Απαγωγή – Stolen (2012)

...






 

Γράφει o Άρης Ανδρικάκης


Σκηνοθεσία: Simon West
Σενάριο: David Guggenheim
Πρωταγωνιστούν: Nicolas Cage, Malin Akerman, Josh Lucas
Διάρκεια: 96’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Odeon

 

Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό: Η «Απαγωγή» είναι μια εξωφρενικά κακή και αδιάφορη ταινία.
Η πλοκή είναι η εξής: Ένας ευφυής κακοποιός και ευαίσθητος μπαμπάς μιας μικρής κόρης μπαίνει στη φυλακή όταν τον εγκαταλείπουν οι συνεργοί του μετά από ληστεία, γιατί πυροβόλησε έναν εξ αυτών στο πόδι. Οχτώ χρόνια μετά αποφυλακίζεται και ο πυροβολημένος συνεργός απαγάγει την 18χρονη πια κόρη για να τον εκδικηθεί για το πόδι που εκείνη τη νύχτα έχασε.

Καλά μέχρι εδώ; Στο Hollywood είμαστε, περιπέτεια βλέπουμε, τα κλισέ της ιστορίας είναι μέσα στο πρόγραμμα και τι να κάνουμε, τα αποδεχόμαστε. Έτσι κι αλλιώς, είναι τα μόνα που δεν με ενόχλησαν σε αυτό το ανεκδιήγητο κινηματογραφικό προϊόν.

Τώρα, από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.

Κατ’ αρχάς, μια συμβουλή προς τον Nicolas Cage: Αν δεν μπορείς να τρέξεις, καλύτερα άφησε τις ταινίες περιπέτειας για κάποιον που μπορεί. Σε όλη τη διάρκεια ήταν εμφανές ότι δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του, είχε το ύφος του «άντε να τελειώνουμε» και γενικά εγώ που καπνίζω και δύο πακέτα τσιγάρα την ημέρα, τρέχω πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη αντοχή.
Δεύτερον, πόσο ατάλαντος μπορεί να είναι ο «bad guy» της υπόθεσης Josh Lucas; Πόσο πιο καρικατούρα μπορείς να κάνεις έναν villain και πόσο πιο ανούσια μπορείς να υποδυθείς έναν άνθρωπο κυνικό και κατεστραμμένο; Ο ορισμός του bad acting.

Τρίτον, όσο και αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να εξηγήσω ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος των δύο αστυνομικών που κυνηγούσαν τον Cage. Η αμέτοχη παρουσία τους δεν βοήθησε ποτέ την πλοκή της ταινίας.
Τέταρτον, η μουσική επένδυση είχε κάτι από 80’s που θα μπορούσε να προσδώσει ένα cult στοιχείο αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να μειώσει την ένταση της δράσης και πέμπτο, η Sami Gayle που υποδύεται την κόρη είναι ίσως το πιο εκνευριστικό στοιχείο της ταινίας. Ομορφάσχημη, αντιπαθητική και ρηχή, σε τέτοιο σημείο που εύχεσαι τελικά να μην τη γλιτώσει.

Το βασικό όμως πρόβλημα αυτής της ταινίας δεν είναι τα πέντε αυτά στοιχεία, αλλά το γεγονός ότι πραγματικά δεν ενδιαφέρεται κανείς – για να το πω κομψά. Ούτε για τους χαρακτήρες, ούτε για την εξέλιξη της υπόθεσης. Καμία αγωνία, κανένα σασπένς, καμία πρεμούρα για το πώς θα καταλήξει η ιστορία.

Ίσως αυτό που μερικές στιγμές να σώζει την κατάσταση είναι τα κλασικά car chase, που όμως έχουμε δει και καλύτερα, αλλά και η Malin Akerman που ομολογουμένως είναι εντυπωσιακή γυναίκα, ειδικά όταν δεν μιλάει. Αλλά αν είναι να δώσεις 7-8 ευρώ για να δεις μερικές σκηνές της, καλύτερα ψάξε να τη βρεις στο Youtube.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ