Τα Παλιόπαιδα – Les Gamins/The Brats (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Antony Marciano
Σενάριο: Antony Marciano, Max Boublil
Πρωταγωνιστούν: Alain Chabat, Max Boublil, Sandrine Kiberlain
Διάρκεια: 95’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Strada, Village

 

Όταν ο νεαρός Thomas ο οποίος φιλοδοξεί να γίνει μια μέρα ένας σπουδαίους και τρανός μουσικός, γνωρίσει την όμορφη Irene, ο έρωτας θα είναι κεραυνοβόλα παιδαριώδης και οι δυο τους θα αποφασίσουν να εμπλακούν τελικά σε μια σχέση γεμάτη όνειρα και χιούμορ. Όσο όμως η Irene αρχίζει να εξελίσσεται επαγγελματικά, τόσο ο Thomas προσπαθεί να βρει τον καλλιτεχνικό του προορισμό εξαναγκαζόμενος περισσότερο σε μια προσπάθεια κοινής, καθημερινής ζωής που στην κορυφή της περιλαμβάνει ένα δαχτυλίδι αρραβώνων και μια πρόταση γάμου.

Με το μυστήριο να έχει ήδη δρομολογηθεί, η Irene αποφασίζει να ενημερώσει τους γονείς της σχετικά με το επικείμενο χαρμόσυνο γεγονός. Όταν όμως τους επισκεφθεί, θα βρεθεί μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη καθώς το γονεϊκό ζευγάρι μοιάζει πιο απομακρυσμένο από ποτέ με την μητέρα-Suzanne να ασχολείται διαρκώς με την αποστολή βοήθειας στον Τρίτο Κόσμο και τον πατέρα-Gilbert να έχει παραιτηθεί εντελώς από την καθημερινότητα καθισμένος σε έναν καναπέ και βλέποντας την ζωή να τον προσπερνά μπροστά από το τηλεοπτικό χαζοκούτι. Όπως βέβαια αντιλαμβάνεσαι η κινητοποίησή του δεν θα απαιτήσει και πολλά, παρά μόνο έναν συνεργό στο ‘έγκλημα’ τον οποίο και βρίσκει στο πρόσωπο του μελλοντικού του γαμπρού. Αποφασισμένοι και οι δυο να επιδοθούν σε νεανικές τρέλες, εγκαταλείπουν την ώριμη ανδρική τους συμπεριφορά, υιοθετώντας πλακατζίδικες τακτικές και μια ολοκληρωτική άρνηση απέναντι στα γαμήλια δεσμά. Μέχρι πότε όμως;

Το «Les Gamins» αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη Antony Marciano και παρά το γεγονός πως χαρακτηρίζεται από μια χαριτωμένη ελαφρότητα, ιδανική για να αποχαιρετήσουμε και τούτο το καλοκαίρι, εντούτοις μοιάζει να μην στηρίζεται σε original κατασταριακές στιγμές, δανειζόμενη στοιχεία από κάθε πιθανή ταινία που τοποθετεί στο υποθεσιακό της πλέγμα έναν μεσήλικα σε κρίση ηλικίας.

Θυμίζοντας κάπου κάπου την ηλικιακή αφύπνιση του Kevin Spacey στο «American Beuty», αλλά στο πολύ κωμικό του και απογυμνωμένο από κάθε δραματική απόπειρα (ακόμη και αν το προσπαθεί σε στιγμές), το «Les Gamins» είναι σίγουρα μια εναλλακτική, ευχάριστη ταινιακή πρόταση που όμως παρουσιάζεται αδύναμη να σου δώσει το κάτι παραπάνω που ξέρεις οτι θα εκτιμήσεις προκειμένου να την προτείνεις ως την καλύτερη κωμωδία που είδες τελευταία. Γιατί απλά δεν είναι.

Όσο κι αν προσπαθεί ο, κατά τα άλλα πολύ καλός, Alain Chabat να διακωμωδήσει τα χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη του μέσα από σχεδόν hangover-ικές στιγμές (χωρίς το hangover), μάλλον το σενάριο εξαντλείται το ίδιο γρήγορα με τον τρόπο που ξεκινάει. Μερικά σεξουαλικά υπονοούμενα, ένα στριφτό τσιγάρο, ένα look που επιμένει στο στερεοτυπικό γεροντόπαχο και μια προσπάθεια προσωπικής ενδοσκόπησης και ρητορικών διερωτήσεων του τύπου “τι είναι ζωή;”, “πως κατέληξα έτσι;” και τα σχετικά, δεν αρκούν προκειμένου η ταινία να αποκτήσει την παλλόμενη κωμική φλέβα που τόσο επιθυμεί.

Το «Les Gamins» είναι ένα ολίγον χιουμοριστικό ταινιάκι με έναν πεπατημένο προσανατολισμό και μια σαφή έλλειψη αυθεντικής πλάκας. Δεν είναι κακό, δεν είναι όμως και τόσο εξαιρετικό όσο θα ήθελες να πιστεύεις.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ