The Amazing Spiderman 2 (2014)

...






 

Γράφει ο Γιάννης Μόσχος


Σκηνοθεσία: Marc Webb
Σενάριο: Alex Kurtzman, Roberto Orci, Jeff Pinkner, James Vanderbilt
Πρωταγωνιστούν: Andrew Garfield, Emma Stone, Dane DeHaan, Jamie Foxx
Διάρκεια: 142’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

 

the-amazing-spiderman-2-new-posterΖούμε ξεκάθαρα στον αιώνα των ταινιών με σούπερ ήρωες. Το φαινόμενο ξεκίνησε δειλά-δειλά το 2000 με το πρώτο X-Men, και έκτοτε ποτέ δεν κοίταξε ποτέ πίσω για να καθιερωθεί οριστικά στην κορυφή με το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Πλέον όποια ταινία του είδους κυκλοφορεί σπάει με ευκολία το ρεκόρ εισπράξεων του μήνα που βγαίνει στις αίθουσες, και όλα δείχνουν πως είμαστε ακόμη στην αρχή. Καθώς όμως έρχεται η εμπορική επιτυχία, όλες αυτές οι ταινίες «σοβαρεύουν» και γίνοται όλο και πιο επικές, μπαίνοντας σε μια φόρμα που ξεκίνησε από την τριλογία Batman του Christopher Nolan. Δηλαδή προφανώς και περνάς μαζί τους αλλά έχουν εξελιχθεί σε ένα συγκεκριμένο προϊόν με τη δομή να είναι δεδομένη και να ξέρεις τί περίπου να περιμένεις. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλοι οι σούπερ ήρωες που βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη ξεπήδησαν από κάποια σελίδα κόμικ, και ποια ήταν η τελευταία φορά που μπορούμε να πούμε ότι συνέβη κάποια πιστή μεταφορά που να μη δίνει έμφαση στο πώς θα κάνει τα πάντα πιο πιστευτά αλλά να αφήνεται στο fun του κόμικ; Θα πρέπει να πάμε πίσω στο 2006 και το «Superman Returns» του Bryan Singer για να βρούμε ένα τέτοιο παράδειγμα. Ε τώρα λοιπόν σε αυτή τη μικρή πλην τίμια λίστα ταινιών προστίθεται και το «The Amazing Spider-Man 2».

Το «The Amazing Spider-Man» ήταν μια περίεργη ταινία, αφού δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από το τέλος της τριλογίας του Sam Raimi με τον Tobey Maguire και τέθηκε το ερώτημα τί παραπάνω έχει να προσφέρει για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Η αλήθεια είναι ότι σε επίπεδο πλοκής δεν ενθουσίασε, αφού το origin story είναι πασίγνωστο και στήθηκε πολύ καλύτερα στην πρώτη ταινία του Raimi, και ο Lizard δεν εντυπωσίασε ως villain μένοντας απλώς στη δυναμή του. Δύο χρόνια μετά τον έχουμε ξεχάσει. Εκεί που έκανε όμως τη διαφορά ήταν στο ζευγάρι Peter Parker-Gwen Stacy, με τους Andrew Garfield και Emma Stone να διαθέτουν τόσο εκρηκτική χημεία που να αρκεί για να κουβαλήσει ολόκληρη την ταινία. Τώρα πια οι δύο τους είναι ζευγάρι και στην πραγματικότητα, και μαζί με τον Marc Webb στη σκηνοθεσία επιστρέφουν για τις νέες περιπέτειες του Ανθρώπου-Αράχνη, απαλλαγμένοι αυτή τη φορά από τους περιορισμούς οποιαδήποτε origin.

Ένας από τους κινδύνους του «Amazing Spider-Man 2» ήταν εξαρχής να μην μπλέξει τους πολλούς villain του όπως έκανε το «Spider-Man 3». Ο βασικός κακός είναι ο Electro του Jamie Foxx, αλλά πίσω από αυτόν υπάρχει ο Harry Osborne που εξελίσσεται σε Green Goblin (Dane DeHaan), καθώς και ο Rhino του Paul Giamatti. Υπάρχουν πολλά story να βαραίνουν την υπόθεση, παρόλα αυτά ο Webb καταφέρνει να βρει μια σωστή ισορροπία και η ταινία στέκεται στο ύψος της. Δεν υπάρχει ποτέ σύγχυση για το ποιος είναι ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τρίτος τη τάξει villain, και όλα λειτουργούν σαν ένα special σειράς κινουμένων σχεδίων του Σαββατοκύριακου. Και προς τη δομή, αλλά και ως προς τη διαχείριση του περιεχομένου.

Από εκεί και πέρα όμως το καθαρό επίκεντρο της ταινίας είναι η σχέση του Peter με την Gwen, με τις σκηνές των δύο να είναι κάτι ξεχωριστό, πολύ πιο κοντά σε κομεντί παρά στο υπερηρωικό υλικό. Η χημεία Garfield-Stone διαθέτει πολλαπλά επίπεδα αφού είναι εμφανές ότι πίσω από τις ερμηνείες τους υπάρχει ένα role-play της αληθινής τους σχέσης και είναι υπέροχο να τους βλέπεις μαζί. Η σκηνή που μοιράζονται πριν την πρώτη επίθεση του Electro σχηματίζει στο πρόσωπό σου ένα άβολο χαμόγελο ευτυχίας, ενώ η σκηνή πάνω στη γέφυρα είναι ανθολογίας, με τους δύο να παίζουν υποσυνείδητα ένα εντελώς δικό τους κλασικό ρομάντζο μακριά από αράχνες και αστραπές. Ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές όμως ο Spider-Man έχει πολλή δουλειά για να υπερασπιστεί την Νέα Υόρκη, με τις μάχες να είναι αρκετές και εκτεταμένες.

Καταρχάς ο Electro είναι από τη φύση του λόγω των ικανότητών του ένας ενδιαφέρων villain, και με τη βγαλμένη από κόμικ ερμηνεία του Foxx αποκτά το απαραίτητο background για να γίνουν κατανοητά τα κίνητρά του. Οι μάχες του με τον Spider-Man είναι καταπληκτικές και απενεχοποιημένα κομιξάδικες, με το CGI να θυμιζει περισσότερο κινούμενα σχέδια κι τη μουσική να μην είναι λυρική και πομπώδης αλλά… dubstep. Και αυτό δεν είναι κάτι κακό όπως θεωρούν αρκετοί τα τελευταία χρόνια, αφού το καθαρά οπτικό κομμάτι είναι εντυπωσιακό με το μπλε χρώμα να κυριαρχεί σε κάθε του απόχρωση, και οι χορογραφίες στον αέρα σου κόβουν την ανάσα και βγάζουν το παιδί από μέσα σου. Ο DeHaan είναι ακριβώς ο Harry Osborne, τόσο με τη στολή του Green Goblin όσο και χωρίς αυτή, και ήδη έχουμε ξεχάσει τον James Franco. Πάρε τους Garfield, Stone και DeHaan σε μια teen movie και έχεις κάτι κλασικό στο χώρο που θα μνημονεύεται για χρόνια. Όσο για τον Rhino, λειτουργεί κυρίως ως teaser για τη συνέχεια, και κάνει πολύ καλά αυτή τη δουλειά του.

Το τέλος της ταινίας είναι συναισθηματικά φορτισμενο και όσοι ξέρουν την ιστορία από τα κόμικ μάλλον έχουν καταλάβει για τί μιλάμε, αλλά η αποδοση της ΣΚΗΝΗΣ γίνεται αριστοτεχνικά και δεν πέφτει στην παγίδα να αλλάξει την ιστορία. Και τώρα για τη συνέχεια έχουμε όλους τους εχθρούς του Spider-Man να ενώνουν τις δυνάμεις τους υπό την αιγίδα των Sinister Six, και από το πουθενά αυτό εδώ το reboot αρχίζει και μας απασχολεί σοβαρά. Ο Spider-Man του Marc Webb είναι φρέσκος, έχει καυστικό χιούμορ που δεν το χάνει ποτέ, είναι άβολος και δεν ντρέπεται να το κρύψει, και τέλος πάντων είναι ένας σούπερ ήρωας που φωνάζει ανερυθρίαστα την προέλευσή του από τα κόμικ.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ