Tad, ο Χαμένος Εξερευνητής – Tad, the lost explorer/Les aventuras de Tadeo Jones (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία:Enrique Gato
Σενάριο: Verónica Fernández, Jordi Gasull, Neil Landau, Javier López Barreira, Gorka Magallón, Ignacio del Moral, Diego San José
Με τις φωνές των: Meritxell Ané, Óscar Barberán, Belinda
Στα ελληνικά: Τηλέμαχος Κρεβαίκας, Χρήστος Θάνος, Ζωη Ρηγοπούλου, Αρσένιος Χαλκιόπουλος, Κώστας Δαρλάσης, Ανδρέας Ευαγγελάτος
Διάρκεια: 90’
Χώρα: Ίσπανία
Διανομή: Village Films

 

Ο αθώος και καλόκαρδος ήρωάς μας, Tad, είχε από πιτσιρίκι ακόμα, ένα και μοναδικό όνειρο: να καταφέρει μια μέρα να βρει έναν σπάνιο θησαυρό στις ανασκαφές της αυλής του (αυτές δηλαδή που προτιμούσε να κάνει μόνος, από το να παίζει με τα παιδάκια της ηλικίας του), προκειμένου αργότερα, όταν θα μεγάλωνε, να μπορούσε πλέον και με την βούλα να γίνει ένας αρχαιολόγος σπουδαίος και τρανός.

Παρά το γεγονός οτι δεν εγκατέλειψε ποτέ τα όνειρά του, κάπου φάνηκε πως αυτά, εγκατέλειψαν τον Tad, μιας που η πολυπόθητη καριέρα δεν του χτύπησε την πόρτα, αναγκάζοντάς τον να πιάσει το πυλοφόρι, το μυστρί και να γίνει οικοδόμος. Παρόλα αυτά, η ελπίδα δεν έπαψε ποτέ να σιγοκαίει στην καρδιά του, μέχρι την στιγμή που το αναμενόμενο πεπρωμένο εμφανίστηκε μπροστά του, έπειτα από ένα παίχνίδι της μοίρας. Τώρα, ο διψασμένος για περιπέτειες Tad Jones, θα ταξιδέψει μέχρι το Περού, μαζί με τον ορεξάτο για μπισκότα σκύλο του, την όμορφη κόρη ενός διάσημου αρχαιολόγου, την Sara Lavrof και τον…μουγγό, μα πανέξυπνο παπαγάλο της, προκειμένου να βρουν μαζί την πόλη της αθανασίας, την Paititi. Στο δρόμο τους θα έρθουν αντιμέτωποι με αρχαιοκάπηλους, πανάρχαιες κατάρες και μύθους, σχετικά με ένα χρυσό αγαλματίδιο που χαρίζει την αιώνια ζωή. Το ταξίδι τους όμως δεν θα είναι στρωμένο με ροδοπέταλα, αλλά με την καυτή άμμο της ερήμου και την επικίνδυνη βλάστηση, των πιο σκοτεινών σημείων, της επί χρόνια κοιμώμενης ζούγκλας των Ίνκας…

«Οι περιπέτειες του Tadeo Jones», (όπως είναι το όνομά του στην αυθεντική, ισπανική version), αποτελούν μια ευχάριστη, κινηματογραφική επιλογή, ιδανική για όλη την οικογένεια, παραπέμποντας θεματικά σε κλασικές ταινίες της Disney, όπως «Ο Δρόμος για το El Dorado» και «Η Χαμένη Ατλαντίδα». Οι χαρακτήρες της είναι ιδιαιτέρως συμπαθητικοί, με-όπως τα αναμένεις-παρελθοντικά προβλήματα που περιλαμβάνουν ψυχικές πληγές από γονείς και εγκατάλειψη ονείρων, αλλά ο σκηνοθέτης δεν μένει και πολύ σε αυτό, και καλά κάνει. Όσον αφορά την υπόθεση, αν και είναι κάτι που σίγουρα το έχεις ξαναδει από εδώ και από εκεί, εντούτοις εμπεριέχει αρκετά καλά στοιχεία, τα οποία φορτσάρουν κυρίως όταν ξεκινάει το κυνηγητό και η δράση. Yπάρχουν βέβαια και αρκετές τρύπες στο όλο εγχείρημα, γεγονός που μάλλον έρχεται αναμενόμενα, εξαιτίας της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης διευκόλυνσης των μικρών θεατών, στην παρακολούθηση μιας animation ιστορίας, η οποία στήνεται με βάση το παραδοσιακό moto, “μην σταματήσεις να πιστεύεις στα όνειρά σου”.

Ενδιαφέροντα είναι και τα ονόματα του πρωταγωνιστικού ζευγαριού, μιας που ο Tad, με καφέ καπέλο και επίθετο Jones (που αν δεν απατώμαι στην κακή, ελληνική μεταγλώτιση έχει αποδοθεί ως Stones, προφανώς για να διατηρήσει μια κάποια συνάφεια με το επάγγελμα του αρχαιολόγου), παραπέμπει ξεκάθαρα στον Indiana Jones, ενώ η Sara Lavrof, με το τζιν σορτσάκι και το εχμ, πλούσιο στήθος (λιγάκι υπερβολικό αν με ρωτάτε, για παιδικό animation), μάλλον αποτελεί το ισπανικό, ανιματζίδικο, alter ego της Lara Croft. Τι Sara, τι Lara…

Αν και οι προθέσεις είναι ξεκάθαρα καλές, και η όλη προσπάθεια αξιοπρεπής, παρόλα αυτά το ίδιο το animation, μάλλον μοιάζει περισσότερο με εκείνα τα ατυχώς κατασκευασμένα παιδικά, που τα πιτσιρίκια βλέπουν τα πρωινά του σαββατοκύριακου στην τηλεόραση, κάπως flat και άνοστο, ακόμα και υπό την επίρρεια του 3D, το οποίο μεταξύ μας, δεν προσδίσει και τίποτα στην ταινία. Αν εξαιρέσουμε τους εντελώς καρτουνίστικους τίτλους αρχής και κάνα δυο ακόμη στιγμές, στις οποίες έχουμε όμορφο, στουντιακό animation στο χέρι, η υπόλοιπη ταινία κάπου βαραίνει, εξαιτίας της απουσίας ενός πιο προσεγμένου αποτελέσματος. Ωραία τα χρώματα, ωραία η μουσική και οι ήρωες (ο παπαγάλος κλέβει την παράσταση με ευκολία), αλλά μια πιο κλασική, animation φόρμα, σίγουρα θα έδινε στην ταινία περισσότερους πόντους.

Κλείνοντας, να πούμε πως ούτε η μεταγλώτιση βοηθάει πολύ, μιας που πολλές χιουμοριστικές ατάκες, δεν γίνεται εκ των πραγμάτων να μεταφερθούν αυτούσιες στην γλώσσα μας, ενώ και από τις φωνές λείπει μια χαρακτηριστική σπιρτάδα, που διαφορετικά, θα απογείωνε τον Tad και την παρέα του. Πολύ θα θέλαμε να το δούμε στην original, ισπανική του γλώσσα.

Κατά τα άλλα, o «Tad, the lost explorer», είναι μια ταινία που συνίσταται για weekend απογεύματα, παρέα με τα παιδάκια, ανηψάκια, βαφτιστίρια ή οτι άλλο σε παιδάκι διαθέτετε και το οποίο σίγουρα θα περάσει τέλεια, με όλο αυτό το συνονθύλευμα χρωμάτων, χαρακτήρων και μουσικής. Όπως και να το κάνουμε ο Tad ο χαμένος εξερευνητής, είναι κλάσεις ανώτερος από την άλλη την κοντή με το καρέ, το σακίδιο και τον χάρτη. Ναι, ξέρεις πολύ καλά ποια λέω…

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ