Σούπερ Δημήτριος (2011)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαϊωάννου
Σενάριο: Αλέξανδρος Στογιάννης, Σπύρος Παπαναούμ, Δημήτρης Παπαβασιλείου, Γιώργος Παπαϊωάννου, Αργύρης Πούγγουρας, Δημήτρης Βαϊνάς, Χαράλαμπος Παπαποστόλου
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Βαϊνάς, Πάρης Παπαδόπουλος, Όλγα Σφέτσα, Τάσος Μάσιας, Σπύρος Παπαναούμ, Αλέξανδρος Στογιάννης, Χαράλαμπος Παπαποστόλου

Διάρκεια: 110’
Χώρα: Ελλάδα

 

Επειδή τελευταία οι Σούπερ ήρωες φοριούνται πολύ, δώσαμε και μεις σαν Ελλάδα τη δική μας εκδοχή. Και επειδή ακριβώς δε χρειάζεται να χεις διαβάσει ή να χεις δει κάτι για να καταλάβεις ότι Σούπερ Δημήτριος και σοβαρότητα δεν πάνε μαζί, αφήνουμε τελείως στην άκρη κάθε έστω υπόνοια μιας τέτοιου είδους προσέγγισης της ταινίας. Η εταιρία παραγωγής OTiNaNAi Productions φρόντισε να ενημερώσει επακριβώς για το τι περιμένουμε να δούμε και ναι, είναι ακριβώς αυτό που νομίζετε. Αν αποβάλλετε από το μυαλό σας κάθε είδους προσδοκία και έχετε απλά καλή διάθεση με περιθώρια καφροποίησης, ετοιμαστείτε για 2 περίπου ώρες καψίματος των εγκεφαλικών κυττάρων, με πολλές πιθανότητες να τις απολαύσετε κιόλας.

Ο απαίσιος κάπταιν Φ.ΡΟΜ. μεταμορφώνει το Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης σε ένα τεράστιο ποτήρι φραπέ. Την ίδια ώρα που η πόλη προσπαθεί να συνέλθει από το πρώτο μεγάλο χτύπημα, ο Φ.ΡΟΜ. απειλεί να δώσει στον πύργο του ΟΤΕ τη μορφή γύρου, αν δεν του αποδοθεί το όνομα που του αξίζει. Δεν έχει όμως υπολογίσει τον προστάτη της Θεσσαλονίκης που δεν είναι άλλος από το Σούπερ Δημήτριο, ένα καλόκαρδο κατά κόσμο δημοσιογράφο της “Χρυσής Ιερουσαλήμ”. Εκεί που οι τοπικοί άρχοντες δεν μπορούν να βοηθήσουν και καθώς ο γύρος αρχίζει να εξαφανίζεται από τα γυράδικα της συμπρωτεύουσας, ο σούπερ ήρωας αναλαμβάνει δράση με τη βοήθεια της καλής του φίλης και συναδέλφου του Μαγδάλως.

Μη μου πείτε ότι σας θυμίζει κάτι; Η ιστορία του Σούπερμαν σε ελληνική παρωδία είναι γεγονός, με τις εκπλήξεις να μη σταματούν εκεί. Ο καλόκαρδος δημοσιογράφος με τα γυαλάκια βγάζει το πουκάμισό του και μεταμορφώνεται σε προστάτη της πόλης, με τις δυνάμεις του να σταματάνε εκεί που αρχίζει η γοητεία της Λόις Λέιν… της δικής μας Μαγδάλως. Το μικρό σκάφος που τον μετέφερε στη γη όταν ήταν ακόμη μωρό το ανακάλυψε ένας παπάς που τον ανέθρεψε με χριστιανικά ήθη. Κάπου εκεί στα γυράδικα της πόλης, αναμειγμένο με την «πλοκή» της ιστορίας θα συναντήσετε και το Μπάτμαν με updates και για την τύχη του Ρόμπιν. Ότι να ναι δηλαδή… Και πού είστε ακόμα…

Ο σατανικός Φ.ΡΟΜ. κάνει κατάληψη του τηλεοπτικού δικτύου σαν άλλος V και με ένα τηλεκοντρόλ – χτυπητήρι προγραμματίζει τους δορυφόρους που αλλάζουν τη μοριακή δομή του Λευκού Πύργου σε Φραπέ και του Πύργου του ΟΤΕ σε γύρο. Ο δήμαρχος, ο αρχηγός της αστυνομίας και ο αρχιεπίσκοπος της εκκλησίας δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν το νεαρό εύθικτο ήρωα, που παλεύει μόνος του ενάντια στη θανάσιμη απειλή. Και όλα αυτά υποκινούνται από μια απαίτηση: να αποδοθεί στον Φ.ΡΟΜ. το όνομα που του αξίζει.
Η ταινία είναι μια no budget παραγωγή και γι’ αυτό και μόνο αξίζει τα credits μιας αρκετά καλοστημένης προσπάθειας, με τα περιοριστικά δεδομένα που θέτει εξ’ αρχής. Ξεκινάει με χιούμορ και διάθεση που κινείται παράλληλα με το concept της υπόθεσης. Προσπαθεί να καυτηριάσει την ελληνική πραγματικότητα με τα κλισέ της και τον ωχαδελφισμό της και ως ένα βαθμό τα καταφέρνει καλά μέχρι εκείνο το σημείο που το υπερβολικό καταντάει κουραστικό και αμήχανο. Από θέμα σεναρίου και μόνο, μια πολύ έξυπνη ιδέα χάνει την αίγλη της μετά από τη διαρκή αναπαραγωγή της και την υπερβολή στην απόδοσή της. Αλλά αυτό είναι και το σκεπτικό της ταινίας, ο διαρκής χαβαλές, ο αυτοσαρκασμός και ο επί τούτου ερασιτεχνισμός, σε μια προσπάθεια που δεν ζητάει να δώσει κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι. Προς Θεού μην πάτε με επικριτικό μάτι και προσπαθήσετε να βγάλετε τα εθνικιστικά, θρησκευτικά ή οποιαδήποτε άλλα συμπεράσματά σας. Υπάρχει κίνδυνος προσβολής. Υπάρχει πολύς σαρκασμός, όπως υπάρχει και πολύ χιούμορ και διάθεση για πλάκα που τελικά πιστεύω υπερέχει έναντι όλων.

Καλτίλα στο φουλ, ισοπέδωση των πάντων και ένα παρεῒστικο καστ που εκτός απ’ τους κύριους ρόλους, μοιράζονται μεταξύ τους όλους τους υπόλοιπους. Σκηνοθετικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι να σχολιάσουμε εκτός απ’ το γεγονός ότι και αυτό το πεδίο ανήκει στην ίδια κατηγορία ερασιτεχνισμού που ανήκει και ολόκληρη η ταινία. Όσα μπόρεσαν βέβαια τα παιδιά να χωρέσουν από τον κόσμο των κόμικ και από αναφορές σε κλασικές σκηνές του κινηματογράφου το έκαναν, με πιο χαρακτηριστική τη σκηνή αλά Σέρτζιο Λεόνε, η οποία εμφανίστηκε στο τέλος των 2 ωρών όπου είχαμε πλέον δει τα πάντα και μάλλον κούρασε παρά διασκέδασε. Από την άλλη η ομάδα των εφέ και της τρισδιάστατης μοντελοποίησης και animation, αξίζει συγχαρητήρια για την προσπάθειά της. Οι ερμηνείες φυσικά δεν ξεφεύγουν από το όλο concept ώστε να εντυπωσιάσουν, είναι όμως αρκετά συμπαθητικές, ιδίως από τους πρωταγωνιστές και επιτρέψτε μου να πω πολύ πιο φυσικές από κάποιες επαγγελματικές παραγωγές.

Το γεγονός ότι το κοινό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τίμησε δεόντως τη συγκεκριμένη προσπάθεια, αποδεικνύει ότι μία κάμερα, καλή διάθεση και μεράκι μπορούν να δημιουργήσουν μια αξιέπαινη προσπάθεια για τα περίπου 2000€ που κόστισε η ταινία κατά τους συντελεστές. Αποδεικνύει επίσης ότι παραμένουμε πιστοί στην καλτ ελληνική κουλτούρα και στη διαχρονική αποδοχή της, με τη μορφή που παίρνει ανάλογα με την εποχή που αντιπροσωπεύει. Αν έχετε όρεξη για πλάκα ή καλύτερα για κάψιμο, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (19 – 25 Απριλίου 2012)

ΚΑΛΛΙΘΕΑ

Ίδρυμα «Μιχαλης Κακογιάννης»
Πέμ.-Τετ.: 21.30, Σάβ. & 19.30

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ