Ο Μπάτλερ – The Butler (2013)

...
Ο Μπάτλερ – The Butler (2013) κριτική






 

Γράφει ο Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Lee Daniels
Σενάριο: Danny Strong, (βασισμένο στο άρθρο του) Wil Haygood
Πρωταγωνιστούν: Forest Whitaker, Oprah Winfrey, John Cusack, Cuba Gooding Jr, Lenny Kravitz, Robin Williams
Διάρκεια: 132’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Village

 

PosterΌταν το 2012 ο Lee Daniels είχε σκηνοθετήσει στο “The Paperboy” την Nicole Kidman και τον John Cusack στην, ίσως, πιο βρώμικα πρόστυχη σκηνή της καριέρας τους, είχε καταφέρει μέσα στην διάρκειά της, να αποδώσει όλο το νόημα της ωμής πλευράς του αμερικάνικου νότου, εκείνη της πνευματικής αποσύνθεσης και της ανθρώπινης χαβουζοποίησης.

Αυτή την φορά ο Daniels αφήνει στην άκρη την κοινωνική  του πρόκληση (γνωστή ήδη από το υπερδραματικό “Precious” του 2009), επιστρέφοντας με μια βιογραφική ταινία που ακολουθεί κατά πόδας την ζωή του Cecil Gaines (Forest Whitaker), ενός μαύρου μπάτλερ που “υπηρέτησε” πιστά και ταπεινά καθέναν από τους οκτώ Αμερικανούς Προέδρους που πέρασαν από τον Λευκό Οίκο, κατά την διάρκεια της ενεργού του δράσης.  Με τον τρόπο αυτό, ο Cecil μετατρέπεται στον νούμερο ένα αποδέκτη της εκάστοτε πραγματικότητας, μέσα από την καθημερινότητα του οποίου φιλτράρονται σελίδες επί σελίδων αμερκάνικης ιστορίας: από τις προσπάθειες για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, μέχρι τον πόλεμο στο Βιετνάμ και την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, ως του πρώτου έγχρωμου Πρόεδρου των ΗΠΑ.

Αν και η προσπάθεια του σκηνοθέτη να μεταφέρει στο κινηματογραφικό πανί όλο το συναίσθημα και τις προοδευτικές αλλαγές της δυτικής κουλτούρας, τα παθήματα και τα μαθήματα του λαού της αστερόεσσας, εντούτοις το άρθρο του Wil Haygood, “A Butler Well Served by This Election”, αδυνατεί να μετατραπεί σε ένα αποτελεσματικό υποθεσιακό όχημα στα χέρια του σεναριογράφου Danny Strong, κυρίως επειδή η λεπτομερέστατη καταγραφή ενεργειών και γεγονότων, δεν ευνοείται από την, έτσι κι αλλιώς κατάτι αναγκαστικά, περιορισμένη διάρκεια μιας ταινίας.  Παράλληλα η σκηνοθεσία μοιάζει στο σύνολό της, σχεδόν, καθαρά διεκπεραιωτική, με την κάμερα να λειτουργεί σε ένα απόλυτα προσανατολισμένο, αφηγηματικό επίπεδο που πετάει εκτός κάθε τι τεχνικό, κρατώντας στο κάδρο τα απολύτως απαραίτητα, τα οποία περιορίζονται τελικά γύρω από την ρεαλιστική απεικόνιση των δραματικών χαρακτήρων και της φλατ πρόζας τους.

Ο Whitaker στον ρόλο του αλαφροϊσκιωτου μπάτλερ που δεν λέει πολλά, αλλά ακούει τα πάντα, είναι τίμιος, σκιαγραφόντας το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έκανε την δική του επανάσταση ανάμεσα στους κόκκινους διαδρόμους και τους χλιδάτους λευκούς της προεδρικής κατοικίας, ενώ σαφέστατα και η επιλογή της Oprah Winfrey στον ρόλο της αλκοολικής συζύγου είναι επιτυχημένη, μιας που μοιάζει να υποστηρίζει άρτια το προφίλ της ξεπεσμένης νοικοκυράς.

Η ανάδειξη του φυλετικού διαχωρισμού σε κυρίαρχο πρόβλημα των καιρών, παρουσιάζεται κυρίως μέσω επίκαιρων, γεγονός το οποίο ενισχύει αφενός την ιστορικότητα της ταινίας, αφετέρου στερεί από τον ίδιο τον δημιουργό την δυνατότητα μιας εναλλακτικής προσθήκης, περισσότερο προσκείμενης στο προσωπικό του στυλ.  Εξάλλου αν κάτι απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τον “Butler”, είναι οι στιγμές ενός επερχόμενου ξεσπάσματος.  Καλή η διηγηματική απαρίθμηση των ντοκουμέντων, η διατήρησή τους όμως σε ένα μόνιμο επίπεδο σχηματικής απλά παρουσίας, δύσκολα διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο.

Η ταινία αποτελεί ουσιαστικά μια προσπάθεια αναπαράστασης των κακώς κειμένων, μέσω της κινηματογραφικής αναδρομής, παρόλα αυτά οι κάπως άστοχες επιλογές του υποστηρικτικού cast, η απουσία σκηνοθετικού νεύρου, καθώς και μιας πιο ζουμερής, σεναριακής αποτύπωσης του θέματος, καθιστούν το “The Butler” ένα δημιούργημα που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει.

Δείτε πως γυρίστηκε το Butler

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ