Τα Χρυσά μας Χρόνια – Trois Souvenirs de Ma Jeunesse (2015)

Μια γλυκιά ανάμνηση (ή υπενθύμιση) για τις στιγμές που κάνουν τη ζωή να έχει σημασία

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: Arnaud Desplechin
Σενάριο: Arnaud Desplechin
Πρωταγωνιστούν: Mathieu Amalric, Quentin Dolmaire, Lou Roy-Lecollinet, Dinara Drukarova
Διάρκεια: 123′
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Seven Films

PosterΥπάρχει μια περίοδος στη ζωή που, αν κανείς είναι τυχερός, μοναδική του ευθύνη είναι να ζήσει τον έρωτά του μ’ ένα άλλο άνθρωπο. Είναι τότε, που το μόνο που έχει σημασία είναι να συμβαίνει ο έρωτας κάθε μέρα. Κάθε άλλο, περνά δικαίως αδιάφορο.

Η εποχή αυτή αφήνει αναπόφευκτα μια ανεξίτηλη επίδραση στους εμπλεκόμενους, η οποία αποτυπώνει ακόμα εντονότερα το σημάδι της όταν τελειώνει άδοξα ή άδικα. Δεν είναι μόνο η αίσθηση του απωθημένου, αλλά περισσότερο του ανολοκλήρωτου που δεν επιτρέπει την ακόλουθη ικανοποίηση σε οποιαδήποτε άλλη ερωτική σχέση του μέλλοντος. Ο έρωτας ενυλώνεται απόλυτα στο πρόσωπο ενός και μόνο.

Πόσο αυτός όμως μπορεί να αντέξει από απόσταση; Ο ήρωας ζει στο μεταίχμιο, ανάμεσα στην αγάπη του για εκείνη, και στην επιθυμία του να ζει κάνοντας εκείνο που αγαπάει. Οι φορές τους μαζί όσο σπανιότερα συμβαίνουν, τόσο πιο σφοδρές είναι. Τα όρια μεταξύ του εγωιστικού και της κατανόησης είναι εντελώς σχετικά, κι οι χαρακτήρες τα καθορίζουν.

Η μοναξιά, η κατάθλιψη προκαλούν το σμίξιμο με την ελπίδα να μην επαναληφθεί ο αποχωρισμός, ο έστω και προσωρινός. Όταν όμως είναι ο καθένας μόνος, η σύγχυση δημιουργεί τις ρωγμές που μπορούν ν’ αποβούν μοιραίες. Ο Desplechin επιλέγει να επικεντρωθεί στις επιλογές των ηρώων του στο σήμερα, ζώντας δηλαδή με τις αναμνήσεις και τις ενοχές τους.

Σε μια θεματική κοινή για το γαλλικό κινηματογράφο, η απεικόνιση που αποδίδει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης μπορεί να βιωθεί μόνο εάν ο θεατής έχει γνωρίζει πραγματικά αυτά τα συναισθήματα. Κατά μία είναι αυτό είναι μια αδυναμία του φιλμ, όμως ποτέ δε γίνεται να μένουν όλοι ικανοποιημένοι. Εν προκειμένω, η δύναμη των νεαρών ηθοποιών δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αντάξια του σεναρίου, ζώντας τη δική τους ουτοπία.

Προσπερνώντας την εναρκτήρια ενότητα που μοιάζει παράταιρη, η υπόλοιπη ταινία είναι μια γλυκιά ανάμνηση (ή υπενθύμιση) για τις στιγμές που κάνουν τη ζωή να έχει σημασία.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ