Μπουένος Άιρες Σ’ Αγαπώ – Superclasico (2011)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Ole Christian Madsen
Σενάριο: Ole Christian Madsen, Anders Frithiof August
Πρωταγωνιστούν: Paprika Steen, Anders W. Berthelsen, Sebastián Estevanez
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Δανία

 

Ο δανέζικος κινηματογράφος μας έχει προσφέρει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια μερικά από τα καλύτερα και πιο δυνατά δράματα που έχουμε δει. Η κινηματογραφική κληρονομιά της πατρίδας του Τόμας Βίντερμπεργκ και της Σούζαν Μπίερ δε φημίζεται για τις κωμωδίες της κι αν περιμένεις το “Buenos Aires Σ’αγαπώ” να κάνει την έκπληξη, μεγάλη απογοήτευση βλέπω στο δρόμο σου θεατή.

Ο Κριστιάν είναι ένας αποτυχημένος ιδιοκτήτης κάβας κρασιών που από τότε που τον παράτησε η γυναίκα του καταναλώνει μόνος το εμπόρευμα του. Όταν η γυναίκα του, Άννα, του στέλνει τα χαρτιά του διαζυγίου, εκείνος αποφασίζει να ταξιδέψει με το γιο τους στο Buenos Aires και να προσπαθήσει να την κερδίσει πίσω. Η Άννα όμως έχει ήδη προχωρήσει με τη ζωή της και είναι έτοιμη να παντρευτεί τον πιο χοτ ποδοσφαιριστή της Αργεντινής. Ο Κριστιάν πνίγει τον καημό του στο εγχώριο κρασί ενώ ο έφηβος γιος γνωρίζει για πρώτη φορά τον έρωτα. Ε και πάνω κάτω εκεί τελειώνει και η ιστορία.

Για να πάρουμε τα πράγματα από τη βάση του κακού, η ταινία δε προκαλεί καθόλου γέλιο πέραν από δυο τρία μειδιάματα που κι αυτά τα πιέζεις λίγο όσο να πεις γιατί σου είπαν ότι βλέπεις κωμωδία. Οι χαρακτήρες είναι κάτι λιγότερο από μονοδιάστατοι και κάτι περισσότερο από αδιάφοροι, επομένως η κύρια πηγή γέλιου σε μια κωμωδία είναι καμένη από χέρι στην προκειμένη. Ο κεντρικός χαρακτήρας δεν είναι καθόλου ενεργητικός και η οποιαδήποτε δράση(που είναι λιγοστή) δεν οφείλεται σε αυτόν, επομένως δεν έχουμε κάποιον με τον οποίο να ταυτιστούμε ή για τον οποίο να συμπάσχουμε.

Όταν οι χαρακτήρες είναι πιο κενοί κι απ’ το κενό, το κατάλληλο περιβάλλον μπορεί να σώσει την κατάσταση. Κλασικό παράδειγμα που εξελίχτηκε σε μανιέρα είναι οι τελευταίες ταινίες του Γούντι Άλεν στις οποίες τοποθετεί τη δράση σε όμορφες ευρωπαϊκές πόλεις, ώστε να αφαιρούμαστε από τις αδυναμίες που έχουν οι ιστορίες του. Ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης του “Μπουένος Άιρες Σ’ αγαπώ” ωστόσο, μολονότι προσπαθεί να εντάξει το αργεντίνικο πνεύμα στη ταινία αποτυγχάνει και πάλι περίτρανα. Με ένα κακοφτιαγμένο καρτ ποστάλ της πόλης, προσπαθεί να οπτικοποιήσει μια ψεύτικη τουριστική Αργεντινή χωρίς ίχνος σπίθας ή ζωντάνιας που έχει στη πραγματικότητα η πόλη και οι άνθρωποι της. Αγγίζοντας επιφανειακά πτυχές της κουλτούρας τους, όπως το ποδόσφαιρο, το κρασί και το tango προσπαθεί μάταια να αναπληρώσει την έλλειψη δράσης και ιστορίας.

Αυτό που κάνει ανεκτική τη ταινία είναι οι καλές ερμηνείες των ηθοποιών που προσπαθούν με την υποκριτική τους να δημιουργήσουν χαρακτήρες, μιας και το σενάριο δε τα κατάφερε. Επίσης υπάρχουν κάποιες σκηνές, όπως το χορευτικό με τις κατσαρίδες, που μπορεί να μη κολλάνε με το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ήταν ευχάριστες εκπλήξεις μες στη ταινία. Ακόμα κι αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να επισκεφτείς Buenos Aires αυτή τη βδομάδα. Συστήνονται άλλοι προορισμοί.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ