Η Celine Sciamma μιλά στο Reel.gr

Για το εξαιρετικό της φιλμ "Τα Κορίτσια"

Η Céline Sciamma γεννήθηκε το 1980 στο Val-d’Oise, λίγο έξω από το Παρίσι. Παρόλο που δεν ήξερε από μικρή πως θα ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, της άρεσε να γράφει ιστορίες. Στην πορεία θέλησε να γράψει σενάρια για ταινίες και κάπως έτσι άρχισε να ασχολείται με το χώρο. Ώσπου το 2007 –και χωρίς να έχει καμία προηγούμενη εμπειρία– αποφάσισε να γυρίσει την πρώτη της ταινία. Το στοίχημα αποδείχθηκε επιτυχημένο καθώς η ταινία απέσπασε θετικά σχόλεια από κριτικούς και θεατές, τόσο στην Γαλλία όσο και παγκοσμίως, καθώς επιλέχθηκε σε διάφορα φεστιβάλ. Το όνομα της είναι Naissance Des Pieuvres (Water Lillies / Νούφαρα). Αν σου θυμίζει κάτι ο τίτλος είναι διότι όχι μόνο παίχτηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας εκείνης της χρονιάς, αλλά έφυγε με τη Χρυσή Αθηνά Βραβείο Κοινού στις αποσκευές της! Επίσης, μεταξύ άλλων, ήταν υποψήφιο για δυο βραβεία στις Κάννες και 3 βραβεία στα César. Το 2010 σκηνοθετεί την μικρού μήκους ταινία Pauline, για μια κυβερνητική καμπάνια ταινιών κατά της ομοφοβίας που προβλήθηκαν και σε σχολεία. Το 1011 σκηνοθετεί τη δεύτερη της ταινία, με τον τίτλο Tomboy (Αγοροκόριτσο), μια πιο low budget ταινία με πρωταγωνίστρια ένα κοριτσάκι που υποδύεται πως είναι αγόρι στην καινούργια της γειτονιά. Αποσπά το Βραβείο Επιτροπής Teddy στο Βερολίνο, 4 υποψηφιότητες στο Φεστιβάλ του Buenos Aires (κερδίζει αυτό της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας η μικρή Zoé Héran) ενώ γνωρίζει μεγάλη επιτυχία σε LGBTQ φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.

Η τρίτη της ταινία ονομάζεται Bande De Filles (Girlhood / Τα Κορίτσια) έχει ως θέμα την αλλαγή στη ζωή μια νεαρής καταπιεσμένης μαύρης κοπέλας που ζει σε ghetto του Παρισιού. Η προσπάθεια ένταξής της σε μια παρέα κοριτσιών, η αίσθηση πως ανήκεις κάπου όπου σέβονται αυτό που είσαι, καθώς και η ωρίμανση και συνειδητοποίηση του ποιος θέλεις να είσαι και τι μπορείς να κάνεις για να το καταφέρεις, ακόμα και παίρνοντας λανθασμένες αποφάσεις. Η ταινία προτάθηκε για 4 César, Queer Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών και προβλήθηκε σε πολλά φεστιβάλ. Από τις 16 Απριλίου κυκλοφορεί και στην Ελλάδα από την Weird Wave. Εξασφαλίσαμε μια συνέντευξη με την σκηνοθέτη Céline Sciamma και σας παρουσιάζουμε όσα μας είπε.

-Τρείς ταινίες, καθεμία από αυτές εξερευνά διαφορετικές μορφές και μοτίβα ενηλικίωσης. Σε τι διαφέρει θεματικά το Bande De Filles από τις προηγούμενες δύο;

Μετά τα Naissance Des Pieuvres και Tomboy, αποφάσισα να κάνω ακόμα μια ταινία με θέμα την ενηλικίωση, αλλά διαφορετική, και την τελευταία μου σε αυτό το θέμα. Αυτή τη φορά ήθελα μια ιστορία πιο αφηγηματική, ένα “επικό ταξίδι”. Επίσης ήθελα να χτίσω μια ιστορία γύρω από ένα κλασικό μοτίβο –ένα κορίτσι θέλει να κάνει τη ζωή του και να ανακαλύψει ποια είναι και τι θέλει να κάνει- με άγκυρα ένα ισχυρό και σύγχρονο κοινωνικό υπόβαθρο, πράγμα διαφορετικό από τις προηγούμενες ταινίες μου. Διαφορά είναι και το γεγονός ότι οι προηγούμενες ταινίες μου έχουν να κάνουν με σχέσεις μεταξύ δύο ή τριών ατόμων, ενώ εδώ με ομάδες ανθρώπων και τη δυναμική μεταξύ τους, την φιλία και την αδελφοσύνη.

-Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας τι περνούσε από το μυαλό σας γράφοντας το σενάριο; Ήταν 100% ολοκληρωμένο ή άλλαξε κάτι στη διάρκεια των γυρισμάτων; Υπήρξε περιθώριο αυτοσχεδιασμών και δουλέψατε μαζί με τα κορίτσια σε κάποια σημεία της ιστορίας ή των διαλόγων;

Το σενάριο είχε αρκετό χώρο για αυτοσχεδιασμό. Σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να καλωσορίζει τις ικανότητες και τις προσωπικότητες των πρωταγωνιστριών. Φυσικά διαβάσαμε μαζί το σενάριο και συζητήσαμε το παραμικρό. Δεν τις επέλεξα με βάση την καταγωγή τους ή πόσο κοντά ήταν στο θέμα της ιστορίας. Προσπαθούσα απλά να βρω κάποια κορίτσια που να διαθέτουν κάποια έμφυτα χαρακτηριστικά πάνω στην ερμηνεία χαρακτήρων. Δεν θεώρησα απαραίτητο να ψάξω την αυθεντία, δεν πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ. Έψαχνα για τις καλύτερες ερμηνείες. Τα τέσσερα κορίτσια προέρχονται από πολύ διαφορετικά background μεταξύ τους. Ειδικά η Karidja (σ.σ. Touré, που παίζει την πρωταγωνίστρια Marieme) δεν είχε καμία σχέση με τα ghetto, μένει σε μια καλή γειτονιά του Παρισιού. Για μένα αυτό ήταν θετικό. Είχε μεγάλη απόσταση με τον χαρακτήρα που κλήθηκε να ερμηνεύσει, και έτσι μπορέσαμε να δουλέψουμε μαζί και να τον πλάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Πιστεύω ότι στον κινηματογράφο παίζει ρόλο η απόσταση σε πολλά πράγματα, από τη γωνία που θα τοποθετήσεις την κάμερα σε μια σκηνή μέχρι την απόσταση του ηθοποιού από τον χαρακτήρα του. Κάποια από τα υπόλοιπα κορίτσια ήταν πιο εξοικειωμένα με αυτό τον τρόπο ζωής. Τους έδωσα το σενάριο και τους είπα: “Αν υπάρχει κάτι που θεωρείτε περίεργο ή λανθασμένο να μου το πείτε”. Αλλά σημασία δεν έχει μόνο η απεικόνιση της αλήθειας, εξάλλου μιλάμε για μυθοπλασία, αλλά πάνω από όλα είναι η ιστορία. “Αν δεν μπορείς να ταυτιστείς με αυτή είναι προτιμότερο να μη το κάνεις”. Αλλά τελικά όλες μπόρεσαν να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες τους.

girlhood-2014-001-quartet-of-girls-to-camera

-Πόσο εύκολο/δύσκολο ήταν να επιλέξετε νεαρούς και ερασιτέχνες ηθοποιούς γι’ αυτήν την ταινία; Πείτε μας κάποια πράγματα για την επιλογή της Karidja Touré στο casting και τι μάθατε από την συνεργασία μαζί της;

Η διαδικασία ήταν δύσκολη και κράτησε περίπου τέσσερις μήνες. Είχα μαζί μου έναν διευθυντή casting και δυο βοηθούς. Πήγαμε οπουδήποτε μπορούσαμε να βρούμε κορίτσια. Στα πρακτορεία διαπιστώσαμε πως υπήρχαν πολύ λίγα νεαρά μαύρα κορίτσια. Έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε σε σχολεία, σε μαθήματα θεάτρου καθώς και έξω στο δρόμο! Για την επιλογή των τριών κοριτσιών έπρεπε να έχουμε δυο πράγματα υπόψη μας: ότι έπρεπε να έχουν πολύ καλή χημεία και ενέργεια μεταξύ τους, ενώ ταυτόχρονα να διαθέτουν και δυνατές ξεχωριστές προσωπικότητες, καθώς είναι τρεις εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες. Επίσης κορίτσια που να μπορούν να αυτοσχεδιάσουν στα γυρίσματα, καθώς ορισμένες σκηνές το απαιτούσαν. Συγκεκριμένα τρεις-τέσσερις κωμικές σκηνές βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στο ταλέντο και την εξυπνάδα τους, καθώς και την ικανότητά τους να πλάσουν κάποια ατάκα επιτόπου.

Φυσικά το πιο δύσκολο έργο ήταν να βρούμε το κορίτσι που θα έπαιζε την Marieme/Vic, καθώς βρίσκεται σχεδόν σε κάθε πλάνο της ταινίας. Σημασία για μένα δεν είχε μόνο ένα εντυπωσιακό πρόσωπο, που δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχάσει, αλλά και η δυνατότητα αυτό το πρόσωπο να πείσει στις διάφορες αλλαγές προσωπικότητας που περνά. Αυτό ήταν το δυσκολότερο σημείο του casting και τώρα που το σκέφτομαι η Karidja ήταν η μόνη μου επιλογή. Ουσιαστικά δεν υπήρξε κάποια άλλη που να πλησίασε καν. Η Karidja ήταν η μόνη στο casting που δεν προσπάθησε να μου δείξει ποια είναι, αλλά προσπάθησε κατευθείαν να υποδυθεί ένα ρόλο. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που την επέλεξα. Η θέληση της να παίξει, να μεταμορφωθεί σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Και ήταν απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτό.

-Πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι η απεικόνιση του ghetto (banlieue) που βλέπουμε στην ταινία;

Ήθελα αυτό το ghetto να είναι ένα ταυτόχρονα ακριβές και φανταστικό μέρος. Να σχεδιάσω κάτι ψεύτικο που να λέει την αλήθεια. Όπως πάντα γίνεται στις ταινίες…

-Ποια σκηνή ήταν η πιο δύσκολη στα γυρίσματα; Αυτή που δεν μπορούσατε να γυρίσετε όπως τη φανταζόσασταν, και πως τελικά καταφέρατε να την κάνετε να πετύχει;

Η ερωτική σκηνή. Και το αγόρι και το κορίτσι είχαν πολύ άγχος και δεν ένιωθαν άνετα. Αρχικά προοριζόταν για μια σκηνή πάθους και έντασης, αλλά στην πορεία αποφασίσαμε να τη κάνουμε μια σκηνή που έχει να κάνει με μια απόφαση. Δίνοντας δύναμη στη σεξουαλική επιθυμία μιας νεαρής γυναίκας. Και τελικά το αποτέλεσμα δουλεύει πολύ καλύτερα έτσι. Πόσες φορές έχετε δει μια τέτοια σκηνή από τη πλευρά μιας γυναίκας;

-Μια σκηνή που ξεχωρίζει είναι όταν τα τέσσερα κορίτσια τραγουδούν το κομμάτι Diamonds της Rihanna. Γιατί κρατήσατε το κομμάτι σε όλη τη διάρκειά του; Αληθεύει πως η Rihanna και η ομάδα της είδαν την σκηνή για να εγκρίνουν και να δώσουν την άδεια να χρησιμοποιήσετε το κομμάτι, κι αν ναι, πόσο σημαντικό ήταν αυτό;

Η σκηνή αυτή υπήρχε από το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, και ήταν από την πρώτη στιγμή το Diamonds της Rihanna. Ερωτεύτηκα αυτό το τραγούδι και ήμουν σίγουρη πως θα ταίριαζε τέλεια σε αυτή τη σκηνή. Οι στίχοι μέσα από τα χείλια των πρωταγωνιστριών μου ακούγονται τόσο διαφορετικοί. Μιλούν για τη φιλία, την προσωπική ενδυνάμωση και το πόσο όμορφοι είμαστε όλοι μας μαζί. Η σκηνή αυτή είναι πολύ σημαντική για μένα, αποτελεί το κρίσιμο σημείο για την ταινία αλλά και για τους θεατές. Με αυτή τη σκηνή δεν γίνεται να μην αγαπήσεις αυτόν τον χαρακτήρα που γίνεται μέλος μια ομάδας. Και η χορογραφία συμβολίζει τη γέννηση μια φιλίας και την αποδοχή. Η Marieme κοιτάζει τις άλλες τρεις να χορεύουν και να τραγουδούν, να έχουν μια δυναμική ενέργεια και να είναι απόλυτα συγχρονισμένες, και θέλει πολύ να ενταχθεί και αυτή. Το πως γίνεται από θεατής μέλος της ομάδας και το πως ξαφνικά αποκτά φωνή είναι κάτι μαγικό, μια ισχυρή δραματουργική στιγμή. Ήθελα να βάλω ολόκληρο το κομμάτι, χωρίς κανένα κόψιμο και μοντάζ, διότι θεωρώ πως έτσι αποκτά μεγαλύτερη δύναμη και βαρύτητα.

Μου είχαν πει να το ξεχάσω το κομμάτι και να αρχίσω να ψάχνω για εναλλακτικές επιλογές. Αποφασίσαμε να φανούμε γενναίοι και να το δοκιμάσουμε. Γυρίσαμε τη σκηνή, τη φτιάξαμε και τη στείλαμε στη Rihanna και την ομάδα managmenent. Η σκηνή κέρδισε! Μας είπαν ότι τη βρήκαν πολύ όμορφη παρότι δεν είχαν δει ολόκληρη την ταινία. Έτσι έκαναν μια εξαίρεση, και τα βρήκαμε στο οικονομικό κομμάτι, το budget μας ήταν περιορισμένο και τέτοια κομμάτια κοστίζουν πολύ ακριβά συνήθως… Σημασία για μένα έχει ότι η σκηνή κέρδισε!

-Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας κάτι για το επόμενο project σας; Υπάρχει κάποιο είδους σινεμά που θα σας άρεσε να δοκιμάσετε μελλοντικά;

Δεν έχω κάποιο καινούργιο project ακόμα. Το σίγουρο είναι πως το Bande De Filles είναι η τελευταία ταινία ενηλικίωσης για μένα. Θέλω να δοκιμάσω την τύχη μου και με επαγγελματίες ηθοποιούς! Όσον αφορά το σινεμά είδους… πάντα σκεφτόμουν να δοκιμάσω μια ταινία τρόμου!

Δημήτρης Βαρελάς

...μικρός έπεσε στη χύτρα με τις ταινίες... έκτοτε καμία θέληση εξόδου...
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ