Teddy Bear (2012)

Η ιστορία του Teddy Bear είναι μια ιστορία για τη σεξουαλική και τη συναισθηματική ενηλικίωση.







Σκηνοθεσία: Mads Matthiesen
Σενάριο: Mads Matthiesen, Martin Zandvliet
Πρωταγωνιστούν: Kim Kold, David Winters, Lamaiporn Hougaard
Διάρκεια: 92’
Χώρα: Δανία
Διανομή: Strada Films

 

Ο Ντένις, ένας 38χρονος bodybuilder μένει με την μητέρα του σε κάποιο προάστιο της Κοπεγχάγης και δεν είχε ποτέ του κορίτσι. Όταν ο θείος του παντρεύεται μια Ταϋλανδέζα, αποφασίζει να αναζητήσει την τύχη του ταξιδεύοντας στην Πατάγια, μια που η αγάπη φαντάζει ευκολότερη στην Ταϊλάνδη. Λέει ψέματα στη μητέρα του ότι θα πάει στην Γερμανία, όμως μην έχοντας ταξιδέψει ξανά, παθαίνει πολιτισμικό σοκ φτάνοντας στον προορισμό του. Η αυθάδης συμπεριφορά των κοριτσιών στην Ταϋλάνδη θα καταφέρει καίρια πλήγματα στις πεποιθήσεις του για την αγάπη. Τη στιγμή που είναι έτοιμος να χάσει κάθε ελπίδα, συναντά απροσδόκητα την Τόι.

Η ιστορία του Teddy Bear είναι μια ιστορία για τη σεξουαλική και τη συναισθηματική ενηλικίωση. Ο πρωταγωνιστής που είναι bodybiulder και στην πραγματική του ζωή δεν στερείτε σε τίποτα από οπτικό ανδρισμό. Αυτό όμως δεν συμβαδίζει με την προσωπικότητα του. Παρότι η μητέρα του είναι τόσο μικροσκοπική όπως μας δείχνει ο σκηνοθέτης στα αρκετά πλάνα που οι δύο χαρακτήρες συνυπάρχουν στην οθόνη, τον υποδουλώνει με τη συμπεριφορά της. Είναι περιοριστική και αυστηρή, συμβάλλοντας έτσι στην αδυναμία του να απεξαρτητοποιθεί από την μητρική στέγη και υποτίθεται θαλπωρή.

Η ζωή του που στην Δανία φαίνεται βαρετή, διαδικαστική και μέσα σε μια ρουτίνα, θα αλλάξει όταν θα ταξιδέψει στη Ταϊλάνδη. Το εξωτικό της τοποθεσίας και η εντελώς διαφορετική νοοτροπία των ανθρώπων και ειδικότερα της Τοι είναι δοσμένα έτσι ώστε να δείξουν την αντιδιαστολή ενός ανατολίτικου πολιτισμού σε σχέση με τον καθωσπρεπισμό της βόρειας Ευρώπης.

Εδώ το ταξίδι θα μπορούσε και να είναι και συμβολικό και να αφορά της αποδέσμευση τον γιου από το οιδιπόδειο σύμπλεγμα που τον διακατέχει μέσω συγκεκριμένων παράτολμων εμπειριών. Είτε όμως το δούμε μ’ αυτό το τρόπο είτε όχι η φωτογραφία της ταινίας είναι εκπληκτική και χωρίς να υποκύπτει στους καρποσταλικούς πειρασμούς της Ταϊλάνδης, μεταδίδει την αλλαγή που βιώνει ο ήρωας μέσα από το ταξίδι του.

Το νόημα όμως του κάθε ταξιδιού είναι και η επιστροφή στην πραγματικότητα και η ουσιαστική ενσωμάτωση των κεκτημένων απ’ αυτό. Και εδώ ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει την ιστορία του με ρεαλιστική ψυχραιμία και συναισθηματική διέγερση και σ’ αυτό βοηθάνε πολύ οι εσωτερικές αλλά απολύτως άρτιες ερμηνείες των πρωταγωνιστών του και ιδίως του ίδιου του Tebby Bear, Kim Kold.

Ίσως η αποκοπή από τον ομφάλιο ορό να είναι απαραίτητη σε νεώτερη ηλικία αλλά εδώ ο πρωταγωνιστής μας αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σωστή ηλικία. Η ηλικία είναι συναισθηματική κατάσταση και οι πράξεις που τη διαδέχονται είναι τόσο τυχαίες όσο η ετοιμότητα μας να τις διαχειριστούμε.

Η ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο περασμένο φεστιβάλ του Sundance και πήρε και το βραβείο κοινού στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ