Τα video games ως ατέρμονη πηγή κινηματογραφικής εμπειρίας

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Σε όλους μας αρέσει μια καλή ιστορία. Είτε ακούγοντάς τη, είτε διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο, είτε βλέποντας μια ταινία. Όλα αυτά καταφέρνουν να μας ταξιδεύουν σε κόσμους, γνωρίζοντας χαρακτήρες και να βιώσουμε μαζί τους τις προσωπικές τους ιστορίες. Μας συγκινούν, μας χαροποιούν, μας κάνουν να σκεφτούμε πράγματα για εμάς και την ζωή μας. Λέμε ιστορίες στους εαυτούς μας για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε την σκληρή πραγματικότητα που ονομάζεται ζωή.

Ο Jean-Luc Godard είχε πει κάποτε πως «καμιά φορά η πραγματικότητα είναι πολύ σύνθετη και οι ιστορίες είναι αυτές που της δίνουν μορφή.» Έτσι, καθώς οι ανάγκες του ανθρώπου να ακούσει μια καλή ιστορία γίνεται ακόμα πιο επιτακτική αλλά και ο ίδιος να γίνεται πιο απαιτητικός, τα μέσα και οι τρόποι με τα οποία μπορεί κάποιος να την διηγηθεί ολοένα και αυξάνονται. Πέρα από τις ταινίες και τα βιβλία, στην σημερινή ψηφιακή εποχή τα video games έχουν καταφέρει να μπουν για τα καλά στις ζωές μας. Σχεδόν κάθε σπίτι έχει και από ένα PC ή/και μια κονσόλα με τα video games να έχουν εξελιχθεί αρκετά και έχουν ξεφύγει πέρα από την απλοϊκότητα τους σε κάτι πιο interactive και άμεσο. Δεν είναι πλέον μερικά sprites που πάνε από την μια άκρη της οθόνης με την σύνθεση της ιστορίας να φτάνει στα επίπεδα του «σώσε την πριγκίπισσα από τον κακό δράκο».

Τα video games ήταν πάντα ποπ, αλλά έχουν ήδη αρχίσει να εξελίσσονται σε μια πιο κινηματογραφική εμπειρία. Πλέον οι παίχτες είναι πιο απαιτητικοί. Σήμερα δεν είναι μόνο τα γραφικά και το gameplay το οποίο κάνει ένα video game αξιόλογο. Η ιστορία και το κατά πόσο ο παίχτης μπορεί να επενδύσει συναισθηματικά σε αυτή και να δεθεί με τους χαρακτήρες της είναι εξίσου, αν όχι και πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σημαντική.

Η τεχνολογία και η τεχνογνωσία βοήθησαν πολύ τα video games να μπορούν να μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με μια ταινία. Παλιά οι περιορισμοί των δισκετών αλλά και των cartridges δεν τα άφηναν να ξεφύγουν από τα 8bit γραφικά και την *μπλιπ* *μπλιπ* μουσική τους. Καθώς σιγά σιγά φτάναμε στο σήμερα στα DVD και, πλέον, στα Blu-Ray οι developers έχουν καταφέρει να τελειοποιήσουν τις τεχνικές τους χρησιμοποιώντας motion capture για να κάνουν τους χαρακτήρες τους πιο «ανθρώπινους», voice acting από επαγγελματίες ηθοποιούς, και φιλαρμονικές ορχήστρες για το soundtrack. Και το μέλλον φαίνεται ακόμα πιο λαμπρό, όπως θα δεις και στο tech demo βίντεο παρακάτω.

Σήμερα κυκλοφορεί το The Last of Us, ένα video game της Naughty Dog για το Playstation 3, όπου πολλοί κριτικοί έχουν χαρακτηρίσει ως ένα αριστούργημα αφήγησης όπου και ακόμα δεν δίστασαν αν το πουν κι ως ο «Πολίτης Κέιν» των video games. Έχει καταφέρει να σπάσει όλα τα αυτοεπιβαλλόμενα εμπόδια της εξιστόρησης μιας ιστορίας στα video games παραδίδοντας έτσι την πιο καθηλωτική, συναισθηματικά ηχηρή ιστορία με κεντρικό γνώμονα τον άνθρωπο. Με αφορμή την κυκλοφορία αυτή εμείς εδώ στο Reel τιμάμε τα video games ως τέχνη και σας παρουσιάζουμε μερικά από αυτά τα κινηματογραφικά video games που κατάφεραν μέσω της αφηγηματικότητάς τους, κι όχι μόνο, να θεωρηθούν σταθμοί στην ιστορία τους.

Dragon’s Lair (1983)

Σε όλους μας είναι γνωστός ο Don Bluth. Έχει σκηνοθετήσει πάρα πολλά animation όπως “An American Tail”, “The Land Before Time” και “Anastasia”. Όμως το 1983 ασχολήθηκε και με τον σχεδιασμό ενός από τα πιο κλασσικά video games όλων των εποχών: το “Dragon’s Lair”. Αν και το σενάριό του δεν ήταν και τίποτα το σπουδαίο – είσαι ένα ιππότης που πρέπει να σώσει την πριγκίπισσα από έναν δράκο – αλλά για την εποχή των πιξελοτών χαρακτήρων και της 8bit μουσικής, το “Dragon’s Lair” κατάφερε να πρωτοπορήσει. Σχεδιασμένο ως 2D animation ήταν το πρώτο παιχνίδι που έφερε την αισθητική μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων στην οθόνη των arcades με ορχηστρική μουσική και voice acting. Αν και το gameplay του ήταν απλά κάποια quick time events όπου απλά έπρεπε να πατήσεις τα κατάλληλα κουμπιά την κατάλληλη στιγμή, το “Dragon’s Lair” για πολλούς ήταν ένα παράθυρο στο μέλλον και το πως θα βλέπαμε τα video games σε λίγα χρόνια από τότε. Και δικαίως έκανε την εμφάνισή του και στην αμερικάνικη τηλεοπτική εκπομπή «Απίστευτα κι Όμως Αληθινά» (την θυμάστε;), ενώ είναι και ένα από τα 3 video games (μαζί με το “Pac-Man” και το “Pong”) τα οποία φυλάσσονται στο Smithsonian.

Another World (1991)

Ίσως ένα από τα πρώτα video games που εισήγαγαν τον όρο “cinematic” (κινηματογραφικό) στο χώρο αυτό ήταν το “Another World”, το οποίο δημιούργησε ο Eric Chahi και κυκλοφόρησε αρχικά για Amiga, Atari St, Apple IIGS και DOS. Πρόκειται για την ιστορία του Lester Knight Chaykin, ενός ταλαντούχου φυσικού, ο οποίος μεταφέρεται σε ένα άλλο κόσμο μετά από μια έκρηξη στο εργαστήριό του. Εκεί πιάνεται αιχμάλωτος κάποιων εξωγήινων και πρέπει να βρει ένα τρόπο να ξεφύγει και να γυρίσει πίσω. Χρησιμοποιώντας διάφορα πρωτοποριακά εφέ για την εποχή του, χωρίς διαλόγους και δίνοντας περισσότερη έμφαση στην ατμόσφαιρα και στην ένταση, έχοντας αρκετούς περιορισμούς λόγω χωρητικότητας των μέσων (δισκέτες και cartridges), ο Chahi κατάφερε να δώσει με μοναδικό τρόπο μια κινηματογραφική αισθητική στο παιχνίδι που μέχρι τότε κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει. Ο ίδιος είχε πει πως είχε επηρεαστεί αρκετά από βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως το “Dune” και “Hyperion” και καλλιτέχνες όπως οι Michael Whelan, Richard Corben, Frank Miller και Frank Frazetta. Το “Another Worldαποτελεί ένα σημαντικό βήμα στην εξέλιξη μιας πιο κινηματογραφικής εμπειρίας στα video games.

The 7th Guest (1993)

“Welcome to my… house.” Ένα από τα πρώτα video games τα οποία κυκλοφόρησαν αποκλειστικά και μόνο σε CD-ROM την εποχή εκείνη, ήταν και το πόνημα των Rob Landeros και Graeme Devine “The 7th Guest” το οποίο κυκλοφόρησε από την Virgin Games για το PC. Μιλάει για την ιστορία του Henry Stauf, ενός εκκεντρικού πολυεκατομμυριούχου, όπου μια μέρα καλεί έξι άτομα στην έπαυλή του. Εκεί βρίσκουν ένα σημείωμα από τον ίδιον, όπου τους λέει ότι πρέπει να μείνουν όλη την βραδιά και να λύσουν τους γρίφους του και στον νικητή θα εκπληρώσει την μεγαλύτερή του επιθυμία. Εσύ παίζεις τον ρόλο του έβδομου, ακάλεστου, επισκέπτη ο οποίος έχει πάθει αμνησία και προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει. Ήταν από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, video game το οποίο χρησιμοποίησε πραγματικούς ηθοποιούς ενώνοντας αρμονικά το live action με τα pre-rendered 3D γραφικά, χρησιμοποιώντας την μηχανή GROOVY που δημιούργησε ο Devine. Έτσι, σε συνδυασμό με την πιο ενήλικη θεματολογία του και τους πάρα πολύ δύσκολους γρίφους τους (αυτό μαζί με την συνέχειά του “The 11th Hour” θεωρούνται από τα πιο δύσκολα adventure games ακόμα και σήμερα), το “The 7th Guest” κατάφερε να κάνει τα πρώτα μεγάλα βήματα σε κάτι πιο κινηματογραφικό από ότι είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε. Ο Bill Gates είχε πει για το παιχνίδι «είναι το νέο πρότυπο στην interactive ψυχαγωγία.»

Phantasmagoria (1995)

Ακολουθώντας τα χνάρια του Argento αλλά και των b-movie splatters, η Roberta Williams μας παρουσίασε μια κρύα φθινοπωρινή νύχτα το “Phantasmagoria” από την Sierra On-Line. Είναι το πρώτο video game που χρησιμοποίησε τόσο πολύ το αίμα και το gore και ίσως ένα από τα πιο διασκεδαστικά. Εσύ παίρνεις τον ρόλο της Adrienne Delaney όπου, μαζί με τον άντρα της, μετακομίζουν σε μια παλιά έπαυλη στην οποία κατοικούσε ο διάσημος μάγος του 19ου αιώνα Zoltan Carnovasch. Καταλάθος η Adrienne ελευθερώνει έναν δαίμονα όπου καταλαμβάνει τον άντρα της και πρέπει να βρει έναν τρόπο να τον σώσει και να εξοντώσει τον δαίμονα μια και καλή. Ήταν το πρώτο video game όπου ο παίχτης κινούσε έναν live action χαρακτήρα και η ηθοποιός Victoria Morsell, που υποδύονταν την Adrienne, πέρασε αρκετούς μήνες μπροστά από μια μπλε οθόνη. Το σενάριο ήταν 550 σελίδες, τέσσερις φορές παραπάνω από ότι ένα σενάριο για ταινία την εποχή εκείνη, 4 μήνες γυρισμάτων, και μια Γρηγοριανή χορωδία 135 ατόμων για το soundtrack. Μόνο η τελική σκηνή χρειάστηκε μια βδομάδα γυρισμάτων! Το αποτέλεσμα; 7 ολόκληρα CD-ROMS (το πρώτο video game με τόσα πολλά CDs) και ένα παιχνίδι που έκανε τους πάντες να μιλάνε για αυτό. Αν και η βία ήταν υπερβολική – μόνο το φινάλε και οι θάνατοι της Adrienne μπορούν να γυρίσουν και τα πιο γερά στομάχια – το “Phantasmagoria” απέκτησε cult status και θεωρείτε ίσως από τα πιο σημαντικά δείγματα κινηματογραφικού video game. Η επανάσταση είχε ήδη αρχίσει.

Metal Gear Solid (1998 – Σήμερα)

Η σειρά του Hideo Kojima “Metal Gear Solid” είναι ίσως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα κινηματογραφικών video games που υπάρχουν. Παίρνεις τον ρόλο ενός στρατιώτη με το κωδικό όνομα Solid Snake ο οποίος προσπαθεί να εξολοθρεύσει μια από τρομοκρατική οργάνωση, την FOXHOUND, όπου απειλεί να ξεκινήσει πυρηνικό πόλεμο. Ο Kojima κατάφερε να υφάνει έναν απίστευτα λεπτομερή κόσμο, αλλά για πολλούς αρκετά μπερδεμένο, με χαρακτήρες ολοκληρωμένους και κάποιες action σκηνές που θα ζήλευαν και τα χολιγουντιανά blockbuster. Στο τέταρτο μέρος της σειράς με τίτλος “Guns of the Patriots” κατάφερε να δημιουργήσει ένα video game που θεωρείται πραγματική κινηματογραφική εμπειρία, με cutscenes που έφταναν τα 19-20 λεπτά και μουσική από τον Harry Gregson-Williams! Ο Kojima πάντα έβλεπε την σειρά του ως ταινίες κι αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή, ενώ στο τέταρτο μέρος απλά κατάφερε να την τελειοποιήσει. Και μαζί με αυτή και το πως βιώνουμε εμείς ένα video game σήμερα.

Uncharted (2007 – Σήμερα)

Πως θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις μια σειρά παιχνιδιών που είναι η επιτομή των κινηματογραφικών video games; H σειρά “Uncharted” της Naughty Dog κατάφερε να κάνει αυτό που κανένα άλλο video game δεν κατάφερε να το κάνει μέχρι και σήμερα: να σε κάνει να νιώσεις ότι παίζεις/βρίσκεσαι μέσα σε μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. H σειρά ακολουθεί έναν τυχοδιώκτη, τον Nathan Drake, όπου ψάχνει να βρει διάφορες μυθικές πόλεις. Η σειρά έχει σαφής επιρροές από ταινίες όπως “Indiana Jones” και “Lawrence of Arabia” και συνδυάζει όλα αυτά που αγαπάμε από αυτές τις ταινίες με έναν μοναδικό τρόπο. Σκηνές πραγματικά ανθολογίας όπως αυτή με το τρένο στο δεύτερο μέρος ή αυτή με το αεροπλάνο στο τρίτο, δείχνουν το πόσο εκπληκτική δουλειά έχει γίνει στο τομέα του gameplay έτσι ώστε να κάνει τον παίχτη να πιστεύει ότι όντως βρίσκεται μέσα σε ένα blockbuster. Φυσικά όλα αυτά δεν θα είχαν κάποια αξία χωρίς τα πάρα πολύ καλά σενάρια, και την φοβερή δουλειά που έχει γίνει στο voice acting. Μια κινηματογραφική εμπειρία που αξίζει να την… παίξεις.

Heavy Rain (2010)

Η αρχή για την Quantic Dream στο interactive action-adventure ήταν το 2005 όταν και κυκλοφόρησαν το “Fahrenheit”. Αν και είχε πολλά προβλήματα στον χειρισμό του, το σενάριο του και ατμόσφαιρα θρίλερ που κατάφερε να περάσει, το κατέταξαν στις λίστες των αγαπημένων video games στους φανς του είδους. H Quantic Dream τελειοποιεί αυτό που είχε ξεκινήσει με ένα interactive drama action-adventure το οποίο κυκλοφόρησε το 2010 με τίτλο “Heavy Rain”. Πατώντας στα χνάρια ενός ατμοσφαιρικού φιλμ νουάρ, στο παιχνίδι αυτό παίρνεις τον ρόλο τεσσάρων χαρακτήρων που προσπαθούν να ανακαλύψουν την ταυτότητα του Origami Killer ο οποίος σκοτώνει μικρά παιδιά πνίγοντάς τα. Αν και το “Heavy Rain” δεν δίνει τόσο μεγάλη έμφαση στο gameplay και στους γρίφους του, επικεντρώνεται περισσότερο στο σενάριο και τους χαρακτήρες. Πρόκειται για ένα δράμα όπου φέρνει εσένα τον παίχτη να σκεφτείς μεθοδικά κάτω από ακραίες συνθήκες και να αναρωτηθείς το πόσο μακριά θα έφτανες για να σώσεις εκείνους που αγαπάς. Η Quantic Dream κατάφερε να δημιουργήσει αληθοφανής εκφράσεις προσώπου στους χαρακτήρες εκδηλώνοντας έτσι πιο εύκολα τα συναισθήματά τους (δες εδώ την μικρού μήκους ταινία «Kara«). Για τους σκοπούς του video game είχε δημιουργηθεί κι ένα casting video. Το “Heavy Rain”μπήκε στη λίστα με τα 1001 video games που πρέπει να παίξεις πριν πεθάνεις ενώ η Quantic Dream πάει ένα βήμα παραπέρα στο πόσο κινηματογραφικό μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι με την κυκλοφορία του Beyond Two Souls με πρωταγωνιστές τους Ellen Page και Willem Dafoe αυτόν τον Οκτώβριο.

The Walking Dead (2012)

Αν κάποιο video game θα μπορούσε να αγγίξει την σεναριακή τελειότητα αυτό θα ήταν το “The Walking Dead” της Telltale Games. Πρόκειται για ένα graphic adventure 5 επεισοδίων το οποίο βασίζεται στα κόμικ με το ίδιο όνομα του Robert Kirkman. Πρόκειται για την ιστορία μερικών επιζώντων από μια αποκάλυψη με ζόμπι, όπου ανάμεσά τους βρίσκεται ο Lee Evert (o κεντρικός ήρωας του παιχνιδιού) και η Clementine. Αντίθετα από τα περισσότερα graphic adventures το συγκεκριμένο παιχνίδι εστίαζε περισσότερο στο σενάριο και στην ανάπτυξη χαρακτήρων. Η ιστορία του παιχνιδιού επηρεάζονταν από τις επιλογές του παίχτη στους διάφορους διαλόγους και τις πράξεις τους σε διάφορα quick time events τα οποία είχαν και διαφορετικά αποτελέσματα. Οι επιλογές αυτές καταγράφονταν και από την ίδια την Telltale Games επηρεάζοντας έτσι την γραφή του σεναρίου του επόμενου επεισοδίου. Έτσι μπορούσε κάποιος να βιώσει ένα διαφορετικό παιχνίδι από κάποιον άλλον. Όλη αυτή η επεισοδιακή δομή του παιχνιδιού έδινε την εντύπωση ότι ο παίχτη έπαιζε και επηρέαζε με τις επιλογές ένα τηλεοπτικό επεισόδιο. Φυσικά από πολλούς το video game αυτό θεωρείται πολύ καλύτερο στο σενάριό του όχι μόνο από την τηλεοπτική σειρά αλλά και από το ίδιο το κόμικ.

Η λίστα είναι τεράστια: Space Ace, Gabriel Knight 2: The Beast Within, Voyeur, Star Trek: Klingon, Ripper, Black Dahlia, The X-Files Game, Bad Day on the Midway and The Dark Eye, Wing Commander, Shenmue, Ico, Shadow of the Colossus, Silent Hill, Resident Evil και πολλά άλλα ακόμη. Όσο η βιομηχανία των video games μεγαλώνει, όσο γίνεται πιο επιτακτική ακόμα η ανάγκη του ανθρώπου να ζει και να ακούει καλές ιστορίες, τα video games θα είναι εδώ ως ένα από τα μέσα τα οποία θα τον βοηθήσουν όχι μόνο να τις βλέπει και να τις ακούει, αλλά και στο να τις βιώνει.

Το “The Last of Us” ήδη βρίσκεται στα καταστήματα της χώρας αλλά και ψηφιακά στο PSNetwork αποκλειστικά για το Playstation 3.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ