Στη Σκιά του Φόβου – Under the Shadow (2016)

Χιτσκοκική προσέγγιση και ψυχολογικός φόβος σε ένα σφιχτοδεμένο ντεμπούτο

 ★★★☆☆ 

Σκηνοθεσία: Babak Anvari
Σενάριο: Babak Anvari
Πρωταγωνιστούν: Narges Rashidi, Avin Manshadi, Bobby Naderi
Διάρκεια: 84′
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο/Κατάρ/Ιορδανία
Διανομή: Seven Films

thumbnail_under-the-shadow-greek-posterΟι ταινίες τρόμου για πολλούς είναι μονάχα οι κραυγές και τα αίματα που ντύνουν το κινηματογραφικό πανί την ώρα της προβολής. Στην πραγματικότητα όμως, αποκαλύπτουν περισσότερα για τον ανθρώπινο ψυχισμό και την ικανότητα του μυαλού να κατασκευάζει κόσμους, από δεκάδες ταινίες που διατείνονται την υπεράσπιση ενός «υψηλού νοήματος».

Ο Anvari στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, επιλέγει το ψυχολογικό φόβο για να αναδείξει ένα Ιράν που ακόμα και εν μέσω πολέμου με το Ιράκ, ζώντας με θρησκευτικό νόμο, έχει γυναίκες που διεκδικούν όσα τους ανήκουν. Ακόμη περισσότερο, μάνες που μαθαίνουν να μεγαλώνουν και να προστατεύουν μόνες τα παιδιά τους.

Η πολυεπίπεδη αφήγησή του δεν προσπερνά λεπτομέρειες όπως τις άνευ σημασίας ιδιοτροπίες που επιμένουν ακόμα και όταν μια ολόκληρη πόλη δέχεται καθημερινά επιθέσεις με όλμους. Γιατί αυτές διατηρούν μια «κανονική» πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως σεναριακές προοικονομίες για το κακό που έρχεται.

Το οποίο εκδηλώνεται μέσω της διαδεδομένης δεισιδαιμονίας των τζίνι, πνευμάτων που ταξιδεύουν με τον άνεμο για να στοιχειώσουν τα ανθρώπινα σώματα, η οποία φυσικά λειτουργεί απλώς ως μια μορφή αυτοπροστασίας από τον όλεθρο της ένοπλης σύρραξης. Δε συμβαίνει όμως συνειδητά αυτό, και τα τζίνι προκαλούν πραγματικά προβλήματα.

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί μια χιτσκοκική προσέγγιση, στην οποία δεν κυριαρχούν οι αδιάκοπες ενότητες δράσης, αλλά αντίθετα, στοιχειοθετεί το σασπένς αναπτύσσοντας το χαρακτήρα των δύο ηρωίδων, οδηγούμενος στο τέλος που αποτελεί και την κορύφωση του φιλμ. Σε αυτήν την αφηγηματική πορεία συμβάλλουν τα μέγιστα οι Narges Rashidi και Avin Manshadi που συμπρωταγωνιστούν, καθώς κουβαλούν με ιδανικό τρόπο ένα συναισθηματικό βάρος που αποκτάται σταδιακά και όχι ξαφνικά.

Οι ακραίες συνθήκες δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια κυρίως λόγω του αναπάντεχου χαρακτήρα τους, που αφήνει ανεπίτρεπτη μια οποιαδήποτε προσπάθεια κανονικοποίησής τους. Το τέλος της ταινίας όμως, θυμίζοντας εξόχως b-movie, προειδοποιεί πως για καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να φύγεις απλά από το πρόβλημα χωρίς να το λύσεις. Γιατί θα σε βρει σύντομα εκείνο ξανά.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ