Θανάσιμα Εργαλεία: Πόλη των Οστών – The Mortal Instruments: City of Bones (2013)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Harald Zwart
Σενάριο: Jessica Postigo, βασισμένο στο βιβλίο της Cassandra Clare
Πρωταγωνιστούν: Lily Collins, Jamie Campbell Bower, Robert Sheehan, Kevin Zegers
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Από τότε που το «Twilight Saga» έριξε αυλαία και μας κούνησε μαντήλι, τα στούντιο προσπαθούν απεγωνσμένα να καλύψουν το εμπορικό κενό που άφησε, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες νεαρά κορίτσια περιμένουν το επόμενο περιπετειώδες ρομάντζο με έφηβες ηρωίδες οι οποίες βασανίζονται από αμείλικτα, δραματικά ερωτήματα του τύπου «να διαλέξω τον ξανθό παίδαρο, ή τον μελαχρινό». Κάποια απ’ αυτά τα έργα είναι ανυπόφορα (βλ. το ίδιο το “Twilight” κατ’ αρχήν), ενώ κάποια άλλα έχουν υπόβαθρο και σοβαρότερες προθέσεις και καταφέρνουν να κερδίσουν κοινό και κριτικούς (βλ. “Hunger Games”). Και ύστερα, υπάρχουν ταινίες σαν την «Πόλη Των Οστών» οι οποίες πλαγιοδρομούν κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ύπαρξης και ανυπαρξίας, χασμουρητού και λανθάνοντος ενδιαφέροντος.

«Η Πόλη Των Οστών» δανείζεται (βλ. κλέβει) από “Harry Potter” και “Twilight”, μέχρι “True Blood” και… “Star Wars”! Είναι αδύνατο να παρακολουθήσεις την ταινία χωρίς να αναπηδάς αγανακτισμένος διακρίνοντας ξεκάθαρα τα δεκάδες δανεικά κομμάτια που συμπληρώνουν το κιτσάτο μωσαϊκό της. Από ένα μεσαιωνικό κάστρο-πανεπιστήμιο που θυμίζει Χόγκουαρτς μέχρι σημεία στην πλοκή που βρωμάνε… Darth Vader, η «Πόλη Των Οστών» κλέβει ασύστολα και, παρόλο που φαίνεται να το διασκεδάζει, αυτο το παζλ αναφορών της στερεί το τίτλο ενός έργου με ολοκληρωμένο «κόσμο». Η πρωταγωνίστρια του έργου είναι η 15χρονη Κλαρι Φρέι, η οποία στην πρώτη της έξοδο στο κλαμπ «Πανδαιμόνιο», γίνεται μάρτυρας ενός φρικιαστικού φόνου που μόνη αυτή φαίνεται να είδε. Ο άνθρωπος που διέπραξε το φόνο ονομάζεται Τζέις και ειναι ένας γοητευτικός νέος με αγγελική μορφή, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι «Κυνηγός Σκιών» με αποστολή να σκοτώνει «Δαίμονες». Λίγο αργότερα δε, Η Κλαρί θα ανακαλύψει ότι η μητέρα της, η οποία ήταν κι αυτή στο παρελθόν Κυνηγός Σκιών έχει πέσει θύμα απαγωγής από έναν μυστηριώδη άντρα ονόματι Βάλενταιν.

Η Λίλι Κόλινς (“Mirror, Mirror”) στο ρόλο της Κλαρί φέρνει μία ζωντάνια και μια χαριτωμενιά σε ένα χαρακτήρα που είναι μάλλον προχειρογραμμένος. Αλλά η κόρη του Φιλ Κόλινς, χωρίς να είναι κανένα σπουδαίο ερμηνευτικό ταλέντο, τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από την Κρίστεν Στιούαρτ στο “Twilight”, της οποίας το συνεχώς μισάνοιχτο στόμα σε έκανε να σκέφτεσαι μήπως η κοπέλα πάσχει από κάποια μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Ο Τζέιμι Κάμπελ Πάουερ (“Twilight”) στο ρόλο του Τζέις είναι ικανοποιητικός στο ρόλο του και παρ’όλο που η φάτσα του φέρνει στο μυαλό ολίγον τι από drag queen, περιφέρει την ωραιοπάθειά του με μία δόση καλοδεχούμενης ειρωνείας και αυτοσαρκασμού. Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ της Κλαρί, του Τζέις και του Σάιμον (του παιδικού φίλου της Κλαρί που είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της) καταλήγει πάντως να είναι το πιο αδύναμο σημείο της ταινίας. Πάνω που η πλοκή πάει λίγο να κινηθεί – τσουπ! – ξαφνικά η ταινία κάνει ένα διάλειμμα 20 λεπτών προκειμένου η Λίλι Κόλινς να σαλιαρίσει λίγο με τον έναν και λίγο με τον άλλο – να δει η κοπέλα ποιός της κάθεται καλύτερα! γουρούνι στο σακί θα πάρει; Σε αυτό το διάστημα, όλο το υποτιθέμενο momentum που έχτιζε η ταινία επί μία ώρα πάει στο βρόντο και η όποια αίσθηση κινδύνου εξανεμίζεται. Είναι επίσης σε αυτές τις σκηνές σαλιαρίσματος που αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο η αίσθηση ρομαντικού κιτς η οποία υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Κάθε φορά που η πλοκή διακόπτεται προκειμένου να εκτυλιχτούν στην οθόνη ασήμαντα ερωτικά καβγαδάκια, νιώθεις ότι οι συντελεστές σχεδόν προσπαθούν να παρωδήσουν τη γελοιότητα του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους.

«Η Πόλη Των Οστών», σε αντίθεση με το “Twilight”, δεν είναι αντιπαθητική ταινία. Κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τα περσινά «Όμορφα Πλάσματα». Κιτς, μη πρωτότυπη και χωρίς έναν ολοκληρωμένο, καλοστημένο κόσμο να μας συστήσει, αλλά ταυτόχρονα ανεπαίσθητα ευχάριστη, με μικρές ανατροπές στην πλοκή που κρατάνε το ενδιαφέρον και με μία εσάνς χιούμορ και ελαφρότητας. Αυτή η ελαφρότητα και αυτό το κιτς όμως είναι ταυτόχρονα κρατάνε καθηλωμένη την ταινία και «σαμποτάρουν» τον απειλητικό, γοτθικό κόσμο που προσπαθεί να στήσει. Σε μια σκηνή προς το τέλος, ο Τζέις εξηγεί στην Κλαρί πως υπάρχουν ορισμένα μουσικά διαστήματα στα οποία οι δαίμονες είναι “αλλεργικοί” και πως τα κομμάτια του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ ήταν γεμάτα από τέτοια διαστήματα. «Ο Μπαχ δηλαδή ήταν Κυνηγός Σκιών!» συνειδητοποιεί η Κλαρί με θαυμασμό και στο άκουσμα αυτής της υπέροχα εξωφρενικής ατάκας, εσύ δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να χειροκροτήσεις ή να αποχωρήσεις από την αίθουσα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ