Το Καταφύγιο – Take Shelter (2011)

...






 

Γράφει o Παύλος Σηφάκης

Σκηνοθεσία: Jeff Nichols
Σενάριο: Jeff Nichols

Πρωταγωνιστούν: Michael Shannon, Jessica Chastain, Shea Whigham

Διάρκεια: 120′
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Το «Καταφύγιο» είναι από αυτές τις ταινίες που επιχειρούν να αναμείξουν το δράμα με το είδος του θρίλερ και πετυχαίνει πανηγυρικά αν και ομολογουμένως το στοιχείο του δράματος είναι αυτό που έχει το πάνω χέρι στην προκειμένη περίπτωση.

Ο Κέρτις (Μάικλ Σάνον) βασανίζεται καθημερινά από οράματα και όνειρα που στοιχειώνουν τον ύπνο του. Βλέπει τρομαχτικούς τυφώνες να πλησιάζουν τη μικρή του πόλη και βλέπει βροχές και καταιγίδες να έρχονται- βροχές και καταιγίδες που στάζουν πετρέλαιο. Το πρόβλημα είναι πώς υπάρχει ιστορικό σχιζοφρένειας στην οικογένεια του Κέρτις καθώς η μητέρα του είχε διαγνωστεί με την ασθένεια τριάντα χρόνια πριν. Ο Κέρτις από τη μια φοβάται πώς τρελαίνεται, από την άλλη έχει πίστη στα τόσο αληθοφανή οράματά του και η πίστη του είναι τόσο δυνατή που ξεκινάει να κατασκευάζει ένα καταφύγιο στην πίσω αυλή του σπιτιού του, ένα καταφύγιο που μπορεί να σώσει ή να καταστρέψει την οικογένειά του.

Το «Καταφύγιο» είναι δύσκολο να εξηγηθεί εγκεφαλικά. Παρ’ όλα αυτά, άμα θέλει κανείς, μπορεί να βρει μεταφορές για την παγκόσμια οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων και τον κοινωνικό της αντίκτυπο. Το σενάριο αφήνει ανοιχτές τέτοιες ερμηνείες αλλά δίνει περισσότερη βάση στη συναισθηματική πτυχή της ιστορίας του. Παρακολουθούμε λοιπόν έναν άνθρωπο, ο οποίος επιχειρεί με κάθε τρόπο να κρατήσει την οικογένειά του ασφαλή από επερχόμενες καταστροφές αλλά στην πορεία αυτό που καταφέρνει είναι να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη σχέση του με τη γυναίκα του (Τζέσικα Τσαστέιν), την κόρη του, τον καλύτερό του φίλο και συνάδελφο και εν τέλει με όλη την μικρή κοινότητα καθώς όλοι τον παιρνούν για τρελό. Δικαιώνεται ως προφήτης ο Κέρτις στο τέλος ή πρόκειται απλά για έναν παρανοικό τύπο; Η ταινία κρατάει άσσους κρυμμένους στο μανίκι και δε σκοπεύω να σας κάνω spoilers. Προσωπικά πάντως βρήκα το τέλος απολύτως ικανοποιητικό.

Η σκηνοθεσία του Τζεφ Νίκολς είναι αργή και μεθοδική. Χρησιμοποιεί λίγα πλάνα και με τη βοήθεια της σκοτεινής φωτογραφίας δημιουργεί ατμόσφαιρα μουντή κι απειλητική, αντάξια δηλαδή της ιστορίας του. Η εκκίνηση της ταινίας είναι εντυπωσιακή και το τελευταίο μισάωρο γεμάτο σε δράση κι ένταση παρ’ όλα αυτά η μέση της ταινίας πάσχει λίγο από…δράμα. Ο Τζεφ Νίκολς μπορεί να χτίζει την ιστορία του αργά και μεθοδικά αλλά κάπου σε αυτό το μεθοδικό χτίσιμο χάνεται η δραματική ένταση. Πιστεύω ότι ο Νίκολς θα μπορούσε να έχει βάλει περισσότερο δυναμισό σε ορισμένες σκηνές ώστε να γίνει πιο σαφης και πιο έντονη η κάθοδος του Κέρτις στην παράνοια καθώς και η αρνητική τροπή που παίρνουν οι σχέσεις του με τους ανθρώπους γύρω του. Η χαμληών τόνων δεύτερη πράξη κάπου αρχίζει λίγο να κουράζει αλλά ευτυχώς το τέλος παίρνει φωτιά και αποζημιώνει.

Ο Μάικλ Σάνον δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία στο ρόλο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κρατήσει τα λογικά του και να προστατεύσει την οικογένειά του και θα ήθελα πάρα πολύ να τον δω στις Οσκαρικές υποψηφιότητες. Η Τζέσικα Τσαστέιν από την άλλη είναι η φωνή της λογικής και το ψύχραιμο παίξιμο λειτουργεί ως αντίβαρο σε αυτό του Μάικλ Σάνον.

Είπαμε, το «Καταφύγιο» περισσότερο βιώνεται ως εμπειρία παρά εξηγείται εγκεφαλικά. Περισσότερο στο είδος του δράματος, χρησιμοποιεί συχνά μερικές εντυπωσιακές post-apocalyptic θριλερικές σκηνές να ανεβάσει την ένταση. Στο τέλος μπορεί να βρεθείς να αναρωτιέσαι «Τι έγινε ακριβώς…;» και να προσπαθείς να βρεις διάφορες ερμηνείες, το σημαντικό όμως είναι ότι στην πορεία είδες μια συγκινητική ταινία για τους δεσμούς της οικογένειας και για την πίστη και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που αγαπάμε.
[hr]
Μια δεύτερη γνώμη γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη Jeff Nichols είναι ένα τελολογικό, ψυχολογικό και ολίγον από μεταφυσικό δράμα, που επικεντρώνεται γύρω από τη ζωή μιας οικογένειας στο αγροτικό Ohio. O ήρωας μαστίζεται από αποκαλυπτικά όνειρα μιας επικείμενης καταιγίδας, και αποφασίζει να επισκευάσει ένα καταφύγιο που βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού. Η ανάγκη να σώσει την οικογένειά του από μια μεταφυσική διαίσθηση τέλους, αποτελεί την κινητήρια δύναμη αυτού του ανεξάρητοτυ, φετινού διαμαντιού που σάρωσε τα βραβεία στα φεστιβάλ των Καννών και του Sundance. O Michael Shannon δίνει μια σαρωτική ερμηνεία που οδεύει για Oscar ενώ στο πλευρό του η Jessica Chastain λειτουργεί ως η ήρεμη δύναμη. Με σκηνοθετική λιτότητα, ανατριχιαστικό soundtrack, υποθεσιακή πρωτοτυπία και ένα απρόσμενο τέλος, το «Take Shelter» είναι σίγουρα η indie επιλογή της χρονιάς. Μη τη χάσετε.

 

 

Πού παίζεται

Iσχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (15-21 Δεκεμβρίου 2011)

ΚΕΝΤΡΟ

ODEON ΟΠΕΡΑ
Ακαδημίας 57
Τηλ.: 2103622683. Τηλ. Κρατ. 2106786000 Ηλεκτρ. κρατήσεις: www.odeon.gr & www.i-ticket.gr & 801-11-60000
ΑΙΘΟΥΣΑ 1 (DOLBY DIGITAL)
Πέμ.-Τετ.: 17.10/ 19.45/ 22.20

ΓΚΑΖΙ

GAZARTE
Βουτάδων 34 (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός), Γκάζι
Τηλ.: 2103460347
Πέμ.-Τετ.: 18.00/ 20.20/ 22.40

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ

ΔΑΝΑΟΣ
Λ. Κηφισίας 109 (ΜΕΤΡΟ Πανόρμου)
Τηλ.: 2106922655 Τηλ. αγορά εισιτηρίων με πιστωτική κάρτα στο τηλ. 2106922609.
ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμ.-Τετ.: 17.45/ 20.15/ 22.40

ΓΛΥΦΑΔΑ

ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος
Τηλ.: 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000 Αγορές εισ. με πιστ. κάρτα 8011160000 (σταθ.), 2106786000 (κιν.). Ηλεκτρ. κρατήσεις: www.odeon.gr
ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.40

 

Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Μαρίνα Μαθιουδάκη
    22 Δεκεμβρίου 2011 at 3:10 μμ - Reply

    Καταφύγιο. Θα μπορούσε να αποτελεί σύνθημα της εποχής καθώς εκφράζει αυτό που θα θέλαμε όλοι μας. Καταφύγιο σε τι; Στη δουλειά; Στον έρωτα; Στην οικογένεια; Στα χρήματα; Στην τέχνη; Σε μια εποχή που η κρίση είναι πρωτίστως ηθική που να βρει κανείς το καταφύγιο; Δε θα σταθώ καν ούτε στο αμφιλεγόμενο τέλος της ταινίας ούτε στο ψυχιατρικό μέρος της. Διότι δεν είναι αυτό η ταινία. Είπα προηγουμένως ότι η κρίση είναι πρωτίστως ηθική. Διότι κανείς δεν μπορεί να βρει αληθινό καταφύγιο πουθενά. Ποιος έχει την τύχη να κάνει μια δουλειά που πραγματικά να τον/την εκφράζει; Ποιος έχει μια οικογένεια που πραγματικά να τον/την δέχεται για αυτό που είναι; Ποιος έχει μια σχέση χωρίς να αισθάνεται ότι κάνει καθημερινά χιλιάδες υποχωρήσεις προκειμένου να μην είναι μόνος/μόνη; Κι αν τελικά η τέχνη αποτελεί το καταφύγιο του καθενός – με διαφορετικό τρόπο έκφρασης για τον καθένα – τελικά καλύπτει το κενό; Η γυναίκα του τού στάθηκε με έναν υπέροχο τρόπο. Τον πήρε από το χέρι για να τον βγάλει από την άβυσσο. Τελικά εκεί πρέπει να βρούμε καταφύγιο. Στις πραγματικές σχέσεις. Στους λίγους ανθρώπους που εμείς θα κατονομάσουμε ως δικούς μας ανθρώπους και που στο τέλος της καταιγίδας ή πιο απλά στο τέλος της μέρας θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν ό,τι κι αν γίνει. Στους ανθρώπους που θα μας κρατήσουν το χέρι κατά τη διάρκεια της καταιγίδας και τελικά θα βγουν μαζί μας στο φως.

  • ΣΧΕΤΙΚΑ