Τα Πουλιά – The Birds (1963)

Συγκλονιστική σκηνοθεσία, παραπλανητικό story και ήπιες ερμηνείες, για μια ταινία που άφησε εποχή

 ★★★★½ 


Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Σενάριο: JDaphne Du Maurier, Evan Hunter
Πρωταγωνιστούν: Tippi Hedren, Suzanne Pleshette, Rod Taylor
Διάρκεια: 119’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Seven Films

 

H Melanie Daniels (Tippi Hedren) είναι μια όμορφη, νεόπλουτη γυναίκα που αποφασίζει να αφήσει το πολύβουο San Fransisco και να επισκεφτεί μια μικρή πόλη της νότιας Καλιφόρνια, την Bodega Bay. Υποκινούμενη από εμφανές ενδιαφέρον για έναν άντρα που ζει εκεί με την μητέρα και την αδελφή του, τον Mitch Brenner (Rod Taylor), φτάνοντας στον προορισμό της, ένα αμοιβαίο φλερτ θα ξεκινήσει ανάμεσα στους δυο τους υπό το άγρυπνο βλέμμα της ηλικιωμένης μητέρας του Mitch. Σύντομα όμως τα πράγματα θα πάρουν ανεξέλεγκτη τροπή όταν ολόκληρα σμήνη πουλιών αρχίσουν να επιτίθενται στους ανθρώπους της πόλης χωρίς κανέναν προφανή λόγο, σκορπίζοντας τον τρόμο και τον θάνατο.

Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια στο κουρμπέτι ο Hitchcock αποδεικνύει με το «The Birds» πως ακόμα και προς το επερχόμενο τέλος της καριέρας του είχε διατηρήσει την εκπληκτική του ικανότητα να προσφέρει απλόχερα στο κοινό ταινίες αξιόλογες, οι οποίες διατηρούσαν όλα εκείνα τα στοιχεία που τον έκαναν διάσημο και αναμφίβολα έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που πέρασαν ποτέ από την κινηματογραφική βιομηχανία.

Το «The Birds» αποτελούσε σύμφωνα με τον ίδιο τον Hitchcock την πιο τρομακτική ταινία που γύρισε ποτέ. Και σίγουρα για την εποχή της αποτελούσε αυτό ακριβώς: μια από τις πιο σοκαριστικές ταινίες που είχε δει κανείς μέχρι τότε. Το σασπένς που χτίζεται εδώ σκαλί σκαλί, η έκδηλη αγωνία των ηρώων να τρέξουν μακριά από μια ανεξήγητη κατάσταση και η διαρκής, απειλητική παρουσία των πουλιών εντείνουν την αγωνία του θεατή προκαλώντας extra δόσεις τρόμου και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας που σε εγκλωβίζει χωρίς να σου δίνει την ευκαιρία ενός λυτρωτικού τέλους.

Αναπόσπαστο κομμάτι της υπόθεσης δεν αποτελεί μόνο η αιώνια πάλη του ανθρώπου με την Φύση (η οποία αποτελεί έτσι κι αλλιώς την μοναδική σταθερά σε αυτόν τον κόσμο), αλλά και με το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα με το οποίο συνέχιζε να ντύνει τις φροϋδικές ανθρώπινες σχέσεις του, επικεντρώνοντας την προσοχή καταρχάς στην σχέση του πρωταγωνιστή με την μοναχική (και άρα ελεύθερη να μπερδεύεται στα πόδια του) μητέρα και έπειτα με την ξανθιά, θελκτική ύπαρξη που φαίνεται να τον διεκδικεί με την δική της ψυχρή αστικότητα.

Η μεταφυσική οικολογία, η ψυχαναλυτική διάθεση για κανιβαλισμό των πλουσίων με το γάντι, καθώς και η ύστατη λύση που μοιάζει να δίνεται στο γυναικείο χάσμα με την πλέον απρόβλεπτη και αδικαιολόγητη παρουσία των τρομερών φτερωτών πλασμάτων, δικαιολογούν απόλυτα την θέση του «Τhe Birds» οχι μόνο στο πάνθεον των καλύτερων ταινιών του Hitchcock, αλλά και σε αυτό των πιο άρτιων φιλμ που έγιναν ποτέ.

Με τα στριγκά κρωξίματα των πουλιών να γεμίζουν τον χώρο, τις σχεδόν αποκαλυπτικές εικόνες του τέλους με τους χιλιάδες φτερωτούς δολοφόνους να κουρνιάζουν όπου βρουν και τον ήλιο να ξεπροβάλει χλωμός πίσω από τα σύννεφα, ο Hitchcock κινητοποιεί τις αισθήσεις μας μέσω της στοιχειωτικής ατμόσφαιρας ενός επικείμενου τέλους που ίσως και να μην είναι τόσο μακριά…

Συγκλονιστική σκηνοθεσία, παραπλανητικό story και ήπιες ερμηνείες, για μια ταινία που άφησε εποχή και αποτέλεσε τον μπούσουλα για πολλές ακόμη προσπάθειες που όμως δεν απέκτησαν ποτέ το original feeling του μεγάλου αυτού δημιουργού. Μια αριστουργηματική ταινία που πρέπει να δει κάθε σινεφίλ και όχι μόνο.

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ