Στη χώρα των άλλων – In Another Country / Da-Reun Na-Ra-E-Suh (2012)






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Σκηνοθεσία: Sang-soo Hong Σενάριο: Sean Hood, Daniel Giat, Renny Harlin, Giulio Steve Πρωταγωνιστούν: Isabelle Huppert, Jun-Sang Yu, Yu-mi Jeong Διάρκεια: 89’ Χώρα: Νότια Κορέα Διανομή: Strada Films

 

In_Another_Poster-01Μια νεαρή φοιτήτρια κινηματογράφου και η μητέρα της φεύγουν σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο για να δραπετεύσουν από τα ολοένα αυξανόμενα χρέη τους. Η νεαρή κοπέλα ξεκινά να γράφει ένα σενάριο για μία ταινία μικρού μήκους για να ηρεμήσει. Στο σενάριο της, τρεις γυναίκες, με το ίδιο όνομα όνομα, Αν, (ερμηνεύονται και οι τρεις από την Ιζαμπέλ Ιπέρ) εμφανίζονται διαδοχικά στην ίδια παραλιακή περιοχή. Η πρώτη είναι μια επιτυχημένη κινηματογραφική σκηνοθέτις. Η δεύτερη Αν είναι μια παντρεμένη γυναίκα, η οποία έχει μια κρυφή ερωτική σχέση με έναν Κορεάτη. Η τρίτη είναι χωρισμένη, της οποίας ο σύζυγος την εγκατέλειψε για μια Κορεάτισα.

Στην ίδια πόλη ζει επίσης μια νεαρή κοπέλα που ασχολείται με την πανσιόν της περιοχής, η οποία ανήκει στους γονείς της. Ακόμα, ένας ναυαγοσώστης μένει σε μια σκηνή κοντά στο ξενοδοχείο και επιβλέπει την παραλία. Η κάθε μια Αν φιλοξενείται από το ξενοδοχείο, δέχεται την βοήθεια της κόρης των ιδιοκτητών του μικρού ξενοδοχείου και γνωρίζει κάποια στιγμή τον ναυαγοσώστη. Η συναναστροφή με τους κατοίκους λειτουργεί ως καταλύτης σε πολλαπλά επίπεδα: πολιτισμικό, ερωτικό, υπαρξιακό.

Ο σκηνοθέτης του Hahaha που είχε κερδίσει πριν τέσσερα χρόνια το βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα στο φεστιβάλ των Καννών δείχνει τρεις ταινίες μετά να μην έχει κάτι άλλον να μας δείξει. Το σπονδυλωτό του σενάριο με κέντρο το μοιραίο του έρωτα και της σύνδεσης των ανθρώπων, που κινηματογραφεί με κάποιο ενδιαφέρον, γίνεται κουραστικό μέσα στην απουσία του κάτι παραπάνω από την ιδιαιτερότητα της κινηματογραφικής τεχνικής του.

Η Isabelle Huppert περιφέρεται στο τουριστικό θέρετρο της Κορέας σαν να είναι η Monica Bellucci στο πιο χαζοχαρούμενο, με μοναδικό σεναριακό στόχο να γνωρίσει (ότι κι αν κάνει και όποιο δρόμο κι αν επιλέξει) ένα τεκνό ναυαγοσώστη και να ζήσουν μαζί κάτι εφήμερο και επιφανειακό που εκείνη το ονομάζει αγάπη παρόλο που δεν έχουν καμία άλλη συναισθηματική σύνδεση.

Ο ρόλος όλων των αντρικών χαρακτήρων υποβιβάζεται σε υποχείρια της “εξωτικής” (για την Κορέα) ομορφιάς της και της έντονης ασυμβατότητας της με το πολιτισμό και τα ήθη της χώρας. Ακόμα και η προσπάθεια να την αντιμετωπίσουμε με την κωμική ελαφρότητα μιας τύπου ρομαντικής κομεντί που μερικές φορές προσπαθεί να επιδιώξει υπαρξιακές αναζητήσεις, χάνεται μέσα στην επανάληψη και την μονοτονία μιας ιστορίας που γνωρίζεις το τέλος γιατί είναι τόσο προδιαγεγραμμένο που αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις όλα τα ενδιάμεσα.

Οι υπόλοιποi χαρακτήρες είναι κομπάρσοι καρικατούρες χωρίς κάποιο σκοπό ή στόχο παρά μόνο να παίξουν το ίδιο ρόλο (να γκρινιάξουν, να δώσουν μια ομπρέλα κλπ) κάνοντας έτσι το όλο εγχείρημα να μοιάζει σχεδόν προκλητικά κενό.

Αν προσπαθήσουμε να βρούμε κάτι θετικό, αυτό θα είναι μόνο η σκηνοθεσία του Sang-soo Hong που διεκπεραιώνει το όποιο ατυχές όραμα είχε, με σκηνές αντιπροσωπευτικές του σινεμά της Κορέας, την απαραίτητη πολιτισμική σύγκρουση και τα πολλαπλά ψυχανεμίσματα της πρωταγωνίστριας.

Αρκεί όμως μια σκηνοθετική τεχνική για να δεις μια ταινία; Όχι, ειδικά αν τα υπόλοιπα προκαλούν από βαρεμάρα μέχρι και νύστα.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making