Η Αρπαγή 2 – Taken 2 (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Olivier Megaton
Σενάριο: Luc Besson, Robert Mark Kamen
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Famke Janssen, Maggie Grace, Leland Orser, Jon Gries, D.B. Sweeney, Luke Grimes
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Γαλλία

 

Τέσσερα χρόνια πέρασαν απ’ την πρώτη “Αρπαγή”, μια ταινία που παρά τα πολλά ψεγάδια της, πατούσε ικανά στο είδος της περιπέτειας. Ένα σίκουελ ήταν αναμενόμενο κι όπως δείχνουν οι εισπράξεις της πρώτης βδομάδας, η ανέλπιστη επιτυχία του πρώτου “Taken” όχι μόνο καλά κρατεί, αλλά είναι σίγουρο ότι θα ξεπεραστεί.

Στο πρώτο μέρος, ένα κύκλωμα απαγωγέων ανυποψίαστων τουριστριών έκανε το λάθος να απαγάγει την μοναχοκόρη του Μπράιαν Μιλς (Liam Neeson). Ο Μπράιαν όμως είναι πρώην πράκτορας της CIA και όπως καταλαβαίνεις τους βρήκε, τους μαχαίρωσε, τους πυροβόλησε, μέχρι και ηλεκροσοκ τους έκανε και πήρε πίσω τη κορούλα του. Που να ‘ξερε τότε ο καψερός ότι αδέρφια, ξαδέρφια, μπατζανάκηδες των νεκρών ορκίστηκαν πάνω απ’ το τάφο τους εκδίκηση. Έτσι το ταξίδι αναψυχής στη Κωνσταντινούπολη θα γίνει εφιάλτης, αφού αυτή τη φορά απαγάγουν τον ίδιο και τη γυναίκα του, ενώ ταυτόχρονα κυνηγούν τη κόρη του. Ο Μπράιαν όμως δε μασάει από αρπαγές κι έχει σπέσιαλ σκιλς, τα οποία διδάσκει και στη κόρη του, που άσπρη μέρα δε λέει να δει η κοπέλα. Το τέλος δε στο λέω, αλλά είναι μες στις ανατροπές και τις εκπλήξεις #not.

Είναι δύσκολο να προσδιορίσεις πού οφείλεται ακριβώς η επιτυχία της σειράς (και μιλάω για σειρά γιατί οι συζητήσεις για το τρίτο μέρος έχουν ήδη ξεκινήσει). Ίσως είναι ότι η ταύτιση είναι πιο εύκολη μ’ έναν ήρωα μεγάλο σε ηλικία που δεν είναι ο κλασσικός μπρατσαράς γκατζετάκιας πράκτορας, αλλά ένας πατέρας/σύζυγος που θα κάνει τα πάντα να προστατεύσει την οικογένεια του. Ίσως είναι ότι έχει μια απλότητα και μια αφέλεια την οποία δεν έχουν πλέον οι περισσότερες ταινίες του είδους που στηρίζονται σε εντυπωσιακές εκρήξεις και όμορφες παρτενέρ. Ίσως είναι κι ότι ο Luc Besson βρίσκεται πίσω απ’ το σενάριο και την παραγωγή. Ότι και να ’ναι έχεις την ίδια αίσθηση που είχες και με το πρώτο, ότι δηλαδή μολονότι έχει πολλές αδυναμίες είναι μια αξιοπρεπής περιπέτεια.

Η αρχική ιδέα της οικογενειακής βεντέτας που θέλει να εκδικηθεί τα αδικοχαμένα παλικάρια της είναι χιλιοφορεμένη και μπορεί να τραβάει για πολλά σίκουελ, επομένως δεν υπάρχει κάποιο ίχνος πρωτοτυπίας στην ιστορία. Το ενδιαφέρον έγκειται σε άλλα, όπως τη ψύχραιμη, χωρίς δραματικές εξάρσεις ερμηνεία του Νίσον, τα τεχνάσματα του πολυμήχανου ήρωα, αλλά και τις ενίοτε πιασάρικες ατάκες. Δεν έχει να προσθέσει κάτι νέο σε σχέση με το πρώτο μέρος, αλλά απ’ την άλλη δε πέφτει και πολύ χαμηλότερα αυτού. Αν μη τι άλλο η δράση είναι διαρκής και η ταινία κυλάει γρήγορα κι ευχάριστα αν είσαι φαν του είδους. Επίσης, το αστραπιαίο μοντάζ στις σκηνές μάχης βοηθάει στη δημιουργία ενός κάποιου στιλ, ενώ στη πραγματικότητα κρύβει αποτελεσματικά την αδυναμία του εξηντάρη πλέον Νίσον να ανταπεξέλθει σε σκηνές δράσης.

Η “Αρπαγή 2” είναι από τις ταινίες που δε χρειάζεται να διαβάσεις κριτικές για να αποφασίσεις αν θα τη δεις ή όχι. Αν σου άρεσε το πρώτο μέρος, σίγουρα θα απολαύσεις και τη συνέχεια του. Είναι λίγο σαν b-movies που βάζει αργά το Star και τις πετυχαίνεις ενώ κάνεις ζάπινγκ– “Νομίζω το ’χω δει… αλλά ας τ’ αφήσω λίγο ακόμα”.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ