Τα Παιδιά των Ανθρώπων – Children of Men (2006)

Με θέμα τη δυστοπική πραγματικότητα ενός κάθε άλλο παρά ευτυχισμένου υποθετικού μέλλοντος, μιλάει για τον ανθρωπισμό, την ειρήνη, την ανοχή και την ελπίδα.






Σκηνοθεσία: Alfonso Cuarón
Σενάριο: Alfonso Cuarón, Timothy J. Sexton, David Arata, Mark Fergus, Hawk Ostby, (βασισμένο στο βιβλίο του) P.D. James
Πρωταγωνιστούν: Julianne Moore, Clive Owen, Chiwetel Ejiofor, Michael Caine


Διάρκεια: 109’
Χώρα: Η.Π.Α., Ην. Βασίλειο

 

children-of-men

Το 2027 ο κόσμος έχει βυθιστεί στην αναρχία καθώς η γονιμότητα των ανθρώπων έχει φτάσει σε μηδενικά επίπεδα από έναν ιό και αυτό έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην παγκόσμια ισορροπία. Ο νεαρότερος άνθρωπος του πλανήτη, πέφτει θύμα δολοφονίας στα δεκαοκτώ του και η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει προοπτική σταδιακής εξαφάνισης. Με φόντο ένα Λονδίνο που σπαράσσεται από τη βία, την εγκληματικότητα και τον πόλεμο αντιμαχόμενων εθνικιστικών φατριών, ένας απογοητευμένος πρώην ακτιβιστής, που έχει γίνει γραφειοκράτης αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του. Προστατεύει την τελευταία ελπίδα για τη συνέχεια της ανθρωπότητας, μία έγκυο γυναίκα που θα γίνει αντικείμενο ερευνών από τους επιστήμονες….

Ο σκηνοθέτης Alfonso Cuaron είναι πολύ προσεκτικός. Δεν αναλώνεται άσκοπα κάνοντας πολλές και μέτριες ταινίες. Διαλέγει τα σενάρια του και πειράματίζεται με τη φόρμα της εμπορικής ταινίας και τις δυνατότητες ανατροπής της. Κάτι τέτοιο κάνει και στα Παιδιά τον Ανθρώπων. Με θέμα τη δυστοπική πραγματικότητα ενός κάθε άλλο παρά ευτυχισμένου υποθετικού μέλλοντος, μιλάει για τον ανθρωπισμό, την ειρήνη, την ανοχή και την ελπίδα.

Οι πρωταγωνιστές του, επαναστάτες απέναντι σε ένα καθεστώς που έχει εξασφαλίσει το τέλος της ανθρωπότητας, παλεύουν να διασώσουν αυτό που σήμερα μας φαίνεται δεδομένο. Την ύπαρξη ζωής. Μέσα στο φορμάτ της επιστημονικής φαντασίας η προβληματική ταινίας αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο και σ’ αυτό βοηθάει (εκτός από την διακριτικά λυρική σκηνοθεσία) και το εξαιρετικό cast που μεταφέρει στο θεατή το αδιέξοδο, το άγχος και την αγωνία ζοφερής πραγματικότητα όπου δεν γεννιούνται πλέον παιδιά.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ