Τα Μυστικά του Δάσους – Into the Woods (2014)

Ως ταινία το “Into the Woods” είναι παγιδευμένο ανάμεσα στη θεατρική σκηνή και την κινηματογραφική οθόνη, ερχόμενο σε μεγάλη τελικά αντίθεση με το πηγαίο υλικό το οποίο και υιοθετεί.






Σκηνοθεσία: Rob Marshall
Σενάριο: James Lapine, Stephen Sondheim(βασισμένο στο μιούζικαλ του)
Πρωταγωνιστούν:  Emily Blunt, Meryl Streep, Anna Kendrick, Chris Pine
Διάρκεια: 124
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

ITW_1-Sht_v18_LgΗ μετάβαση του θεατρικού “Into the Woods”(Τα Μυστικά του Δάσους) στο κινηματογραφικό πανί, μπορεί να αποτελεί μεν μια διαδικασία η οποία επωφελείται σε μεγάλο βαθμό από την πρωτότυπη παράσταση του Broadway, ωστόσο σε τεχνικό μα και καλλιτεχνικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται επίσης και από ένα αρκετά υψηλό βαθμό δυσκολίας.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για ένα από τα πολυπλοκότερα και δύσκολα μιούζικαλ δια χειρός Stephen Sondheim, το οποίο μπορεί και συνδυάζει με εξαιρετική αρμονία, μια σειρά από άκρως εγκεφαλικά και περίπλοκα τραγούδια, ενώ ταυτόχρονα η διχαλωτή δομή που έχει, συρράπτει με επιτυχία μια ονειρεμένη χούφτα από τις διασημότερες ιστορίες των Αδελφών Grimm.

Με ένα πανίσχυρο και αγαπημένο υλικό σαν αυτό, υπεύθυνο για την κινηματογραφική του εκτέλεση από μια πλειάδα εξαίρετων μα ταυτόχρονα και έμπειρων στο συγκεκριμένο είδος ηθοποιών, θα περίμενε κανείς πως ο σκηνοθέτης Rob Marshal, θα έδινε και σε αυτό το έργο την κινηματογραφική αίσθηση πού τόσο χρειαζόταν, σε αυτό το αν μη τι άλλο, παραδοσιακό θεατρικό αμάλγαμα.

Δυστυχώς η σκηνοθετική συνεισφορά του Marshal στην κινηματογραφική έκδοση του “Into the Woods”, όχι μόνο αποτυγχάνει να ανυψώσει το αυθεντικό θεατρικό υλικό, μα ταυτόχρονα υπάρχουν στιγμές που ο σκηνοθέτης αποκλίνει ενεργά από αυτό. Ευτυχώς η μουσική του έργου είναι αρκετά «ανθεκτική», ούτος ώστε να καταφέρει να ξεπεράσει τέτοιου είδους εμπόδια, όπου και στην τελική τα καταφέρνει. Ωστόσο πέρα από το γεγονός μερικών ιδιαίτερα ευχάριστων υποκριτικά παραστάσεων από το μεγαλύτερο μέρος του cast της ταινίας, η έκδοση του Marshal αδυνατεί να δικαιολογήσει το συγκεκριμένο άλμα στην «ασημένια» οθόνη.

Ως ταινία το “Into the Woods” είναι παγιδευμένο ανάμεσα στη θεατρική σκηνή και την κινηματογραφική οθόνη, ερχόμενο σε μεγάλη τελικά αντίθεση με το πηγαίο υλικό το οποίο και υιοθετεί. Τα οπτικά εφέ συχνά αντικατοπτρίζουν αυτό το καλλιτεχνικό σχίσμα, μεταβαλλόμενα μεταξύ της θεατρικής αισθητικής και του σίγουρα εκπληκτικού για ακόμη μια φορά τεχνητού CGI, το οποίο και έχει πλέον συνηθίσει η μεγαλύτερη μερίδα θεατών τα τελευταία χρόνια. Αυτό βεβαίως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως καλλιτεχνική επιλογή, αν από ένα σημείο και μετά η ταινία δεν ήταν οπτικά τόσο χρωματικά μονότονη, αφού ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον φωτογράφο Dion Beebe, εύνουν ξεκάθαρα μια μονότονη σειρά αποχρώσεων του γκρι. Παρόλα αυτά, στο μεγαλύτερο της μέρος ή ταινία, αφήνει στον θεατή την αίσθηση μιας παράστασης η οποία ενώ εκτελείται με τεχνική επιδεξιότητα και μεράκι, ωστόσο δεν καταφέρνει να φτάσει σε επίπεδο ψυχαγωγίας τα υψηλά στάνταρ της ομότιτλης θεατρικής παράστασης.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ