακό με ειλικρίνεια συναίσθημα και γλυκύτητα, σεβόμενος όμως τον καλλιτεχνικό πυρήνα, την ουσία και το μήνυμα που θέλει να περάσει αυτή η ιστορία.

Η Lily James (“Downton Abbey”) ενσαρκώνει μια αξιαγάπητη Ella, η οποία καταφέρνει και αποφεύγει την «περιττή» γλύκα που θα μπορούσε να συνοδεύει τον χαρακτήρα της, διατηρώντας άρτια τις ισορροπίες μεταξύ ωριμότητας και τρυφερότητας, ακόμα και στις ομολογουμένως αξιολάτρευτες συναναστροφές τις με τα μικρά ποντικάκια. Ο Richard Madden (“Game of Thrones”) δημιουργεί ένα πραγματικά γοητευτικό γαλανομάτη Prince Charming, με ευγενή και ανδροπρεπή συμπεριφορά, καταφέρνοντας να κερδίσει άνετα την συμπάθεια μας, ιδιαίτερα στις σκηνές μαζί με τον ασθενικό πατέρα του, οι οποίες είναι εκπληκτικά συγκινητικές. Η Helena Bonham Carter, αν και μας δίδεται η ευκαιρία να την απολαύσουμε μονάχα σε μια εκτεταμένη αλληλουχία πλάνων, η οποία και προκαλεί παραδόξως μια ευχάριστη ζάλη στον θεατή, ευτυχώς εκτελεί και χρέη αφηγήτριας για την ιστορία μας, με την ευχάριστη και μελωδική φωνή της.

Όπως όμως συμβαίνει με τις ταινίες της Disney, o «κακός» της ιστορίας κατέχει αναντίρρητα ίσως τον δεύτερο ποιο σημαντικό ρόλο μετά τον κεντρικό ήρωα, αφού όλες οι αξίες τις οποίες εκπροσωπεί η ηρωίδα μας, δεν θα είχαν καμία αξία αν δεν δοκιμάζονταν από ένα χαρακτήρα «πρέσβη» όλων αυτών που φθείρουν την ανθρώπινη ψυχή, και κάπου εδώ έρχεται η Cate Blanchett, ως ό άσσος στο μανίκι του σκηνοθέτη, μαζί με την εκπληκτική της γκάμα από φορέματα και την υποκριτική δυναμική που μας έχει αφήσει ουκ ολίγες φορές με το στόμα ανοικτό. Με μια εντυπωσιακή στάση που όταν οι καταστάσεις το απαιτούν στάζει δηλητήριο, καθώς και την απαραίτητη δόση ανθρωπιάς που χρειάζεται προκειμένου να πείσει ως ρεαλιστικός χαρακτήρας, καταφέρνει και αναδεικνύει με ενοχλητική άνεση, την μελετημένη κομψότητα του χαρακτήρα της.

Με την άρτια οριοθέτηση του κάθε πλάνου στην ταινία να ανεξαρτητοποιεί το κάθε καρέ από τα υπόλοιπα, δημιουργώντας μια αλληλουχία από μικρά έργα τέχνης, χωρίς όμως να επεμβαίνει αρνητικά στην ομαλή εναρμόνιση των πλάνων, o Branagh αποδεικνύει περίτρανα το ταλέντο του για ακόμη μια φορά. Όμορφα επενδυμένη με την ρομαντική μουσική υπόκρουση του Patrick Doyle, η Σταχτοπούτα χωρίς να προσπαθεί να γίνει υπερβατική ή ακόμα και προοδευτική αποτελεί ίσως την πιο ρομαντική ταινία της χρονιάς, έχοντας την ικανότητα να εμπνεύσει για πολλοστή φορά τα όνειρα των νέων κοριτσιών.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ