Τακούνια … Σε Μυστική Αποστολή – So Undercover (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Tom Vaughan
Σενάριο: Allan Loeb, Steven Pearl
Πρωταγωνιστούν: Miley Cyrus, Jeremy Piven, Mike O’Malley
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Audio Visual

 

Θα ήθελα, έστω για μία ημέρα, να μπορώ να μπω στο κεφάλι ενός διανομέα ταινιών. Και για την ακρίβεια, στο κεφάλι αυτού που αποφάσισε πως είναι καλή ιδέα να διανείμει τη νέα ταινία της Μάιλι Σάιρους στις ελληνικές αίθουσες. Τι να σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος άραγε; Μήπως είμαι εγώ ο αδαής της υπόθεσης; Μήπως η Μάιλι Σάιρους έχει στην Ελλάδα μια τόσο μεγάλη και αφοσιωμένη fan-base, η οποία είναι διατεθειμένη να στηρίξει οποιοδήποτε πόνημα του ειδώλου της, ακόμη κι αν πρόκειται για το απαράδεκτο από κάθε άποψη «Τακούνια Σε Μυστική Αποστολή»;

Καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται και μόνο από τον τίτλο (ο αγγλικός τίτλος αυτή τη φορά – “So Undercover” – είναι το ίδιο απαράδεκτος με την ελληνική του μετάφραση). Η ταινία είναι μια πολύ χειρότερη βερσιόν του «Μις Με το Ζόρι» (η Σάντρα Μπούλοκ έχει ένα κωμικό ταλέντο που η Σάιρους ούτε στα όνειρά της δεν κατέχει), πασπαλισμένη με ολίγον τι από “21 Jump Street”.

Και για του λόγου το αληθές: Η Μάιλι Σάιρους υποδύεται τη Μόλι, μια σκληροτράχηλη (πςς!) private investigator, η οποία προσεγγίζεται από το FBI προκειμένου να πάει undercover στο κολλέγιο, να διεισδύσει σε μία αδελφότητα και να ξεσκεπάσει μία σπείρα Γεωργιανών μαφιόζων! Θέλεις να συνεχίσω; Δεν έχει σημασία, θα συνεχίσω ούτως ή άλλως…
Το βασικό «αστείο» της ταινίας είναι φυσικά κλεμμένο από το «Μις με το Ζόρι» και έχει να κάνει με τη «σκληροτράχηλη» Μόλι, να προσπαθεί να περάσει ως κολλεγιακή χαζογκομενίτσα και να συνυπάρξει με τις υπόλοιπες κολλεγιακές χαζογκομενίτσες της αδελφότητας Κάπα Κάπα Ζήτα. Έχοντας στο μυαλό την εικόνα που πουλάει όλα αυτά τα χρόνια η Μάιλι Σάιρους, δε φανταζόταν κανείς ότι αυτό θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο αλλά να που η ταινία βασίζεται σε αυτό ακριβώς το γελοίο premise.

Η ίδια η Σάιρους είναι απαράδεκτη ηθοποιός, δε σε πείθει ούτε για ένα λεπτό (για σκληροτράχηλη τουλάχιστον, γιατί για χαζογκομενίτσα, η αλήθεια είναι πως είναι άκρως πειστική) και το όλο της παρουσιαστικό, από το στήσιμο μέχρι την ερμηνεία είναι άχαρο και άκρως ενοχλητικό. Το χιούμορ της ταινίας είναι ανύπαρκτο και υποτιμά ακόμα και το σαχλο-εφηβικό κοινό στο οποίο απευθύνεται. Μόνο δύο-τρεις ατάκες διασώζονται από όλο το σενάριο, κατά τ’ άλλα, το γέλιο δε βγαίνει με τίποτα. Η σκηνοθεσία είναι από κακή εώς ανύπαρκτη με κάποιες σκηνές δράσης και κυνηγητών να προκαλούν γέλιο με την προχειρότητα και την ατσουμπαλοσύνη τους. Ακόμα και η διεύθυνση φωτογραφίας εδώ πέρα είναι για γέλια (π.χ. κάτι φωσφοριζέ μπλε τόνοι, οι οποίοι υποτίθεται ότι θέλουν να «περάσουν» ως φεγγαρόφως), γεγονός αξιοθαύμαστο αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και μέτριες αμερικάνικες παραγωγές διαπρέπουν τουλάχιστον στους τεχνικούς τομείς.

Δε θεωρώ ότι υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για τον οποιοδήποτε να δει αυτή την ταινία. Ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί φαν της Μάιλι θα υποφέρανε από τα άπειρα face-palms που προκαλεί το έργο. Συνήθως αποφεύγω να κάνω τέτοιου είδους προτροπές (ποιός είμαι εγώ να παροτρύνω τον οποιοδήποτε να δει ή να μη δει μία ταινία;), αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορώ να πω με βεβαιότητα πως όσος περισσότερος κόσμος αποφύγει αυτό το κατασκεύασμα, τόσο καλύτερο για τον κόσμο. Είναι μία απ’ αυτές τις περιπτώσεις που μπορείς να κρίνεις μία ταινία από τον τίτλο της και όταν ο τίτλος είναι «Τακούνια Σε Μυστική Αποστολή», οφείλεις να τρέξεις όσο πιο μακριά γίνεται από την κινηματογραφική αίθουσα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ