Ο Tarantino προτείνει εκδίκηση!

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Η ανάγκη για εκδίκηση σύμφωνα με τους ψυχολόγους είναι ένα ακραίο συναίσθημα, μια κατάσταση που προκαλεί ανησυχία και φθόνο προς το άλλο χωρίς να προσδίδει κάτι στην ψυχική υγεία ή στο κλείσιμο των ανοιχτών πληγών. Επίσης οι πνευματικοί άνθρωποι που καθοδηγούνται και διαμορφώνουν την συμπεριφορά του από τα διδάγματα της θρησκείας , και πιο συγκεκριμένα του χριστιανισμού δεν εκδικούνται γιατί αυτό είναι ενάντια στα πιστεύω τους.

Όμως από την αρχή της δραματικής τέχνης, η εκδίκηση υπάρχει σαν έννοια και εκφράζεται μέσα από τις αρχαίες τραγωδίες. Στην τριλογία του Aισχύλου «Aγαμέμνων» για παράδειγμα, ο γιος του Aγαμέμνονα Oρέστης εκδικείται (για το φόνο του πατέρα του) σκοτώνοντας τη μάνα του. Στο σύγχρονο σινεμά την επιβολή δικαίου με αυτοδικία έχουν πραγματευτεί μεγάλοι σκηνοθέτες όπως ο Pedro Almodóvar, ο Chan-wook Park, ο Francis Ford Coppola και ο Lars Von Trier. Και πιο εξόφθαλμα απ’ όλους ο Quentin Tarantino!

Ο Quentin Tarantino έχει αναγάγει την εκδίκηση σε τέχνη. Από την πρώτη του κιόλας ταινία, το Reservoir Dogs, όπου ο Michael Madsen κόβει το αυτί του αστυνομικού υπό τον ήχο του Stuck in the Middle With You, έχει φανερώσει τις κινηματογραφικές του προθέσεις. Για τον σεναριογράφο-σκηνοθέτη-ηθοποιό και εξαιρετικό μουσικό επιμελητή, η εκδίκηση είναι όπως λέει και μια λαϊκή παροιμία ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

Στο Pulp Fiction, μια από τις καλύτερες ταινίες του που είναι και η πιο ευρέως αποδεκτή, ο Bruce Willis επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος με μια τεράστια κατάνα για να σκοτώσει αυτούς που τον υπέβαλαν σε S&M βασανιστήρια, μόνο και μόνο για να το προλάβει ο Ving Rhames που με ένα όπλο πυροβολεί το βιαστή μου λέγοντας την θεϊκή ατάκα «I’ma get medieval on your ass».

Στις μετέπειτα ταινίες του και ειδικά μετά την πρώτη “τριλογία” που έκλεισε με το Jackie Brown η εκδίκηση είναι ακόμα πιο απενοχοποιημένη. Θέτοντας την ως βασικό άξονα των σεναρίων του και δομώντας την πλοκή πάνω σ’ αυτό φροντίζει να παρουσιάσει πολύ γραφικά την φρίκη και τις εγκληματικές ενέργειες που βιώνει ο πρωταγωνιστής για να δικαιολογήσει την μετέπειτα ανάγκη του για εκδίκηση.

Μάλιστα η περιγραφή αυτών των αποτρόπαιων πράξεών των όποιων βασανιστών, είναι είναι τόσο πετυχημένη που ταυτίζει τον θεατή με το θύμα-πρωταγωνιστή για να τον γεμίσει μίσος και φθόνο. Το οποίο συναίσθημα στη συνέχεια μετουσιώνει σε μια επίσης εγκληματική πράξη. Θα έλεγε κανείς ότι η μνησικακία που κατά τους ψυχολόγους θεωρείται ψυχοφθόρα στον πρωταγωνιστή του Tarantino, είτε αυτός είναι η Νύφη (Kill Bill) είτε μια Εβραία (Inglourious Basterds) είναι δημιουργική αφού οι χαρακτήρες οργανώνουν ολόκληρο σχέδιο για να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Στις ταινίες του η τελική εκδίκηση, που είναι και συνήθως η κατακλείδα του σεναρίου του, εκτός του ότι είναι απαραίτητη για το συναισθηματικό κλείσιμο του ήρωα, εκφράζεται ως μια λύτρωση. Σαν να επέρχεται μια δικαιοσύνη που αποκαταστεί την τάξη πραγμάτων, πολλές φορές λυρικά και χωρίς την βοήθεια κάποιου αόρατου χεριού ή θεϊκής δύναμης όπως γινόταν στις αρχαίες τραγωδίες. Είναι τόσο απαραίτητη στο ντετερμινιστικό φιλμικό σύμπαν του Τarantino που φαίνεται καθόλα ηθικά αποδεκτή.

Ο Tarantino λοιπόν εκδικείται χωρίς να υπάρχει αύριο και μάλιστα με πολύ βίαιο τρόπο και έχει πάρει ήδη ένα Oscar, 2 υποψηφιότητες, 2 χρυσές σφαίρες και πολλά ακόμη βραβεία γι’ αυτό. Και το κοινό και οι κριτικοί τον λατρεύουν. Γιατί όπως είπε και ο μεγάλος φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε «Μια μικρή εκδίκηση είναι ανθρωπινότερη από καθόλου εκδίκηση.»

Ευχόμαστε στον Tarantino ένα ακόμα Oscar με την ευκαιρία του Django Unchained

 Διαβάστε εδώ όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

 

To Django Unchained βγαίνει στους κινηματογράφους από 17 Ιανουαρίου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ