Στο Μάτι του Κυκλώνα – The Eye of the Storm (2011)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Fred Schepisi
Σενάριο: Judy Morris, βασισμένο στο βιβλίο του Patrick White
Πρωταγωνιστούν: Charlotte Rampling, Maria Theodorakis, Geoffrey Rush, Judy Davis
Διάρκεια: 119’
Χώρα: Αυστραλία
Διανομή: Hollywood Entertainment

 

Στο Eye of the storm μη περιμένεις καταιγίδα. Αν και η ταινία ξεκινά απρόοπτα, με πολλές και γρήγορες αλλαγές εικόνας, καιρού και προσώπων και με την ατμοσφαιρική περιγραφή, με τη φωνή του Geoffrey Rush, να σε προετοιμάζουν για κάτι δυναμικό, όμως, όσο περνά η ώρα αδυνατίζει.

Η ταινία αναφέρεται στην ιστορία μιας μητέρας (Charlotte Rampling), κυρία της Υψηλής κοινωνίας, που βρίσκεται στο νεκροκρέβατο, περιστοιχισμένη από το προσωπικό της και τις αναμνήσεις μιας παλιάς ζωής που μπερδεύεται στο μυαλό της με το Τώρα. Αναμένοντας το τέλος της, τα δυο της παιδιά ταξιδεύουν για να την αποχαιρετήσουν και να καλωσορίσουν την αναμένουσα κληρονομιά που θα τους βγάλει από τις δυσκολίες. Η κόρη, πριγκίπισσα με δανεικό τίτλο (Judy Davis), και ο γιος (Geoffrey Rush) άλλοτε μεγάλο όνομα του θεάτρου, σήμερα παλεύει για τη μεγάλη επιστροφή που δεν έρχεται. Ο αγώνας για την κληρονομιά και την στοργή της μητέρας θα φέρει σε σύγκρουση τα παιδιά με το προσωπικό της έπαυλης, ενώ η μητέρα θα χάνεται στο λαβύρινθο των αναμνήσεων της.

Όπως είπαμε η ταινία ξεκινά δυνατά, στη συνέχεια η ιστορία δίνει τη θέση της στους χαρακτήρες, στο πως η συνάντηση αυτή τους άλλαξε και πως θα βγουν μετά από αυτήν. Εδώ θα θαυμάσουμε πραγματικά τα δύο πρόσωπα της Charlotte Rampling. Το ένα όμορφο, δυναμικό, με το λευκό φόρεμα της, στην ακμή της, να ελέγχει τα πάντα στη ζωή της. Το άλλο, σαπισμένο, αποκρουστικό, φτιασιδώνεται ελπίζοντας σε μια εικόνα αριστοκρατίας και πλαστής ομορφιάς, που όμως τη προδίδει και την οδηγεί στη χλεύη. Από την άλλη ο Geoffrey Rush σε προκαλεί να τον αντιπαθήσεις από την πρώτη στιγμή. Φαντασμένος, υποκριτής, ακόμη και γλοιώδης, απόλυτα εγωκεντρικός σκέφτεται μόνο τη δόξα που θα του φέρει το επόμενο έργο του.

Αντίστοιχα και η Judy Davis, ξεπεσμένη, νευρωτική, προσπαθεί να «κρατήσει τα προσχήματα» και την εικόνα ενός κενού τίτλου. Όλοι οι χαρακτήρες σε κάνουν να νιώσεις την σήψη και την παρακμή στην οποία βρίσκονται, μαζί με την κοινωνία τους. Με αυτόν τον τρόπο σαρκάζεται και η κύρια επιθυμία της μητέρας, να ελέγξει το θάνατο της, ο οποίος θέλει να είναι αντίστοιχος της τάξης της.

Δυστυχώς όμως, η ταινία δε κρύβει θετικές εκπλήξεις. Το λευκό φόρεμα ξέρουμε από την αρχή πως λερώθηκε, ακόμη και χωρίς την καταιγίδα, η οποία δε φέρνει καμία κάθαρση. Το τέλος της πρωταγωνίστριας θα είναι ανάλογο της ζωής της και της τάξης της. Χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμιά αξιοπρέπεια, αλλά θα επαναφέρει τα ηθικοπλαστικά διδάγματα περί οικογένειας, αγάπης, συγχώρεσης κτλ κτλ.

Με αυτό τον τρόπο οι πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, χάνονται στο άνευ ουσίας πόνημα, που δε λέει τίποτα καινούργιο, ούτε προσφέρει κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα στον θεατή και όσο περνά η ώρα σε κουράζει. Καταλήγοντας να θυμίζει μετεωρολόγο που σου μιλά για καταιγίδες, μόνο και μόνο για να έχεις «ελαφρά-αλλά πολύ ελαφρά-βροχόπτωση».

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ