Ταξισυνειδησία – Η Άγνωστη Iστορία Tου Ελληνοαμερικανικού Ριζοσπαστισμού (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Κώστας Βάκκας
Σενάριο/Έρευνα: Κωστής Καρπόζηλος
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: New Star

 

Το ιστορικό ντοκιμαντέρ Ταξισυνειδησία – η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού φέρνει στο προσκήνιο μία ξεχασμένη σελίδα της ελληνικής μεταναστευτικής εμπειρίας στην Αμερική: την παρουσία των μεταναστών στο ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα των Ηνωμένων Πολιτειών και τη διαδρομή της ελληνοαμερικανικής αριστεράς από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τα χρόνια των Μακαρθικών διώξεων.

Ο Κώστας Βάκκας καταπιάνεται με ένα αρκετά ενδιαφέρον, αλλά και άγνωστο παράλληλα στους περισσότερους Έλληνες, θέμα αυτό της πορείας του ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος των Ελλήνων της Αμερικής από τις αρχές του 1880, όταν και έφτασαν και οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική, και τους ακολουθεί καθ’ όλη την διάρκεια της περιόδου της μεγάλης ύφεσης της δεκαετίας του ’20 ως και την κατά κράτος επικράτηση του Μακαρθισμού την δεκαετία του ‘50.

Το ντοκιμαντέρ περιέχει σπάνιο αρχειακό υλικό όπως κείμενα, γράμματα, τραγούδια, εφημερίδες, φωτογραφίες, αλλά και μοναδικό υλικό από κινηματογραφικές καταγραφές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος τα οποία σίγουρα δύσκολα κάποιος θα καταφέρει να ξαναδεί. Το θέμα είναι όμως ότι η “Ταξισυνειδησία” δεν έχει κινηματογραφική “συνείδηση” και κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Γυρισμένο ως, το λιγότερο το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, τηλεοπτικό ρεπορτάζ δεν έχει κάτι να ιντριγκάρει τον θεατή να το απολαύσει σε κάποια σκοτεινή αίθουσα. Τα στοιχεία, οι πληροφορίες και οι συνεντεύξεις δίνονται με ένα τέτοιον τρόπο που μοιάζει λες και κάποιος έχει ανοίξει ένα βιβλίο ιστορίας και σου διαβάζει τα γεγονότα.

Το όποιο ενδιαφέρον του ντοκιμαντέρ χάνεται εύκολα, όσο κι αν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει και να μάθει περισσότερα το ριζοσπαστικό κίνημα τότε. Με αυτό τον τρόπο απευθύνεται περισσότερο στους ήδη μυημένους και σκληροπυρηνικούς οπαδούς του κινήματος που δεν τους ενδιαφέρει να δουν κάτι ωραίο κινηματογραφικά, παρά να μάθουν τα γεγονότα. Δυστυχώς όμως έτσι το ντοκιμαντέρ χάνει την μισή του υπόσταση, η οποία είναι εξίσου σημαντική όπως και η καταγραφή, και η ανάλυση, των γεγονότων.

Η “Ταξισυνειδησία” θα μπορούσε κάλλιστα να παιχτεί κάποιο απόγευμα στο πρόγραμμα της ΕΤ3 και πάλι θα το περνούσες για κάποιο ρεπορτάζ κάποιας εκπομπής αφιερωμένη σε αυτό το θέμα, χωρίς να καταλάβεις ότι πρόκειται για κάτι το οποίο έχει προγραμματιστεί να παιχτεί στους κινηματογράφους. Και η αλήθεια είναι πως θα το προτιμούσα καλύτερα έτσι.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ