Stoker (2013)

Το Stoker είναι ένα ιδιότυπο, ηλιόλουστο, «γοτθικό» θρίλερ με καλές ερμηνείες ιδιαίτερη εικαστικότητα η οποία αναστατώνει τις αισθήσεις!







Σκηνοθεσία:Chan-wook Park
Σενάριο: Wentworth Miller, Erin Cressida Wilson
Πρωταγωνιστούν: Mia Wasikowska, Nicole Kidman, Matthew Goode, Dermot Mulroney,Jacki Weaver
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Η.Π.Α., Ην. Βασίλειο
Διανομή: Odeon

 

Είναι γεγονός ότι αρκετοί μη Αμερικανοί σκηνοθέτες, με πλούσιο και σημαντικό έργο στις χώρες τους, όταν δοκιμάστηκαν επί αμερικανικού εδάφους έφαγαν τα μούτρα τους. Πρόσφατο παράδειγμα ο Κιμ Τζι Γουν, ο οποίος ανέλαβε για κάποιο μυστηριώδη να σκηνοθετήσει το Last Stand με τον ογκόλιθο της υποκριτικής Σβαρτζενέγκερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Είναι ευχάριστη έκπληξη λοιπόν όταν συνειδητοποιείς πως ο Τσαν Γουκ Παρκ (Old Boy, Lady Vengeance), ενώ σκηνοθέτησε ένα αμερικάνικο σενάριο σε ένα τυπικό αμερικανικό σέτινγκ, κατάφερε να κρατήσει το ιδιαίτερο οπτικό στυλ του που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες σκηνοθέτες παγκοσμίως.

Το Stoker αφηγείται την ιστορία της Ίντια (Μία Γουασικόφσκα), η οποία χάνει τον πατέρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την ημέρα των δεκάτων ογδόων γενεθλίων της. Στην κηδεία εμφανίζεται ο θείος της, Τσάρλι, ο αδερφός του πατέρα της, ο οποίος μάλιστα εγκαθίσταται στο πολυτελές εξοχικό σπίτι μαζί με την Ίντια και τη μητέρα της, Έβελιν (Νικόλ Κίντμαν). Η Ίντια γοητεύεται από τον όμορφο, μυστηριώδη θείο του οποίου την ύπαρξη μέχρι πρότινος αγνοούσε και μαζί του ανακαλύπτει κι η ίδια τη δικιά της μυστηριώδη, σκοτεινή πλευρά.

Από την εναρκτήρια κιόλας σκηνή των τίτλων με τα στυλατα freeze frame σε «τυχαίες» στιγμές, καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνει με ένα σκηνοθέτη-δημιουργό, ο οποίος έχει όντως ένα συγκεκριμένο όραμα και ξέρει ακριβώς τι εικαστικά/ηχητικά εργαλεία να χρησιμοποιήσει προκειμένου να μεταφέρει αυτό το όραμα και στο κοινό. Από την ηλιόλουστη διεύθυνση φωτογραφίας με τα θαμπά, παστέλ χρώματα (αντισυμβατική μέθοδος κινηματογράφησης αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για ταινία θρίλερ), μέχρι το έξυπνο μοντάζ με τις ευφάνταστες μεταβάσεις, την μελαγχολική μουσική και την εξαιρετικά προσεγμένη ηχητική επένδυση, ο Τσαν Γουκ Παρκ, ξέρει πως να δημιουργεί την κατάλληλη, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, αποφεύγοντας μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις τα κλισέ του θριλερικού είδους.

Είναι κρίμα που η ταινία δεν είναι το ίδιο καλοφτιαγμένη σε σεναριακό επίπεδο. Το σενάριο του Γουενγορθ Μίλερ έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία στον πυρήνα του (ήταν άλλωστε στην περίφημη black list του Χόλιγουντ) αλλά ο Μίλερ μοιάζει να μην ξέρει πως να την εκμεταλλευτεί. Το βασικό πρόβλημα έγκειται στην απεικόνιση και ανάπτυξη των χαρακτήρων. Οι τρεις πρωταγωνιστές (η Ίντια, η Έβελυν και ο Τσάρλι), μοιάζουν αρκετά επιφανειακοί και δε φαίνεται να αλλάζουν ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ταινίας. Οι μεταξύ τους σχέσεις δε, και ο τρόπος με τον οποίο αυτές εξελίσσονται, προκαλλούν αρκετά ερωτηματικά και αποκαλύπτουν και μερικές μικρές σεναριακές τρυπούλες στην πορεία. Η καλοδεχούμενη θριλερική ανατροπή του φινάλε λειτουργεί σε δομικό επίπεδο, αλλά από την άλλη υπονομεύει τους χαρακτήρες των Τσάρλι και Ίντια και τη συνέπεια των πράξεών τους. Οι αφηγηματικές ατασθαλίες καταλήγουν εν τέλει να συμπαρασύρουν και τη σκηνοθεσία. Το στυλ του Παρκ είναι εξαιρετικό, αλλά το μονοδιάστατο σενάριο κάνει τη σκηνοθεσία (η οποία υπερτονίζει διάφορες λεπτομέρειες) να φαίνεται εν μέρει επιφανειακή και πομπώδης.

Η Μία Γουασίσκοφα δίνει μαι καλή ερμηνεία για ένα χαρακτήρα που περιφέρεται συνεχώς θυμωμένος και συνοφρυωμένος χωρίς να έχει πάντα καλό λόγο. Οι Νικόλ Κίντμαν και Μάθιου Γκούντι είναι επίσης καλοί στους ρόλους τους, αλλά και πάλι, οι χαρακτήρες δεν καταφέρνουν να πάνε παραπέρα από τη δυνατή πρώτη εντύπωση που μας έκαναν. Εν τέλει, δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα τι ήθελε να πει ο σεναριογράφος Μίλερ. Επρόκειτο για μια ιστορία ενηλικίωσης, ή για μια πορεία προς την ψυχοπάθεια; Ή μήπως μια ταινία-επίεθση στο θεσμό της οικογένειας; Ή μήπως μία μελέτη πάνω στη γυναικεία σεξουαλικότητα (ανάλογη με αυτή του «Αντίχριστου» του Τρίερ); Άνθρωποι σκοτώνονται δεξιά κι αριστερά κατά τη διάρκεια του έργου και δεν είμαι εντελώς σίγουρος για τους ακριβείς λόγους και τα κίνητρα, ενώ αρκετές από τις ενέργειες των χαρακτήρων μοιάζουν αψυχολόγητες και αδικαιολόγητες.

Το Stoker είναι ένα ιδιότυπο, ηλιόλουστο, «γοτθικό» θρίλερ με καλές ερμηνείες ιδιαίτερη εικαστικότητα η οποία – επιτρέψτε μου το δάνειο από σαχλά διαφημιστικά σποτ – αναστατώνει τις αισθήσεις! Ο Τσαν Γουκ Παρκ είναι μάστορας και η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα για να μας κρατήσει την προσοχή μέχρι το τέλος (βοηθάει και η μικρή διάρκεια). Από την άλλη όμως, οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι και τα θέματα του σεναρίου του Μίλερ θολά και αυτές οι ατέλειες κρατάνε «πίσω» μια ταινία που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί ένα αριστουργηματικό θρίλερ. Παραμένει πάντως μια πολύ καλή ταινία, μάθημα πάνω στην τέχνη της σκηνοθεσίας.

 

 

 

Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Marianna
    3 Απριλίου 2013 at 12:31 πμ - Reply

    Το είδα εχθές στο σινεμά και μπορώ να πω πως ήταν εκπληκτική ταινία. Ωστόσο θεωρώ, όπως λέτε κι εσείς, πως εάν δεν είχε αυτή την σκηνοθεσία θα έχανε πολύ περισσότερο απ’ όσο χάνει τώρα. Επίσης μου άρεσε πολύ η φωτογραφία της. Θα ήθελα να την δω υποψήφια του χρόνου στα όσκαρ για σκηνοθεσία 🙂