The Call (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Brad Anderson
Σενάριο: Richard D’Ovidio, Nicole D’Ovidio, Jon Bokenkamp
Πρωταγωνιστούν: Halle Berry, Abigail Breslin, Morris Chestnut
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village

 

Η βετεράνος χειρίστρια κλήσεων έκτακτης ανάγκης, Τζόρνταν (Halle Berry) εργάζεται σ’ ένα αντικείμενο που δεν είναι για τις ασθενέστερες καρδιές: να καθοδηγεί την αγωνία του κόσμου και να σώζει ζωές. Αλλά όταν το τηλεφώνημα μιας νεαρής γυναίκας για έναν ύποπτο τελειώνει με τραγικό τρόπο, η Τζόρνταν είναι συντετριμμένη. Έχοντας δίπλα της έναν υποστηρικτικό σύντροφο (Morris Chestnut), σκέφτεται πως ίσως ήρθε η ώρα να κάνει ένα βήμα πίσω, να χαρεί τη ζωή της και να διδάξει στους άλλους τα υπέρ και κατά του – υψηλής πίεσης- επαγγέλματος της. Αλλά η τηλεφωνική υποστήριξη που προσφέρει σε αγνώστους δεν έχει τελειώσει ακόμα. Όταν μια συνηθισμένη έφηβη αμερικανίδα, η Κέισι (Abigail Breslin), απάγετε από έναν κατά συρροή δολοφόνο (Michael Eklund), θα καταφέρει να καλέσει το 100 από το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του δολοφόνου. Η Τζόρνταν, οδηγώντας μια ομάδα νέων αστυνόμων σε μια μεγάλη επιχείρηση της υπηρεσίας, προσπαθεί να εντοπίσει την πηγή της κλήσης. Ένα σενάριο γνώριμο γι αυτή την έμπειρη δημόσια υπάλληλο. Πολύ σύντομα όμως η κατάσταση θα αποδειχθεί πως είναι σοκαριστικά οικεία.

Το “The Call” είναι από αυτές τις ταινίες που πριν καν ξεκινήσει ξέρεις πως θα εξελιχθεί και πως θα καταλήξει. Δεν υπάρχουν ανατροπές που δεν θα περιμένεις, δεν υπάρχουν κλισέ που δεν θα έχεις ξαναδεί και γενικά δεν υπάρχει κάτι το πρωτότυπο. Αλλά, κατά ένα περίεργο τρόπο, όλα αυτά λειτουργούν για να σου προσφέρουν μια διασκεδαστική ταινία. Ο σκηνοθέτης Brad Anderson (ο οποίος έχει κάνει και το πολύ καλό “The Machinist”) έδω δείχνει να έχει αρκετές επιρροές από παλιότερες ταινίες του είδους, όπως “Η Σιωπή των Αμνών”, “Cellurar”, “Burried”, τις οποίες προσπαθεί να αξιοποιήσει σε κάτι το πρωτότυπο και να φανεί σαν κάτι ολότελα δικό του.

Η ένταση που υπάρχει στα τηλεφωνικά κέντρα που μια κλήση μπορεί να σημαίνει την ζωή ή τον θάνατο, στο περνάει ως ένα βαθμό αλλά όχι τόσο ώστε να σε κάνει να πιστέψεις για την σοβαρότητα των πραγμάτων και πως όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Δυστυχώς όμως αυτή η έλλειψη πρωτοτυπίας δεν βοηθά και τόσο την πλοκή και την δράση της ταινίας. Υπάρχουν όμως στιγμές που η ταινία σου προκαλεί ένα άγχος και μια κάποια αγωνία, κυρίως στην αρχή της γιατί όλα αυτά που βλέπεις δείχνουν πιστευτά. Πιστευτά γεμάτα κλισέ βέβαια, αλλά αυτή η αληθοφάνεια είναι και που σώζει την ταινία από την ολική καταστροφή.

Αυτό είναι που σε ωθεί να θες να δεις τι θα γίνει παρακάτω αν και γνωρίζεις την κατάληξη. Όμως όλα αυτά χάνονται, το σασπένς και η αγωνία ξεφτίζουν στο τελευταίο μέρος της ταινίας όπου φαίνεται τελείως βιαστικό, βεβιασμένο και απερίσκεπτο. Ο Anderson καταλήγει στους φθηνούς εντυπωσιασμούς, ενώ το «αναπάντεχο» φινάλε μοιάζει να είναι κάτι το ξένο και όποια καλή θέληση κι αν είχε φαίνεται να πηγαίνει χαμένη.

Βέβαια το ίδιο δεν θα μπορούσαμε να πούμε για τους πρωταγωνιστές. Η Halle Berry είναι απρόβλεπτα καλή στον ρόλο της βετεράνου χειρίστριας κλήσεων έκτακτης ανάγκης, η οποία από την μια στιγμή στην άλλη σπάει ψυχολογικά σε χίλια κομμάτια. Η Berry χειρίζεται με ευκολία αυτή την αλλαγή στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα της από μια δυναμική γυναίκα σε μια γυναίκα που πέφτει σε κατάθλιψη. Είναι μια από τις καλές στιγμές της Berry και πραγματικά καταφέρνει να σηκώσει στους ώμους της την ταινία. Όμως και το υπόλοιπο καστ είναι αρκετά καλό, με την Abigail Breslin, το κοριτσάκι από το “Little Miss Sunshine”, να κλέβει την παράσταση.

Το “The Call” δεν είναι τίποτα το αξιόλογο, αλλά μέσα από αυτό το κλισεδιάρικο συνονθύλευμα ταινιών θρίλερ υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που θα σε κάνουν να περάσεις μιάμιση διασκεδαστική ώρα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ