Χαμένος Παράδεισος – Tabu (2012)

Μέσα από σταθερούς ρυθμούς ο Miguel Gomes μας εγκλιματίζει με την κατάσταση των τριών γυναικών, βλέποντας τες με ευαισθησία και κατανόηση.







Σκηνοθεσία: Miguel Gomes
Σενάριο: Miguel Gomes, Mariana Ricardo
Πρωταγωνιστούν: Teresa Madruga, Laura Soveral, Ana Moreira
Διάρκεια: 118’
Χώρα: Πορτογαλία, Γερμανία, Βραζιλία, Γαλλία
Διανομή: Odeon

 

Η Aurora είναι μια ηλικιωμένη Πορτογαλέζα που ζει μαζί με τον σύζυγό της από το Πράσινο Ακρωτήρι. Στη διπλανή πόρτα μένει η Pilar, μια γυναίκα που σκοπό έχει να κάνει το καλό, παρά το γεγονός ότι δεν λαμβάνει καμία ευγνωμοσύνη για τις προσπάθειές της και κυρίως από την Aurora, που προτιμά να σπαταλά τις οικονομίες της στο πλησιέστερο καζίνο. Όταν η Aurora πεθάνει, η Pilar ψάχνει τα ίχνη ενός παλιού εραστή.

Η ταινία είναι χωρισμένη σεναριακά και αισθητικά σε δύο μέρη. Κινηματογράφικά ο διαχωρισμός αυτός είναι και μια ανεστραμμένη αναφορά στη ομώνυμη ταινία του 1931 που είναι κι αυτή χωρισμένη σε δυο κεφάλαια. Στο πρώτο βιώνουμε την στατικότητα, την φθίση των γηρατειών και στο δεύτερο τον ενθουσιασμό και το έρωτα την νεαρής ηλικίας των πρωταγωνιστών. Ο σκηνοθέτης παίζει πολύ πετυχημένα με τα ασπρόμαυρα κάδρα του και στα δύο μέρη, δίνοντας μας καταρχήν την εικόνα μιας ηλικιωμένης Πορτογαλίδας, εθισμένης στο τζόγο που προσπαθεί να δικαιολογήσει με περίεργα όνειρα το ότι πάλι έχασε τα λεφτά της στο καζίνο. Διπλά της, η μαύρη βοηθός της Santa παραμένει πιστή στην Aurora, αναγνωρίζοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Μέσα από σταθερούς ρυθμούς ο Miguel Gomes μας εγκλιματίζει με την κατάσταση των τριών γυναικών, βλέποντας τες με ευαισθησία και κατανόηση, και παρουσιάζοντας παράλληλα τις παραξενιές τις Aurora σχεδόν ψυχασθενικές. Όπως ακριβώς θα μας φαίνονταν οι ιδιαιτερότητες κάθε ηλικιωμένου αν τις βιώναμε ως συγγένειες ή γείτονες. Χωρίς να προκαλούν ερωτηματικά και δεχόμενοι την ιδιαιτερότητα της κατάστασης της, περνάμε στο δεύτερο και πιο ενδιαφέρον μέρος της ταινίας όπου εξηγούνται περισσότερα πράγματα απ’ όσα μας είχαν δημιουργηθεί ως απορίες.

Στο δεύτερο μέρος, που τιτλοφορείται Paradise, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί επίσης ασπρόμαυρη και ταυτόχρονα υπέροχη φωτογραφία και μας μεταφέρει στους πρόποδες του όρους Tabu στην Αφρική. Εκεί βλέπουμε τη νεαρή τότε πρωταγωνίστρια και τις ερωτικές τις περιπέτειες. Μέσα στην παθιασμένη νεότητα της, η Aurora είχε ζήσει μια έντονη ζωή. Η εξωσυζυγική της σχέση και όλα όσα έκανε τότε μας κάνουν να καταλάβουμε γιατί έχει φτάσει πλέον στην κατάσταση που την είδαμε στο πρώτο μέρος της ταινίας.

Μέσα και από τις δύο ιστορίες αχνοφαίνονται και τα ιστορικά στοιχεία της Πορτογαλίας όπως ο επεκτατισμός στην Αφρική , ο ρατσισμός ως έμμεσο αποτέλεσμα του, και ο αγώνας για ανεξαρτησία των μαύρων. Αν έχουμε να προσάψουμε κάτι στη ταινία αυτό θα ήταν η ανολοκλήρωτη πορεία της Pilar που στο πρώτο μέρος φαίνεται ως πρωταγωνίστρια παρόλο που ουσιαστικά είναι το μέσο για να εξελιχθεί η εκπληκτική ιστορία της Aurora.

Συνολικά η ταινία ενώ θα μπορούσε να είναι άνιση, κρατάει μέσω της αντίθεσης της στην κινηματογράφηση, μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στον έρωτα και τις όποιες συνέπειες του. Η ζωή της Aurora, μεγαλειώδης και μίζερη, παρασύρει το θεατή που μέσα από τα υπέροχα πλάνα του σκηνοθέτη θα μπει για τα καλά στην ατμόσφαιρα της και θα αφεθεί στη συναισθηματική εξέλιξη της.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ